Warhammer 40k: Space Marine

Het Warhammer 40.000-universum ligt al vele jaren lang aan de basis van vele spelreeksen. Met als meest succesvolle de RTS van Relic Entertainment en THQ: Dawn of War. Volgens fans heeft Relic Entertainment altijd goed de sfeer en het brute geweld van de wereld weten om te zetten naar een leuk en verslavend spel. Na ruim 6 jaar nemen ze een groot risico en wordt de bekende RTS-gameplay vervangen door third-person actie.

Het flinterdunne verhaal brengt drie ervaren Ultramarines naar een Forge-wereld waar zich enkele waardevolle wapens en technologie bevinden. De wereld wordt overrompeld door Orks die alles in hun pad vernietigen. Al heel snel zal blijken dat er meer dan enkel een Ork-invasie aan de gang is. De toekomst van de hele wereld en zijn inwoners zal afhangen van het succes van het kleine groepje marines. Een third-person shooter waar stevige helden in dik harnas in een klein team aliens moeten neerknallen of in stukken zagen; geen wonder dat de vergelijking met Gears of War als snel gemaakt werd toen men het spel aankondigde.

Die vergelijking blijkt echter volledig onterecht, want Space Marine is een hele andere ervaring geworden. Een Ultramarine vecht namelijk net zoals de Emperor van hem verwacht: zonder vrees voor het eigen leven en dus zonder cover te nemen of weg te vluchten als het even moeilijker wordt, immers: 'failure is not an option'! De gevechten zijn een combinatie van zwaar geweergeschut afgewisseld met het betere close combat hak- en zaagwerk. Zo beginnen de meeste gevechten met het leegschieten van de Bolter of Plasma Rifle tot de tegenstand te talrijk en nabij is, om dan over te schakelen naar melee wapens. Enkele simpele combo's zorgen voor intense en brute gevechten met achteraf veel voldoening om als laatste overlevende vol bloedspatten nog recht te staan.

Close combat gevechten worden ook extra aangemoedigd doordat het de enige manier is om je leven op pijl te houden. De marines beschikken namelijk over een ‘auto-generate shield’, dat we sinds de eerste Halo wel in meer spellen hebben zien verschijnen. Maar als deze volledig uitgeput is, gaat alle schade van de levensbalk. Om de balk terug te vullen, zal je finishing moves moeten uitoefenen op je tegenstanders. Dit zijn slow motion acties die je op stunned vijanden door een druk op de knop kan uitvoeren. Tijdens het uitvoeren van die move, die toch enkele seconden kan duren, blijven de marines echter schade nemen en kan het dus al te laat zijn om nog leven terug te krijgen. Een andere optie om leven terug te krijgen, is via de fury-meter. Vergelijkbaar met rage uit God of War laadt deze op bij het afslachten van vijanden en eens volledig vol, kan die omgezet worden in tijdelijke extra kracht. Als deze fury actief is, krijg je voor elke kill automatisch leven bij en kan de tijd worden vertraagd om makkelijk de ranged kills te behalen.

De Orken staan niet meteen bekend om hun tactische oorlogsvoering maar enkel om hun grote aantallen en dodelijke wapens. Later in het spel kruisen echter nog andere vijanden het pad die iets meer nodig hebben dan wat willekeurig zwaaiwerk met een hamer. Maar in het algemeen is de moeilijkheid nooit extreem hoog en zorgen de talrijke checkpoints voor minimaal tijdverlies bij het sterven. De afwisseling van vijanden kwam goed op tijd, want de variatie in 'greenskins' is met een kleine tiental niet meteen talrijk te noemen. Na het uitspelen van de campaign, die een goede acht uur in beslag neemt, zullen weinigen staan te popelen om het hele verhaal opnieuw te gaan spelen. Saai is overdreven, maar de herhaling is toch net even te groot. Korte stukken met jetpacks en bewegende omgevingen zoals een trein of vliegtuig zorgen net op het juiste moment voor een leuke afwisseling en kunnen dit leed dus wel deels verzachten.

De hele wereld is trouw gebleven aan de 40k-universum beschrijving van een forge-wereld: grijsgrauw met torenhoge constructies. Dit zorgt voor iets minder detail in de omgevingen, maar de graphics zijn over het algemeen van zeer degelijke kwaliteit om dit niet overdreven te laten opvallen. De levels zijn rechtlijnig en er wordt altijd duidelijk aangegeven welke kant het objectief zich bevindt. Voor wie wat meer tijd of alle achievements/trophies wil behalen, zijn er collectable audio fragments verstopt doorheen de levels. Jammer genoeg is er op enkele explosieve objecten na geen enkele interactie of physics met de rest van de omgevingen, hoewel de vele kisten en brokstukken een ideale combinatie zouden bieden met de brute kracht en vuurkracht van de marines. Een gemiste kans voor nog extra spektakel in de gevechten dus. Character animaties en special effecten zien er zeer goed uit en de speciale finishing moves animaties gaan niet snel vervelen.

Space Marine heeft ook een volwaardig multiplayer-luik, al wordt al snel duidelijk dat de aandacht tijdens de ontwikkeling toch meer naar de singleplayer is gegaan. Enkel Space- en Chaos-marines zijn speelbaar en dit in drie verschillende klassen: Tactical, Devastator en Assault. Met een levelsysteem (tot 41) worden perks en armor unlocked om je marine te customizen. In 8vs8 matches kan je twee verschillende types spelen. Bij Team Deathmatch wint het team dat het eerste 41 kills haalt en bij Capture and Hold moet je team punten zo lang mogelijk controleren. Met slechts vier maps zal iedereen echter snel uitgekeken zijn op de multiplayer. Relic heeft echter al laten weten dat er gratis DLC uitkomt dat een coöperatieve survival mode zal toevoegen.

Space Marine doet veel dingen goed, maar weinig uitmuntend. Het is een betere middenmoter die door het gebruikte universum verplichte kost is voor elke Warhammer 40k-fan. Voor al de rest is het niet echt een aanrader, al kan je het zeker geen miskoop noemen.