Wheelman

Naar eigen zeggen wordt collega Davy Van Hemelen regelmatig herkend als een geslaagde look-a-like van Vin Diesel (iets wat wij durven betwisten, red.). Hij bleek dan ook de geknipte persoon om destijds de presentatie van Wheelman bij te wonen in Antwerpen. Zelf heb ik met mijn kleine gestalte en kippenborst maar bitter weinig gemeen met de gespierde acteur. Desondanks belandde de finale versie van de game in mijn brievenbus en niet in die van onze dubbelganger.

Omdat Wheelman aanvankelijk werd aangekondigd als zowel een film als een videogame, zijn de typische Hollywoodinvloeden niet weg te denken uit het spel. Wheelman is dan ook niets meer maar ook niets minder dan een aaneenschakeling van de basisingrediënten uit een breinloze actiefilm: brute achtervolgingen, heftige vuurgevechten, spectaculaire explosies en een matig verhaaltje met in de hoofdrol een gespierde protagonist, die ons om de paar minuten van een nietszeggende one-liner voorziet. Het resultaat is een free-roaming actiegame in het genre van Grand Theft Auto, maar doordat de focus meer op racen en beuken met allerhande en sterk uiteenlopende voertuigen ligt, sleuren we er ook maar even de Driver- en – vooruit – zelfs de Burnout-franchise bij.

Het verhaal plaatst je in het strak getrainde lichaam van ex-undercoveragent Milo Burik, vertolkt door Vin Diesel, die tegen wil en dank opnieuw in zijn oude leventje belandt. Om je doelstelling te bereiken, zul je een heleboel klusjes moeten opknappen voor de drie belangrijkste criminele facties in Barcelona, de speeltuin van dienst. De plot schuift de echte reden voor je aanwezigheid evenwel iets te makkelijk aan de kant. Je moddert maar wat aan in de Catalaanse onderwereld, zet alle organisaties tegen elkaar op, en eigenlijk begrijp je vrijwel nooit waarom je dat precies doet. Het achterliggende verhaal dient enkel als goedkope uitvlucht om als een gek door de straten van Barcelona te scheuren.

Daar schuilt dan ook de ware kracht van deze game. De besturing is bewust simpel gehouden, zodat iedereen zonder problemen - met het gaspedaal volledig ingedrukt - door de Spaanse stad kan navigeren. Dankzij enkele opvallende toevoegingen wordt in Wheelman je wagen meteen je voornaamste en gevaarlijkste wapen. Met behulp van de rechterstick kun je achtervolgers namelijk enkele rake klappen verkopen. Duw de stick naar links of rechts en je wagen zal op een onrealistische manier uitwijken naar de gewenste richting, om zo je tegenstanders op een brutale wijze tot stilstand te brengen na een ruwe kennismaking met een niet meer te ontwijken obstakel. Na een succesvolle hit wordt de crash steevast mooi in beeld gebracht, wat meteen de eerdere vergelijking met de Burnout-reeks rechtvaardigt.

Natuurlijk is ook je eigen bolide op een bepaald moment wel rijp voor de schroothoop. In dat geval zit er niets anders op dan een nieuw modelletje uit te kiezen. Dit kun je ofwel op de ouderwetse manier doen (lees: uit je wagen stappen, naar een ander vervoermiddel lopen en de chauffeur dwingen om zijn blik op wielen af te geven), of je gaat voor een iets meer sensationelere optie in de vorm van een airjack. Milo gaat dan half uit zijn portier hangen en door je stunt goed te timen, spring je naar het dak van de wagen die op dat moment voor je rijdt. We zagen het eerder al voorbijkomen in de PlayStation Portable-titel Pursuit Force, maar in Wheelman ziet het er uiteraard allemaal net wat cooler uit. Roekeloos rijgedrag vult gestaag een metertje onderaan het scherm: de focus gauge. Is dit metertje vol, dan kan Milo niet alleen rekenen op een snelheidsboost, maar krijg je als speler ook meteen de twee meest zieke moves uit het spel ter beschikking. Vooral de cyclone move waarbij Milo zijn auto 180 graden draait en intussen razendsnel achteruit blijft rijden, terwijl je in slow-motion op je achtervolgers kunt knallen, is geweldig. De aim shot-variant werkt trouwens volgens hetzelfde principe, al neem je hierbij de wagens die voor je rijden op de korrel. Met deze acties probeert de ontwikkelaar Wheelman wat meer karakter te geven, al zijn ze daar jammer genoeg slechts gedeeltelijk in geslaagd. Na de persvoorstelling vroegen we ons reeds af of deze moves niet snel zouden gaan vervelen. Onze vrees blijkt achteraf terecht te zijn, want hoewel deze over-the-top acties bijzonder leuk zijn, heb je ze na overmatig gebruik wel weer snel gezien.

Het is vanaf dat moment dat Wheelman door de mand valt. Het spektakelgehalte is in deze game meer een façade waarachter de ware content schuilt. Eens je al deze acties vanzelfsprekend vindt, ga je jezelf als speler steeds meer storen aan de vele onvolmaaktheden. Je begint langzaamaan te beseffen dat de meeste missies geen uitdaging bieden, sterk op elkaar lijken en steeds hetzelfde van de speler vragen, op enkele schaarse uitzonderingen na. Je merkt op dat de in werkelijkheid mooie stad Barcelona geen ziel heeft, de stad leeft niet. Een paar bekende locaties in de game stoppen, om daar een fictief wegennet rond te bouwen waarvan alle straten op elkaar gelijken is not done. Barcelona is in Wheelman een saaie plek en ik meen mij te herinneren dat er daar in werkelijkheid toch meer te beleven viel. Ook werd ik regelmatig geconfronteerd met visuele en technische onvolmaaktheden.

Wheelman liet ons dus met een onafgewerkt gevoel achter. De bikkelharde actie weet dat in eerste instantie nog te maskeren en tot op zekere hoogte is Wheelman erg leuk om te spelen – voor een uurtje of twee. Daarna komt het besef dat de game niet opgewassen is tegen de ijzersterke concurrentie. Eentje om uit de budgetbak te plukken dus en aangezien we vrij laat zijn met onze bespreking, kun je de cover, waarop Vin Diesels tronie prijkt, daar vast wel in vinden.