WWE '12

Wie na Gamescom onze hands-on gelezen heeft over WWE ’12 weet dat we erg nieuwsgierig waren naar het eindresultaat. Dat deze game niet evenveel fans bezit als Battlefield 3 is ondertussen wel geweten maar toch kan de game berusten op een vaste groep fans die iedere week vol spanning voor hun televisietoestel gekluisterd zitten. Als we THQ mochten geloven, zou WWE ’12 de intensiteit van de TV-shows naar de consoles vertalen. Kan WWE ’12 deze fans hetzelfde entertainmentgehalte aanbieden als de shows?

WWE is altijd pure entertainment geweest. Hoewel er mensen bestaan die resoluut geloven in het idee dat dit allemaal echt is, is dit pure show en zo hoort het ook. Eén van de mijlpalen van de shows is Wrestlemania. We kunnen vermelden dat ‘Road To Wrestlemania’ opnieuw zijn opwachting maakt in deze game. Maar in plaats van deze verhaallijn te doorlopen met één personage die weinig tot geen input heeft in het verhaal, krijgen we dit keer drie verschillende verhalen voorgeschoteld. Zo begin je met Sheamus die de ‘Villain’ van dienst is. Zijn verhaallijn weeft zich naadloos in dat van Triple H die als ‘The Outsider’ door het leven gaat.



Waar je met Sheamus vooral de slechterik speelt, zal Triple H zijn eigen weg op gaan. Dit betekent dat hij doet wat hij wil en hoe hij dit wil. Daarom balanceert hij altijd tussen Face en Heel, respectievelijk goed en slecht. Het entertainment gehalte ligt behoorlijk hoog in deze modus. Dit komt doordat de game je in bepaalde situaties duwt die je verplicht moet doorlopen. Voltooi je de voorwaardes tijdens de match, dan zal de game terug de overhand nemen met bijhorende cutscenes. Het positieve is dat de game steeds verfrissend uit de hoek komt maar er zijn echter ook nadelen aan verbonden. De speler heeft spijtig genoeg weinig tot geen invloed in wat er gebeurt. De verhaallijnen zijn op voorhand uitgestippeld en jij bent maar een pion in het geheel. Faal je dus in de vooropgestelde voorwaarden dan zal je opnieuw de match moeten spelen, inclusief frustraties.

Niet enkel de carrière modus is onder handen genomen, ook de gameplay heeft drastische veranderingen ondergaan. Zo hoef je geen gebruik meer te maken van de analoge stick om je moves uit te voeren, maar is alles opnieuw onderverdeeld bij de face buttons. Elke toets heeft een bijhorende functie zoals slaan, vastnemen, finishing move en weggooien. Op dit vlak is de gameplay er een stuk gemakkelijker op geworden, iets waar heel wat fans blij om zijn. Maar de grootste vernieuwing zit hem in de Predator technology. Deze technologie zorgt er voor dat de matches dat tikkeltje extra realistischer zijn. Voorbij is de tijd waarin je minutenlang bleef liggen na de eerste vijf minuten. Nu zal de atleet na een zware worp zijn rug vastnemen terwijl hij opstaat om maar een voorbeeld te geven. Daarnaast zijn de worpen en slagen een stuk vlotter dan vroeger. Er wordt tevens ook rekening gehouden waar je personage staat. Ben je te ver verwijderd van je tegenstander, zal de game onverbiddelijk handelen. Te ver verwijderd resulteert in een gemiste slag of worp waar je tegenstander gretig gebruik van zal maken.



