White Knight Chronicles

Sinds de launch van de PlayStation 3 was het voor RPG-liefhebbers lang wachten op een eerste titel die hun hart sneller zou doen slaan. Disgaea was één van de eersten, maar de opmars van de RPG-games begon pas na Final Fantasy XIII, voor velen niet geslaagd. Japan is en blijft nog steeds het land waar zo’n titels het meeste aantrek hebben en dus ook worden ontwikkeld. Het was dan ook lang wachten tot een uitgever het aandurfde ook zijn game naar het Westen te brengen. Na twee jaar zette Level-5, in samenwerking met Sony, de stap om met hun eerste RPG voor de PS3, namelijk White Knight Chronicles, bij ons uit te brengen. Hoera?

White Knight Chronicles is een pure RPG, want het bevat alle elementen die we van het genre gewend zijn. Een prinses die wordt ontvoerd? Check! Een jongen die hopeloos op de prinses verliefd is en haar wil redden? Nogmaals check! We kunnen nog uren doorgaan met het opsommen van gelijkenissen, maar één iets verdient toch de aandacht: het verhaal. Ookal gaat het hier over een puur magisch sprookje, toch is er één ding speciaal aan White Knight Chronicles, namelijk het feit dat de gevechten gigantisch zijn. In lengte welteverstaan…

Bij de aanvang van de game krijg je de kans je eigen personage aan te maken, maar tot grote verbazing blijkt dat niet jouw personage, maar een zekere Leonard de hoofdrol voor zich zal nemen. Deze jonge wijnbezorger wordt samen met jouw zelfgemaakte personage en vriendin Yulie op pad gestuurd om een lading wijn aan de koning te bezorgen. Er zijn namelijk festiviteiten bezig om de achttiende verjaardag van prinses Cisna te vieren. Sinds de brutale moord van de Faria op haar moeder zwijgt ze immers als een graf en maakte ze zo het leven van haar vader ook niet echt makkelijk. The King of Balandor wou van de situatie ook gebruik maken om alle stukken tussen zijn volk en dat van de Faria te lijmen en inviteerde hen.

Maar toen gebeurde het ergste. De Magi,een groep kwaadaardige schurken, waren immers ook aanwezig op het feest en verstoorden de rust. Hun leider, Dragias, verschijnt voor het eerst ten tonele en vermoord de koning. De bende zit echter achter een artefact diep verborgen in de kelders van het kasteel. Leonard, die al sinds hij klein was een oogje op de prinses had, red haar van de dood en neemt haar mee naar de kelders om te ontsnappen. De Magi waren met hun groot monster zomaar binnengestormd en zaten hen achterna, dus konden ze wel niet anders. Eenmaal volledig beneden krijg je het artefact te zien. De Incorruptus, gemaakt door Ancients, werden indertijd gebruikt als wapen tijdens de oorlog en zien er als enorme ridders uit. De White Knight’s kracht kon echter nooit worden ontsleutelt, tot Leonard de Incorruptus gebruikte om de prinses te beschermen. Deze gave blijkt uiteindelijk niet voor iedereen te zijn weggelegd, aangezien de prinses speciale krachten blijkt te hebben om die ridders te activeren.

Kort gezegd heb jij dus een pact gesloten met de White Knight Wizel en kan je nu dus diens krachten gebruiken. Het grote monster moet al gauw het onderspit delven tegen je immense zwaard, maar de Magi hebben echter nog één laatste troef achter de hand: de prinses ontvoeren. Door haar te ontvoeren proberen ze de kracht van de White Knight en de andere Knights, want er zijn er meer, voor hen te winnen en daar draait uiteindelijk de game rond. Al bij al een verhaal dat we nog nooit eerder hebben gezien en dat wekt natuurlijk interesse.

Maar de game biedt natuurlijk ook nog zoveel meer dan een goed verhaal. Zo vinden we naast de singleplayer ook nog een online multiplayer terug. Deze modus bestaat uit een honderdtal quests die je samen met andere vrienden online kan vervullen. Je personage en diens level blijven identiek en kunnen zelfs worden verbeterd. De multiplayer biedt dus een welgekomen afwisseling op de singleplayer en is nog eens nuttig ook. Schep je liever wat op met je resem wapens en hoge level, dan kan je ook nog met je zuurverdiende centjes een eigen stuk land aankopen en simsgewijs je eigen stad bouwen. Andere gamers kunnen deze dan ook bezoeken en eventueel zaken uit je shops kopen.

Het spijtige aan White Knight Chronicles is het feit dat na een lange ontwikkelprocedure alles nog bijlange niet op poten staat. Zo zijn de graphics niet van de hoogste schap, is de lip-sync totaal niet aangepast aan de kwalitatieve Engelse stemmen en is het vechtsysteem nog steeds niet optimaal; alhoewel er aan laatstgenoemde veel werd veranderd in vergelijking met de oude versie. Zo kon je vroeger vijanden aanvallen en vice versa terwijl je nog meters van elkaar verwijderd stond en moest je bij het zoeken achter items per item opnieuw klikken tot er geen meer waren. Dat is nu gelukkig allemaal van de baan, maar toch is de combinatie van actie en RPG-elementen niet zo geslaagd. Het lange wachten tot het uitvoeren van een aanval, ookal is het maar een zwaai met je zwaard, duurt iets te lang om actievol over te komen.

Level-5 durfde het aan om toch na twee jaar de game bij ons uit te brengen. Met White Knight Chronicles II kwam het eerste deel remastered uit en werden er heel wat dooddoeners, zoals het vechtsysteem, grondig aangepast. Zo kwamen de positieve aspecten van de game meer bovendrijven, maar helaas zat de lip-sync nog alltijd niet goed en hebben we toch nog steeds vragen bij de keuze van het vechtsysteem. Wie al jaren wacht op een deftige JRPG moet WKC zeker in huis halen, maar als je niet zo aan het vechtsysteem bent, raden we je eerder een andere RPG aan. Moesten die er ooit nog komen…