Xenoblade Chronicles

De Xeno-reeks is een enorm oude reeks games die zijn opwachting maakte op de originele PlayStation en sindsdien games heeft gehad op Japanse GSM’s, de Nintendo DS en natuurlijk de PlayStation 2. De originele Xenogears staat bekend onder gamers als een cultklassieker van formaat en de Xenosaga trilogie op de PlayStation 2 deed veel hoofden draaien door zijn innovatieve gameplay, sterke visuals en diep verhaal. Helaas kwam enkel het tweede deel van deze trilogie uit in onze contreien, wat veel fans nog steeds betreuren. Nu hebben we echter Xenoblade, de opvolger van deze reeks, in handen gekregen en ditmaal op de Nintendo Wii. Kan Xenoblade de oude fans bekoren en nieuwe fans lokken?

Een interessant fenomeen is de teloorgang van de JRPG in deze tijd. Ten tijde van Final Fantasy VII en het hoogtepunt van het genre, was de JRPG het van het en dachten we dat dit genre altijd een sterke constante zou zijn in de gaming industry dankzij zijn innovatieve gameplay, prachtige visuals en diepe verhalen. Helaas blijkt dat het budget van een game enorm veel risico’s met zich meebrengt en developers zijn vaak bang om aan deze formule te sleutelen. Innovatieve games zoals Magna Carta II en Eternal Sonata moeten wijken voor traditionele games zoals Agarest waardoor heel het genre hopeloos verouderd aanvoelt. Voor een hele poos leek het alsof enkel kleine developers zoals Atlus en hun sublieme Persona-reeks de enige lichtpunten waren aan de horizon van de JRPG gamer.

Oude rot in het vak Tetsuya Takahashi wil hier verandering in brengen met Xenoblade. Deze expert heeft niet alleen heel de Xeno-reeks achter zijn naam staan, maar ook grote klassiekers zoals The Secret of Mana en de bekende Chrono Trigger. Onder zijn meesterlijke hand werd Xenoblade niet enkel een goed spel, maar een volledige revolutie op vlak van de JRPG.

Maar waar gaat het spel nu over? Beeld jullie in dat de wereld geen bol is, maar een enorm beest. Dit beest luistert naar de naam Biones. Biones heeft al in eeuwen niet meer bewogen. Zo lang zelfs dat er leven op zijn lichaam is ontstaan. Dit is de wereld waarop het hoofdpersonage Shulk geboren wordt. Shulk is een wees met een magisch zwaard dat in Colony 9, een dorp op één van de benen van Biones gebouwd is, woont. Wanneer zijn dorp vernietigd wordt door de robotische Mechon, een soort wezen dat op deze reus woont, vertrekt Shulk samen met zijn vrienden op een reis om vrede te brengen aan deze wereld. Een vaak gebruikt verhaal, maar een verhaal dat nog steeds zijn werk doet.

Het spel zelf leent echter veel elementen van andere games. Het vechtsysteem is geleend van Final Fantasy XII, de verschillende zijmissies zijn duidelijk geïnspireerd door World of Warcraft en heel het crafting systeem bevat elementen van Dragon Quest. Tijdens gevechten zal je moeten kiezen welke speciale aanvallen of “Arts” dat je personages gebruiken. Dit heeft vooral te maken met timing en strategie. Je wilt bijvoorbeeld niet op het verkeerde moment een sterke spreuk gebruiken, want anders zullen de monsters achter je tovenaar aan komen.

Een belangrijk element is echter de Party Guage. Dit is een meter die vult naarmate je meer schade aanricht. Deze bestaat uit drie delen. Als één van je personages sterft kan je ze tot leven wekken door een segment ervan te gebruiken. Als je deze echter volledig vol krijgt, dan zal je een vernietigende Chain Link-aanval kunnen uitvoeren. Ook hier is timing en strategie belangrijk, want deze aanval maakt je Party Guage leeg. Je moet dus de keuze maken tussen zekerheid en kracht, tussen verdediging en aanval.

Wat ons vooral opviel is de kracht van de wereld in zijn omgevingen. Het gebrek aan grafisch vermogen van de Wii is duidelijk voelbaar, maar het neemt niet weg van de rijke wereld die we moeten doorkruisen. De omgevingen zijn kleurrijk, krachtig en spreken tot de verbeelding. We krijgen ook totale vrijheid, want geen onzichtbare muren zullen je tegenhouden. Spring je echter in een ravijn, dan kan dit fataal aflopen. Kies je de juiste ravijn, dan vind je misschien een verborgen schat. Alles is mogelijk in dit spel.

De graphics zijn duidelijk van de vorige generatie en dit is enorm voelbaar. Dit is echter het enige minpunt aan het spel en zodra je hier niet meer op let, zal het spel je verrassen met zijn krachtige omgevingen. De vraag blijft echter waarom dit spel op de Wii is. Het gebruikt geen motion controls en we moeten heel de tijd een normale controller in hand houden. Dit spel had op de PlayStation 3 en Xbox 360 misschien net iets beter kunnen zijn.

Op vlak van muziek krijgen we een heel meeslepende ervaring met veel deuntjes die ons doen hunkeren naar meer. Ook het stemwerk is van degelijk kwaliteit. De vertaling is van bovenste plank, maar dat zijn we al gewend van de heren van Nintendo. De Britse stemacteurs leveren een degelijke prestatie die toch hier en daar een steek laat vallen. Voor de puristen onder ons is er altijd de optie om naar het spel te luisteren met de originele Japanse stemmen.

Xenoblade Chronicles is de beste JRPG van deze generatie. Dit zeggen we zonder blozen en dit is geen makkelijke statement om te maken. In een generatie waarin games zoals Eternal Sonata, Final Fantasy XIII en Tales of Vesperia bestaan, lijkt het moeilijk om te geloven dat een game op de Wii bekende JRPG’s van de grote jongens aankan. Xenoblade Chronicles bevat echter iets wat deze games niet hebben: innovatie. Het stagneert niet en het toont dat er hoop is voor dit eens zo groot genre. Met een beetje geluk zullen andere developers hier een voorbeeld aan nemen en zal Xenoblade Chronicles een revolutie starten in heel het genre. In ieder geval is dit spel zeker je geld waard en zou het zelfs de moeite waard zijn om hiervoor een Wii aan te schaffen. Een ervaring zoals dit hebben we al in jaren niet meer gehad.