Watchmen: The End is Nigh

The End is Nigh

Het Deense Deadline Games was tot voor deze XBLA-release mij volslagen onbekend. Wat speurwerk op het net onthulde dat dit bedrijfje in 1996 ontstond uit een internationaal befaamd tv-productiehuis en reeds enkele Scandinavische successen op de palmares heeft staan met Blackout en bestseller Globetrotter. Dichter bij ons scoorden ze in september 2005 met een vierde plek in de UK charts voor de shooter Total Overdose. Desondanks moet Watchmen: The End is Nigh hun belangrijkste project ooit zijn.

Even wildvreemd was voor mij de twaalfdelige comicserie Watchmen van midden jaren ’80. The End is Nigh, het XBLA-spel, is in feite de prequel op de verfilming van begin dit jaar en neemt ons mee terug naar 1972. De misdaadbestrijders Rorschach, een vindingrijke vigilante, en Nite Owl, een superheld op rust, assisteren de cipiers bij het neerslaan van een aan de gang zijnde gevangenisopstand. De bewaarders, in het bijzonder de directeur, lijken echter niet opgezet met hun optreden en kijken passief toe waardoor de illustere misdadiger The Underboss weet te ontsnappen. Wat dan volgt is een knokpartij doorheen New York met als enige aanknooppunt de informatie van de loslippige Jimmy the Gimmick. Het politieapparaat keert zich echter helemaal tegen hen nadat ze in een val lopen en van moord beschuldigd worden. Dat maakt ze des te vastberadener de onderbaas te trakteren op een flink pak rammel. Het verhaal eindigt na zes stages abrupt en laat vele vragen onbeantwoord. Logisch, want de ontknoping volgt in het tweede deel dat in de loop van juli moet verschijnen.

Beat ‘em All

Watchmen is een klassieke beat ‘em up in de stijl van Fighting Force waarbij je doorheen een 3D-omgeving hordes vijanden in de pan hakt. Destijds hanteerde men om dit subgenre te definiëren de nu in onbruik geraakte term beat ‘em all. Een ander verschil met tegenpool Street Fighter is de ongecompliceerdheid van de combo’s met als de ingewikkeldste maar meest verwoestende uithaal voor Rorschach (de combinaties verschillen weinig naargelang het personage waarmee je speelt) “Y,Y,X,X,X,Y”, toepasselijk Maximum Damage genaamd. Enkel de timing van de opeenvolging van slagen is hier van belang. Hetzelfde gaat op voor het blokken van de tegenstander dat je met de RB-toets doet. Druk je terstond op X, dan zet je meteen een counter in gang. Is de vijand murw getimmerd, kan je hem onverplicht uitschakelen met een in slowmotion vertoonde finishing move die in feite niet meer dan een druk op X, Y, B of RB vergt. Samen met de Rage-mode (of Electrify Owlsuit), waarbij je figuur totaal door het lint gaat eens de meter gevuld is, brengt dat het totaal aantal mogelijke gevechtshandelingen op vijftien. Deze maken overigens niet allemaal van bij de start deel uit van je arsenaal, maar zijn te verzamelen doorheen de zes stages en worden opgeslagen voor in latere spelletjes. Occasioneel scheiden de wegen van de hoofdrolspelers, waardoor het uitspelen met beiden in beperkte mate enige afwisseling biedt. De replaywaarde moet dus vooral komen van je speurtocht naar alle verzamelstukken en doenbare achievements – je kunt trouwens kiezen in welke level je start, maar dan wordt het savepoint overschreven – waarbij je toch kan rekenen op een twintigtal minuten per stage. Eens alle doelstellingen bereikt, mag je dat wel vrij letterlijk opvatten. Er zijn geen leaderboards met een te verbeteren puntentotaal, noch een scherper te stellen chrono. Vooral dat laatste is vervelend voor de Turbo achievement waarbij je het spel in één ruk moet uitspelen binnen een tijdsspanne van 80 minuten. Dan kom je beter niet één of andere vervelende glitch tegen zoals toen bij mij de (enige) boss in een diepe put viel en zo buiten het bereik bleef en ik noodgedwongen de level moest herstarten. Evenmin bevorderlijk voor een snelle tijd en ronduit storend zijn de schijnbaar onbenullige obstakels zoals lege flessen die blijkbaar loodzwaar wegen gezien de moeite waarmee je deze opzij duwt. Springen is geen optie, want dat behoort niet tot je mogelijkheden.