Is je momentum voldoende opgebouwd, kan je een Signature worp uit je mouwen schudden. Dit is meestal een worp die de atleet gooit vlak voor zijn finisher. Ook in WWE ’12 komen deze dus aan bod. Een succesvolle Signature geeft je de mogelijkheid om een sterkere finishing move uit te voeren. Dit merk je op doordat de ‘F’ (die je zal tevoorschijn zien komen) omringt zal worden door vlammen. Druk je op dat moment nog op de D-Pad zal je personage een ‘Wake-up taunt’ lanceren waardoor je tegenstander automatisch zal opstaan. Vele van de bekende atleten beschikken over zo’n Wake-up taunt, dat je deze ook kan uitvoeren in WWE ’12 is alleen maar positief. Wil je hier liever nog niet onmiddellijk gebruik van maken, geen nood, je kan je finishers opslaan zodat je kan toeslaan wanneer je zelf wil!

Oplettende lezers zullen opgemerkt hebben dat we tot nu toe nog maar twee van de drie personages besproken hebben in ‘Road To Wrestlemania’. Dit komt doordat het derde verhaallijn, dat van ‘Hero’ vertolkt wordt door een eigen gecreëerd personage. Net zoals de vorige jaren, is het dit keer mogelijk om je personage naar goeddunken aan te passen met zijn eigen move list, finishers en intro. Heb je een personage aangemaakt, dan kan je met hem aan de slag gaan. Dit personage zal door het leven gaan als Jacob Cass die net een nieuw seizoen van NXT gewonnen heeft en bijgevolg dus een contract in de WWE heeft mogen tekenen.
Dit keer kan je je creativiteit bot vieren door een eigen ring in elkaar te boksen. Ben je het dus beu om altijd dezelfde ringen te bekijken en wil je liever een eigen creatie, dan is dit je kans. Moeilijk is het niet en zelfs zielen met weinig creativiteit kunnen in een mum van tijd een eigen ring uit de mouw schudden.



In WWE Universe is het mogelijk om zelf General Manager te spelen. Zo kan je zelf de matches en de rivaliteiten opmaken. Wil je een eigen show, dan maak je gewoon snel eentje aan en voeg je er een een paar supersterren aan toe. Deze modus heeft beduidend minder entertainmentgehalte ten opzichte van Road To Wrestlemania maar laat je wel toe om zelf te beslissen wat er zal gebeuren.

Natuurlijk komen dit soort games pas echt tot zijn recht wanneer je ze met een paar vrienden offline of online kan spelen. Erg hoog is de leercurve niet maar een doorwinterde speler kent de fijnere kneepjes van het vak waardoor nieuwe spelers het best zwaar te verduren zullen krijgen. Ben je zo'n nieuwe speler, bijt dan even door want het zal lonen aangezien er online geen enkele lag te bekennen is (toch niet wanneer wij de game onder handen namen). Online matches opzetten voor paar vrienden kan een iets omslachtige procedure inhouden die redelijk wat tijd in beslag neemt, wat niet altijd even aangenaam is. Gelukkig zijn er voldoende speelmodi aanwezig zodat iedereen zijn gading vindt.

Op grafisch vlak kunnen we ook niet klagen. De supersterren lijken (meestal) op de levensechte supersterren en de animaties verlopen vlot. Af en toe zal je toch nog eens opmerken dat de armen of benen door een ander personage tevoorschijn komen maar dit viel best nog goed mee ten opzichte van vroeger. Van het publiek hoeven we nog steeds niet teveel te verwachten, wat op zich best wel spijtig is maar veel aandacht besteden we er toch niet aan.

WWE ’12 kon ons best wel bekoren. Fans van de vorige games zullen zeker en vast blij zijn met de vernieuwingen die THQ heeft doorgevoerd. Vernieuwde gameplay, Predator technologie, moves die opnieuw op de face buttons staan, de terugkeer van Road To Wrestlemania en nog veel meer. Wel moeten we toegeven dat in deze laatste modus het soms best wel lastig was omdat je zelf niet kon beslissen wat er zou gebeuren en dat je voorwaardes moet voltooien. Laat dit echter niet een domper zijn op de vreugde wat WWE ’12 staat er. Heb je een paar vrienden die even grote fan zijn van deze entertainment shows, dan kan het plezier niet op!