Dungeons & Dragons: Wrath of Ashardalon

Wrath of Ashardalon is de tweede titel uit de D&D adventures-reeks van Wizards of the Coast. Eerder verscheen er al een soortgelijke doos met de titel “Castle Ravenloft”. Beide spellen bevatten een veertigtal plastic miniatuurtjes van behoorlijke kwaliteit (veel detail en weinig vervorming), dikke borddelen in de vorm van puzzelstukken, een hoop kaartjes en één dobbelsteen met twintig zijden. Beide dozen zijn in principe hetzelfde spel, alleen in een ander thema. Het komt er op neer dat 1 tot 5 spelers in om en bij de 2 uur een soort “light versie” spelen van Dungeons and Dragons. Elke speler kiest één held met zijn of haar bijhorende karakteristieken en actiekaarten. Er wordt een queeste gekozen uit het opdrachten boek en het spel kan beginnen!

Anders dan de meeste dungeon crawlers spelen de spelers allemaal samen tegen het spelmechanisme. Er zal dus niemand verantwoordelijk zijn om de tiles te leggen en alle tegenstanders te beheren. Om de beurt doorloopt elke speler drie fases: Hero-, Event- en Villian-fase. Nadat een speler deze drie fases heeft doorlopen, is het aan de volgende speler om steeds hetzelfde te doen.

De Hero-fase: In zijn beurt mag een held als eerste lopen en/of aanvallen. Aanvallen gebeurt door één van je aanvalskaarten uit te spelen. Sommige kan je onbeperkt gebruiken, anderen maar één keer per avontuur. Je rolt de dobbelsteen, telt de aanvalswaarde zoals aangegeven op de aanvalskaart en eventuele item bonussen erbij en hoopt dat je de verdedigingswaarde van je doelwit overtreft. Indien dit het geval is, breng je één of meerdere schadepunten toe, afhankelijk van de gekozen aanvalskaart. De kaarten van gesneuvelde vijanden komen op een gezamenlijke XP-stapel te liggen. Elke vijand is goed voor 1, 2 of 3 XP-punten en een schatkaart. Van deze stapel kan je later punten/kaarten inruilen om te stijgen in level of om events te niet te doen.

De kerker waarin de helden afdalen, wordt tijdens het spel beetje bij beetje gevormd door middel van tegels met puzzelranden. Telkens een held zijn Hero-fase beëindigt aan de rand van een tegel, wordt er een nieuwe tegel aan de reeds gekende kerker bijgelegd. Vervolgens wordt er een kaart getrokken om na te gaan welke vijand er in dit deel van de kerker op de loer ligt. De speler die aan de beurt is, legt die vijandkaart voor zich neer. Deze vijand zal meteen in de huidige speler zijn beurt geactiveerd worden. De kerker verder verkennen houdt op die manier bijna automatisch in dat je zal aangevallen worden en mogelijk schade zal oplopen. In jouw beurt kan je enkel vijanden die reeds op het bord stonden aanvallen. Dat lijkt toch enigszins een kink in het mechanisme.

Na de Hero-fase volgt de Event-fase. Als een held in zijn beurt niet verder afdaalde in de kerker, of hij ontdekt een deel van de kerker met een welbepaald icoon, dan heeft er een speciale gebeurtenis plaats. De speler trekt een kaart van het event-deck en leest deze voor. Events zijn zeer verschillende gebeurtenissen, gaande van valstrikken en instortingen tot angstaanjagend gebrul dat de helden laat verstijven van angst. Een zeldzame keer is het iets positiefs voor de helden, maar meestal is het dikke miserie. Gelukkig kan je 5 XP-punten inruilen om de event-kaart zonder gevolg af te leggen. Helaas duurt het even voordat je voldoende XP-punten bij elkaar hebt gespaard. Tot die tijd is het dus afzien!