De multiplayer is beperkt tot een offline ervaring voor twee waarbij het scherm verticaal gesplitst wordt. Ondanks de kleinere zichthoek, boet het spel in deze mode niets aan speelbaarheid in. Toch blijft het gebrek aan Live-ondersteuning (of System Link als je thuis twee 360’s hebt staan) een gemis, hoe klein de kans ook mag zijn dat je iemand online zou vinden voor een potje vechten.

1,4 Gigabyte

De inconsequent tot Arcade herdoopte 360-console zal zich met diens beperkte standaard opslagcapaciteit stevig verslikken in deze download van zo maar eventjes 1,4 gigabyte groot. Het resultaat mag echter gerekend worden tot één van de technisch indrukwekkendste games op Xbox Live Arcade en het verschil met heel wat volwaardige retailgames is haast onbestaande. Niet alleen zijn de cutscènes in stripstijl schitterend, ook de texturen en het licht- en schaduwspel getuigen, samen met de geslaagde regeneffecten, van hoogstaande kwaliteit. Ook met meer dan tien personen op het scherm vertraagt de KAPOW Systems 3D-engine niet, behalve natuurlijk indien bewust tijdens de vele slowmotions waarin overigens de animaties nog beter tot hun recht komen. Toch vertoont de grafische motor ook enkele barsten. Tearing is alom aanwezig en de manueel verstelbare camera draait occasioneel tijdens de anders indrukwekkende slowmo’s door naar een ongelukkige kijkhoek. Hetzelfde kan ook gezegd worden van de overbodige panning om een nieuwe aanvalsgolf in beeld te brengen waardoor de actie onnodig gebroken wordt. Ook botste ik op een bugje in het diepe rioolwater waar de golfeffecten ontbraken. Niet zozeer een fout is de duisterheid van het spel die weliswaar typerend is voor de sfeer, maar het zoekwerk naar alle secrets artificieel bemoeilijkt, temeer daar het nachtzicht een exclusieve gimmick is van Night Owl die daarenboven automatisch wordt geactiveerd. Sporadisch wat meer verlichting was misschien wenselijker geweest.

Het enige wat nog ontbrak om dat heerlijke film noire-gevoel van het onlangs opnieuw als Xbox Original verschenen Max Payne te verkrijgen, is de gekwelde verteller, een rol die op het lijf geschreven is van Rorschach, hier prachtig vertolkt door Jackie Earle Haley. De moraliserende stem van de nobele Nite Owl, gespeeld door Patrick Wilson, zorgt dan weer voor een vleugje Batman. Het enige minpuntje is het beperkte repertoire van oneliners in het strijdgewoel waardoor deze al gauw repetitief overkomen. De geluidseffecten zijn eveneens top met de somber plenzende regen en de pijnlijk klinkende impact van de slagen en dito resulterende inwendige schade. De muziek weet op zijn beurt, zonder daarbij op te vallen, bij te dragen tot de zwarte sfeer.

1600 Microsoft Points

Ik trap een open deur in door te zeggen dat het forse prijskaartje van 1600 MS Punten - waardoor dit spel tot één van de duurste op het XBLA-platform behoort - potentiële kopers eerder zal afschrikken. Het spel flirt gevaarlijk met de populaire budgetgames, en is ondanks de leuke spelmomenten zelf verre van perfect en had eigenlijk nog een extra laagje vernis kunnen gebruiken. Maar waardoor dit spel vooral in mijn geheugen gegrift zal blijven, is de sfeer. Als deze indicatief is voor de bioscoopprent, komt het dvd’tje ooit nog in mijn collectie te zitten. Of ik voor het vervolg zo diep in mijn niet-virtuele geldbuidel wil tasten, is een totaal ander verhaal.