Warriors: Legends of Troy

Als historicus in spé is het natuurlijk vanzelfsprekend dat ik geïnteresseerd ben in games die over de geschiedenis handelen. Spijtig genoeg zijn die games meestal echter low budget en lijken ze werkelijk op niets meer dan ‘pixelated’ stront. Er is echter wel altijd eentje die er bovenuit springt, een uitzondering die de regel bevestigt. Of Warriors: Legends of Troy die game is, was dus de eerste vraag die rees toen ik de reviewcopy in mijn brievenbus vond.

Legends of Troy vertelt het verhaal van de Ilias en de Odyssee van Homeros. Voor wie niet bekend is met de klassieke dichter; de twee werken vertellen respectievelijk een periode uit de Grieks-Trojaanse oorlog, en de tienjarige terugreis van de uitvinder van het Trojaans Paard (het houten paard, niet het virus...). Je speelt doorheen de verhaallijn met verschillende ‘helden’ van beide kanten in het conflict. Je zal dus als de Griek Achilles, maar ook als bijvooorbeeld de Trojaan Hector moeten spelen. Om de missies aan elkaar te rijgen, maakt het spel gebruik van zowel cutscenes als een verteller die de kunstafbeeldingen aan elkaar praat.

Voor welke factie je een missie speelt, maakt totaal niet uit aangezien er niets aan de gameplay verandert. Legends of Troy is een Hack and Slash-game pur sang en doet niets om dat te verbergen. Het spel begint met de aankomst van een vloot van duizend Griekse schepen, waarna je tientallen groepen vijanden aan gort moet hakken. Twaalf missies verder zit je nog steeds op dezelfde wijze hordes vijanden om te leggen, terwijl enkel de uiterlijke schijn verandert door te wisselen tussen de verschillende karakters. De enige afwisseling is te vinden in de eindbazen, verdeeld in helden van de tegenstanders en goddelijke monsters, die in sommige missies te vinden zijn. Tegen deze goddelijke vijanden – bijvoorbeeld een standbeeld van Apollo, of een cycloop – kan je enkel winnen door hen voldoende te verzwakken en hen daarna God of War-gewijs met een knoppencombinatie naar de onderwereld te helpen.

De gameplay kan je dus op zijn minst repetitief noemen. Enige ‘character progression’ is ook ver te zoeken, want er is geen soort levelingsysteem ingebouwd. Je verdient enkel door rake klappen en slagen uit te delen credits, die je kan spenderen aan items. Deze items geven je een bonus, zoals wat meer leven, of leren je een nieuwe combo aan. Bovendien moet je de items die je hebt gekocht, plaatsen in een raster. Omdat sommige voorwerpen nu eenmaal groter zijn dan andere zal je moeten puzzelen om de juiste dingen mee te kunnen nemen, indien je niet bereid bent een bom credits te spenderen aan een uitgebreider raster met meer plaats. Deze voorwerpen moet je daarenboven slechts eenmalig aankopen, waarna ze plots beschikbaar zijn voor alle personages. Als je dus een magische ketting koopt, kan je die door vijf verschillende personages tegelijkertijd laten dragen.

Gekochte items dien je in het raster te plaatsen

Al moet het wel gezegd worden dat die voorwerpen wel degelijk het verschil kunnen maken. Zo stond ik ineens onvoorbereid te vechten tegen een reusachtige cycloop en werd ik keer na keer vermorzeld als een insect. Na het aankopen van een dolk die me bescherming tegen goddelijke monsters gaf, leek het reusachtige gedrocht eerder op een uit de kluiten gewassen eenoogbaby, die niet eens twintig procent van mijn levensbalk wist te ledigen.

Je begint dus met een vloot van duizend schepen, vecht tegen cyclopen en speelt één van de grootste oorlogen uit de Griekse geschiedenis/dichtkunst na, maar nooit krijg je echt de indruk dat het spel je een epische veldslag weet te leveren. Ondanks die duizend schepen, zal je hoogstens twintig tot dertig man  aan jouw zijde hebben staan vechten. Waar zijn die grote troepenmachten? Die legers? Meestal gaat het echter enkel om jouw personage dat samen met enkele getrouwen tientallen groepjes vijanden, bestaande uit een stuk of vijftien personen,  aanvalt. Hier knelt de schoen en zorgt het spel toch wat voor een wrange smaak in de mond.

Look at all that juice!

Die smaak wordt er al niet veel beter op wanneer je kijkt naar de graphics. Ondanks het feit dat er nooit grote aantallen tegelijk op je scherm staan, weet het spel nooit boven het grafisch niveau van gedigitaliseerde vogelstront te stijgen.  Iedere boom lijkt op de volgende, elke vijand op de vorige. Gras is niets meer dan een hoopje platte pixels. Zeker de zogezegde ‘speciale killing moves - waarvan sommige ontegensprekelijk zijn geïnspireerd door de film 300 - stellen teleur. Wanneer je namelijk zo’n aanval uitvoert op een vijandelijke leider, krijg je een close-up van de actie. Waar je mes, bijl of ander wapen in je vijand steekt, spuit een zwart goedje dat op bloed moet lijken uit. En dan bedoel ik uitdrukkelijk uit de ‘plek’ waar je hem raakte, want zoiets als een wonde bestaat niet in Legends of Troy. Gelukkig bestaat er wel nog bloed, dat rijkelijk vloeit wanneer je lustig om je heen slaat. Vooral wanneer je in Chaos-modus gaat en je als een soort losgeslagen grizzlybeer op snelheid in het wilde alles wat je tegenkomt doormidden klieft, siert er meer bloed op je scherm dan een vampirist ooit zal kunnen drinken. Maar ook dat bloed weet de grafische kwaliteit niet uit het slop te helpen. Niets uit Legends of Troy ziet er indrukwekkend genoeg uit om te vermelden. Jammer...

Warriors: Legends of Troy weet dus niet boven het niveau van de eeuwige winkelrekligger te komen, ondanks het feit dat het de juiste basis had om een goede game te worden. Een Grieks epos, helden, goden, en veel bloed en geweld, maar nog wist de ontwikkelaar geen boeiend geheel te vormen dat gameplaygewijs langer dan een uur of twee weet te boeien, zonder dat je ogen spontaan beginnen te bloeden door het zien van misvormde pixels. De ingediënten waren aanwezig, de juiste bereiding niet. Geen epische veldslagen voor Legends of Troy, wel een epische misser voor Tecmo KOEI.