X-Men: Destiny

De X-Men zijn de laatste jaren niet meer weg te denken uit onze cultuur. Verscheidene films maar ook verschillende games passeerden de revue. De ene game scoorde al beter dan de andere maar kan de beat-‘m-all X-Men: Destiny zich een weg naar de top knokken voorbij de concurrentie?

X-Men: Destiny speelt zich niet af in het universum van de films maar wel in eentje gebaseerd op de comics. Aan het begin van de game zien we hoe Cyclops een bijeenkomst voorzit waar vrede wordt gesloten tussen de mensen en de mutanten. Zoals dat gaat bij vergaderingen voor wereldvrede, wordt deze algauw onderbroken waardoor de hel losbarst. Mensen en mutanten rennen voor hun leven, niemand is nog veilig. Het is vanaf dit punt dat we de hoofdrolspelers leren kennen.

In deze fightgame is het niet mogelijk om met een bekende mutant te spelen maar moet je een keuze maken uit drie nieuwelingen. Eentje is een stereotype dommekracht die alleen maar aan American Football denkt, de tweede is samen met haar ouders gevlucht uit haar thuisland om “hier” onderdak te zoeken en de derde protagonist werd als kind opgevoed om de mutanten te haten. Je kunt ook hun krachten kiezen volgens een uniek customisation-systeem: zo heb je telekinese, veranderen in steen waardoor je oersterk wordt en mysterieuze schaduwtentakels om enemies spectaculair om zeep te helpen. Eens je alle keuze doorlopen hebt, is het eindelijk meppen geblazen!

Doorheen de game kom je in contact met verschillende collega-mutanten. Af en toe zal iemand uit beide groeperingen je een missie geven. Meestal komt het er op neer om mensen te redden of naar de eeuwige jachtvelden te verwijzen. Het spijtige is dat deze keuzes maar een beperkte invloed hebben op het verhaal en dat het soms helemaal niet uitmaakt wie je kiest te helpen. Dit vermindert natuurlijk de herspeelbaarheid van de game, die op zich al maar een vijf à zes uurtjes in beslag neemt.

Misschien kan je deze korte speelduur best positief opvatten want op gameplayvlak stelt deze titel niet veel voor. Doorheen de game is je enige missie (zo goed als) om vijanden te verslaan in grote vierkante ruimtes. Zo krijg je wave na wave aan tegenstanders die je moet verslaan met enkele eenvoudige combo's. Tot overmaat van ramp is dit ongeveer het enige dat er in deze titel te doen is, op enkele ogenblikken na wanneer je wat moet platformen. Ook van het rennen en klimmen hoef je niet veel te verwachten want alles is lineair en duidelijk afgebakend.

Af en toe zal je ook een sterkere vijand tegenkomen die je het net iets moeilijker maakt. Hier zal je meer strategie nodig hebben en zijn aanvallen moeten weten te doorgronden. Dit klinkt lekker hardcore, zij het niet dat soms gewoon buttonbashen ook een oplossing kan bieden. Na enkele minuten zal deze grote jongen al snel het loodje leggen waardoor je hem even snel zal vergeten als al die footsoldiers die je tot dit punt tot pulp hebt geslagen.

Aangezien je personage nieuw is in het mutant zijn, unlock je op vaste momenten nieuwe krachten.  Ook hier krijg je wederom de keuze uit twee soorten krachten die je nadien kan upgraden met al de vergaarde experience points. Maar hier blijft het niet bij, regelmatig vind je X-Genes die je extra mogelijkheden geven. Deze X-Genes zijn afkomstig van andere mutanten uit het universum. Zo krijg je bijvoorbeeld een sterkere huid, kan je plots heel snel lopen, zal je veel sneller healen enzovoort. Daarnaast vind je ook kostuums van andere mutanten die je dan kan koppelen aan de andere drie X-Genes voor een ultieme X-Mode. X-Mode activeren zal je krachten enorm sterker maken, gelijkend aan de mutant waar je alles van haalde. De X-Genes zijn een variant op rpg elementen om mensen verschillende keuzemogelijkheden te geven om je personage aan te passen. Het is niet wereldschokkend, maar de basis werkt wel. Soms geeft het zelfs een extra boost om te zoeken naar een volgende X-Gene om toch je personage vorm te kunnen geven zoals jij dit wil. De X-Mode daarentegen is een leuk alternatief als de game een stuk moeilijker had geweest.

Grafisch is X-Men: Destiny ook geen hoogvlieger. De game doet sterk denken aan een PlayStation 2 titel waar clipping-problemen schering en inslag zijn. Daarnaast zijn de hordes vijanden net hetzelfde en heb je nagenoeg geen variatie in hun uiterlijk. De omgevingen zijn ook niet veel beter, het zijn vooral vlakke oninteressante omgevingen waar je heel gemakkelijk op een (on)zichtbare muur botst die je tegenhoudt om verder te lopen. Het enige positieve is dat de verschillende mutanten toch veel weg hebben van hun evenbeelden uit de comics. Dit geeft toch nog een punt van herkenning aan de game.

X-Men: Destiny is over heel de lijn een vrij saaie, vlakke game die op heel wat aspecten de bal misslaat. Repetitieve gameplay, geen ruimte voor verkenning en te weinig diepgaand verhaal zijn de zaken die we onthouden uit X-Men: Destiny. Het upgraden van je mutant is vrij basic te noemen maar hield wel eventjes de aandacht vast toen we een keuze moesten maken uit twee krachten. Een ander positief puntje is dat de game zijn ideeën haalt uit de comics met hun bijhorende stijl. Toch wegen deze positieve punten niet op tegen tal van negatieve kanten waardoor zelfs de hardcore X-Men fans beter twee keer nadenken om deze game aan te schaffen