De Event-fase is bedoeld om het tempo in het spel te houden. Als je in jouw beurt namelijk een nieuwe kerkertegel ontdekt, dan is de kans kleiner dat er een event plaatsvindt. Spelers die dus te voorzichtig (lees traag) vorderen, krijgen op de duur de ene na de andere pijlenval, lava-uitbarsting, aardverschuiving en wie weet wat nog allemaal over zich. Helaas zijn er ook nieuwe tegels die ondanks alles toch nog een event triggeren. Dat voelt nogal oneerlijk aan en is bij momenten frustrerend voor de spelers. Als het wat tegen zit, loop je op die manier in één gang wel op vier verschillende valstrikken. Zodoende zijn het niet de monsters, maar wel de events die de helden het meeste levenspunten kosten!

Ten slotte is er de Villain-fase waar er op het einde van een speler zijn beurt alle vijanden worden geactiveerd waarvan er een kaartje voor hen neerligt. Op elk kaartje staat een afbeelding van de vijand en een “als-dan”-opsomming. Dit gaat bijvoorbeeld zo: Als deze vijand aan het begin van de Villain-fase één of meerdere tegels (puzzelstukken dus) verwijderd is van een held, verplaats hem dan één tegel dichter naar de held. Als hij op dezelfde tegel staat als een held, zet hem dan naast de held en val deze aan met die aanval.

Je voert dus gewoon de actie uit voor elk type monster dat onder jouw controle is, afhankelijk van zijn plaats tegenover een held. De verschillende monster reageren vaak zeer verschillend; sommige proberen afstand te houden en van ver met hun boog te schieten, terwijl anderen juist heel dicht willen komen om zo alle helden rondom hun ineens pijn te doen. Nog anderen bewegen zich naar de onbekende randen van de kerker en roepen daar versterking op. Dit AI-systeem werkt bijzonder goed en is meteen ook het sterkste punt van het spelsysteem. In de latere quests kom je ook sterke Villians tegen die een heel uitgebreide strategie hebben en een grotere uitdaging bieden.

Hoewel de dikke doos goed gevuld is met veel en degelijk materiaal, zijn er toch nogal wat tekortkomingen. De mini’s zijn zeer knap, maar de kerkertegels zijn allemaal nogal grijs en saai. De extra tegeltjes voor de valstrikken zijn gewoon witte vakjes met een gekleurd boordje, zonder enige illustratie. Het zijn misschien details, maar het zijn net die details die een sfeervolle kerker maken.

Het spelmechanisme draait rond een origineel AI-systeem dat behoorlijk goed werkt, maar de Event-fase zorgt er bij momenten voor dat het spel amper genietbaar is. Het is één grote missery-run! Je verliest lichaamspunten bij de vleet aan event-kaartjes die je, vooral in het begin van het spel, maar moeilijk kan voorkomen. Het spel valt nog wel te winnen ondanks deze event-kaarten, maar het is niet bepaald een fijne belevenis. Als bovendien geen van de spelers een personage met genezende eigenschappen heeft gekozen, wordt het zeer moeilijk.

Je personage kan in het spel ook één keer stijgen in level, maar slechts als je op het juiste moment een 20 rolt met de speciale dobbelsteen. De kans dat dit gebeurt, is klein en de veranderingen zijn minimaal. Het lijkt er op dat het levellen eerder werd toegevoegd als eerbetoon aan het basis D&D-spel waarop deze doos is gebaseerd. Ook het feit dat nieuwe vijanden telkens pas verschijnen aan het einde van de fase waarin je held iets kon ondernemen, voelt wat “vreemd” aan.

Al deze punten maken dat je jezelf bij het spelen van Wrath of Ashardalon meermaals afvraagt of dit spel wel uitvoerig getest werd! Hoewel dit al het tweede spel in de reeks is, lijkt het soms alsof het spel in een haast op de markt is gebracht. Mits wat huisregels, vooral voor het event-deck, valt er van Wrath of Ashardalon een genietbare avondvuller te maken, maar met de regels zoals ze geschreven staan, is het vooral een vreemde beleving en wat ons betreft een gemiste kans.