Wanted: Weapons of Fate

Pete Wanat, producer van Wanted, mag met Chronicles of Riddick, Scarface en The Thing dan wel een indrukwekkend palmares hebben wat betreft genietbare movie licensed games, maar dat valt nauwelijks te merken in zijn nieuwste project, dat met slechts één leuke gimmick al snel hopeloos in herhaling valt…

Uitgever Warner Bros Interactive liet naar aanleiding van de release van Wanted: Weapons of Fate geen gelegenheid onbenut om Pete Wanats ervaring met dit doorgaans tot falen gedoemde genre te benadrukken, in de hoop zo alsnog alle vooroordelen over op films gebaseerde spellen te kunnen wegnemen. Het zorgde er alleszins voor dat wij onze verwachtingen niet reeds op voorhand hadden getemperd, maar dat bleek jammer genoeg een foutieve beslissing.

Pas d’Angelina très Jolie

Het uitgangspunt van ontwikkelingsstudio GRIN was nochtans niet slecht bekeken: omdat de deadline van een gelijktijdige release met de film van bij de aanvang van het project reeds onmogelijk werd geacht, heeft men ervoor gekozen om een unieke verhaallijn te creëren. Het mooie snoetje van Angelina Jolie schittert hierdoor weliswaar in afwezigheid in de game, maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd door de meerwaarde die de actie in het spel oplevert voor diegenen die geïntrigeerd waren door de film en méér wilden weten over de Fraternity, het geheime verbond van moordenaars dat de gebeurtenissen op het grote scherm domineerde. Althans, dat was toch de bedoeling, in praktijk kruip je afwisselend in de huid van Wesley Gibson en – via flashbacks - diens vader en tracht je het mysterie van het overlijden van jouw moeder te ontrafelen, die om het leven werd gebracht toen je nog als pasgeborene in haar armen lag. Enkel in de allerlaatste scène van het spel levert dit echter een verrassende wending op – al kan je nauwelijks van een volwaardige plottwist spreken als enkele luttele kogels later de aftiteling reeds over het scherm rolt -, want de aanloop naar dit laatste duel is niets meer dan wat theatraal opvulsel om steeds opnieuw de zelfde gimmick in de kijker te plaatsen.

Curve bullets

Net zoals in de film is Wesley Gibson namelijk gezegend met enkele uitzonderlijke vaardigheden, waaronder de mogelijkheid om de baan van kogels te kunnen “buigen”. Fans van realistische (third) person shooters kunnen met andere woorden best andere oorden opzoeken, maar een afwisselende brok over the top arcade-actie weten we op de redactie zeker te appreciëren. GRIN is er overigens in geslaagd om dit potentieel complexe manouvre te vertalen in een uiterst simplistisch en eenvoudig te gebruiken stukje gameplay: met RB pin je je vizier vast op een onwetende vijand die zich verscholen achter cover veilig acht, om vervolgens met de linkerstick het traject van de kogel te kiezen, langsheen mogelijke objecten die het pad versperren. In realiteit heb je slechts één à twee seconden nodig om een succesvolle ‘curve bullet’ af te vuren, doordat de vernoemde trajectcontrole uitermate gelimiteerd is en niets meer inhoudt dan het 180° draaien van de stick, om zo de kogel langs links, boven of rechts – en alle gradaties tussenin – richting doelwit te laten zoeven. Deze eenvoud zorgt er voor dat iedere gamer deze gimmick moeiteloos in zijn spel zal kunnen integreren, wat toch de bedoeling is van dit soort titels: de sensatie van de film trachten na te bootsen.

Enhanced quick movements

Een minstens even belangrijk onderdeel van de gameplay is het gebruik van cover. Met één druk op de A-toets gaat jouw personage automatisch in dekking achter één van de vele beschuttingsplaatsen die het spel rijk is en kan je vervolgens de tegenstand helemaal tureluurs draaien door razendsnel van cover naar cover te bewegen, zowel zijwaarts als voorwaarts. De stoere heren uit onder meer Gears of War lijken wel een stelletje door reuma geteisterde bejaarden als je Wesley Gibson ziet bewegen als een razende, waardoor het tempo van Wanted: Weapons of Fate nagenoeg voortdurend hoog ligt. Door blindelings van achter een obstakel te vuren en daarop aansluitend op een nieuwe locatie in dekking te gaan, kan je bovendien de vijand in de flank in vertraagde weergave verrassen. Het wordt pas echt spectaculair als je ook nog eens de vaardigheid van zogenaamde ‘enhanced quick movements’ vrijspeelt, want dan kan je in slow motion tussen twee coverlocaties bewegen en zo de hulpeloze aanvallers genadeloos neermaaien. Combineer deze gevechtsacrobatieën nog met het vlijmscherpe mes dat je ter beschikking hebt om in close combat in één moeiteloze beweging jouw belagers te doen bloeden als een rund – inclusief steeds terugkerende bloedveeg op het scherm -, en je bent letterlijk een onstopbare moordmachine die doorheen de volstrekt lineaire levels van cover naar cover raast terwijl je iedereen die je pad kruist nauwelijks de gelegenheid geeft om je het leven daadwerkelijk zuur te maken. Weliswaar een leuke sensatie, maar enige uitdaging ontbrak ons alleszins volledig op de Assasin-moeilijkheidsgraad – bij aanvang van het spel de hoogst beschikbare -, hetgeen niet veel soeps belooft voor de lagere Pussy-gradatie.

Adrenaline, and plenty of it

Deze onoverwinnelijkheid zou in theorie getempterd moeten worden doordat de meeste van deze dodelijke kunstjes adrenaline verbruiken (waarvan je één eenheid krijgt per kill, exact voldoende voor één ‘curve bullet’ bijvoorbeeld), maar doordat er in iedere ruimte wel enkele onverlaten ronddolen die je moeiteloos kan mollen zonder de trukendoos boven te halen én omdat je zelfs met adrenaline wordt beloond voor een dodelijke ‘curve bullet’ of de slachtpartij die je aanricht terwijl je vertraagd van cover verandert, heb je nagenoeg altijd een gezonde dosis adrenaline ter beschikking wanneer de nood het hoogst is. Het gevolg laat zich raden: na nauwelijks vier uur (!) hadden we het einde van Wanted: Weapons of Fate reeds bereikt en dit zonder één keer het loodje erbij neer te leggen in de standaardscènes. De enige keren dat we een ‘game over’-scherm gepresenteerd kregen, was tijdens enkele tussenfragmenten die GRIN in het spel heeft gestopt als kunstmatige variatie. Zo moet je tweemaal achter een turret kruipen, dat evenwel wordt geteisterd door een knudde besturing en camerastandpunt, en word je af en toe tevens getrakteerd op een ‘on rails’-fragment waarbij Welsey Gibson langsheen een horde slechterikken manouvreert en je enkel de inkomende kogels moet afweren en hun voormalige eigenaars dient om te leggen. Deze laatste scènes kenden occasioneel een dodelijke afloop vanwege de op dat moment niet altijd even duidelijke contrasten tussen vijand en omgeving en de tijdslimiet die je in die korte fragmenten krijgt opgelegd.

Automatische piloot

Het is behoorlijk frappant om vast te stellen hoe snel Wanted: Weapons of Fate in herhaling valt, ondanks de toch reeds erg twijfelachtige speelduur. De negen levels worden gekenmerkt door dermate veel eentonigheid en gebrek aan uitstraling, dat je je na afloop met moeite nog enkele omgevingen zal kunnen herinneren. Ook de gameplay gimmicks worden tot in den treure uitgemolken zonder ooit maar enige schijn van variatie – waarom is er bijvoorbeeld nooit eens een creatievere ‘show off’ tussen Wesley en een meute vijanden op een locatie waar je je vaardigheden op een andere manier moet benutten? -, wat voornamelijk problematisch is vanwege algemene eenvoud waarmee je naar het einde raast. Zelfs de boss fights tussendoor zijn een hapklare brok waar je éénzelfde manouvre keer op keer moet uitbuiten. Je zou je nog stilaan beginnen afvragen of een gelijktijdige release met de film toch niet mogelijk was, gezien het gehaalde niveau...

Het gebruik van ‘curve bullets’ en de andere truukjes die in Wanted: Weapons of Fate worden bovengehaald is an sich niet saai, maar je kan geen goede game verwachten wanneer je op slechts één leuk idee kan terugvallen, ook al speel je deze titel op een handvol uur uit. Een game die snel in de vergetelheid mag en zal belanden.