Vietcong: Purple Haze

De oorlog in Irak is officieel nog maar een paar maanden voorbij, hoewel er langs beide kanten nog geregeld zwaargewonden of doden vallen. Stabiliteit is er voorlopig nog ver te zoeken. De oorlogsgames over de strijd in het Midden-Oosten zullen de komende jaren wellicht ons de strot ingeramd worden. De laatste maanden zitten de gamers echter vastgeroest in Vietnam. Voor X-Power ging DC in Shellshock Nam ’67 al op verkenning en dankzij een schotwonde in de rug werd hij vroegtijdig gerepatrieerd. Tijd om een nieuwe “vrijwilliger” naar de broeierige jungle te sturen en de keuze viel op deze veteraan. Operatie Purple Haze is slechts een kleine episode uit deze gruwelijke oorlog, maar herbergt wel alle typische kenmerken. In tegenstelling tot Shellshock hebben we dit keer te maken met een Fist Person Shooter en kan je ook via Xbox Live met de rest van de gamegemeenschap de jungle induiken. Dit zou in principe Purple Haze een voorsprong qua aantrekkingskracht moeten geven, maar is dit wel zo?

Na de typische Vietnam intro kreeg ik de keuze om mezelf meteen in het strijdgewoel te gooien of toch even de opleiding mee te pikken. Ik koos voor het laatste en amper een handvol seconden later stond ik met enkele rekruten voor een brullende kolonel, die ons uitmaakte voor alles wat niet deugde. De niet voor kinderoortjes geschikte woordjes als motherfuckers en shitheads en soortgelijke koosnaampjes werden meermaals naar ons hoofd geslingerd. Toch kon ik me snel over deze vernedering heen zetten, m’n verplichte legerdienst destijds in het alom geprezen Belgische Leger had me immers immuun gemaakt voor dergelijke scheldpartijen. Een eenvoudig hindernissenparcours en enkele schietoefeningen moesten volstaan om ons als volleerde soldaten naar de hel te sturen. 19 missies staan je te wachten en dat is een heel pak minder dan in het origineel op PC. Volgens het ontwikkelingstrio Pterodon/Illusion Softworks/Coyote hoeft dat de pret niet te drukken, want enkel de interessantste missies zijn in de consoleversie opgenomen en zijn er ter compensatie 2 nieuwe missies, meer vijanden en boobytraps aanwezig. Wat me na het voltooien van de game toch wel de wenkbrauwen deed fronsen. Als deze missies al als interessant bestempeld werden, dan moeten de geschrapte exemplaren écht slaapverwekkend geweest zijn.

Over ’t algemeen heb ik best wat moeite om me door een FPS te worstelen en tot m’n verbazing raasde ik door de eerste helft van de game als een TGV en pas toen ik een rivier via een noodbrug moest oversteken, kwam de tegenstand eindelijk wat sterker opzetten. Ondanks de belofte van meer vijandelijke aanwezigheid bleef ik vaak met een gevoel van “was dit alles” zitten. De VC’s duiken (vooral in ’t begin) maar mondjesmaat op, gelukkig is niet altijd evident waar ze zich juist bevinden want het oerwoud is soms erg dichtbegroeid en zo hoort het ook natuurlijk. De vijandelijke AI is redelijk, niet superieur maar toestanden zoals domweg naar hun dood lopen blijven godzijdank achterwege. Je medemaats doen het op dat vlak ook redelijk en helpen weldegelijk in welslagen van de missie. Je opdrachten zijn simpel, een krijgsgevangene bevrijden, munitiekisten/depots of radioapparatuur vernietigen. Geen langgerekte of echt uitdagende missies dus.

Je gaat uiteraard niet alleen op pad, je maakt deel uit van een squad. Je krijgt een pointman (verkenner), medic, engineer en radioman mee. De verkenner knapt het vuilste werk en maakt meestal als eerste kennis met het vijandelijke geschut. Hij maakt zich echter vooral nuttig als boobytrapontdekker en het moet gezegd, ze zijn moeilijk zichtbaar. Bij de medic kan je tijdens een “dood” momentje je wonden laten verzorgen en munitie ophalen doe je bij de engineer. Aan wapens geen gebrek, er zitten ongeveer 30 wapens in de game netjes verdeeld over beide kampen. Van licht geschut (pistolen, revolvers) tot het reguliere schietgerei (mitrailleurs, shotguns, grenadelaunchers). Toch is het niet mogelijk om tijdens een opdracht om de haverklap van wapen te wisselen, want bij aanvang van de missies moet je kiezen met welke 2 wapens je de klus gaat klaren. De wapens die de gevelde VC’s achterlaten kan je wel verder leegschieten, maar eens de munitie op zijn ze nutteloos aangezien de engineer geen vijandelijke munitievoorraad bij zich heeft.

Eén van de sterkere punten van Purple Haze is de gameplay. Geen wereldprestatie op zich, maar gewoon een solide stukje vakwerk. Alle handelingen gaan van een leien dakje zowel de besturing, wisselen van wapen, inzoomen, je verrekijker bovenhalen, het gebeurt allemaal in een oogwenk. Enkel het gebruik van lange afstandswapens met behulp van je map, vond ik minder geslaagd en lijkt het meer op kunst en vliegwerk om je projectiel min of meer de juiste richting uit te sturen. Je bevelen worden vrij correct opgevolgd, enkel de verkenner (net hij!) heeft soms wat last met zijn oriëntatiegevoel en draait hij enkele erg neurotisch in het rond alvorens de juiste route te detecteren. De moeilijkheidsgraad (normal of vietnam) ligt al niet al te hoog, en het savesysteem doet daar nog een schepje bovenop door je de mogelijkheid te geven om na iedere kill je vooruitgang op te slaan. Toch wel een beetje teveel van het goede. De laadtijden blijven binnen de aanvaardbare normen.

Veruit het zwakste onderdeel zijn de grafische capaciteiten. Het zou niet misstaan tussen de laatste generatie games op de PSX. Vooral de personages zelf scoren hier echt ondermaats, geen greintje emotie op de gezichten, hoekige ledematen enz… Wanneer je verzorging ontvangt, is het hoogst onduidelijk of medic de eerste zorgen aan jou toedient of aan de boom naast je. Helemaal lachwekkend wordt het wanneer je gezellen een hindernis niet kunnen nemen en als een volleerde randdebiel omhoog staan te jumpen. Kortom de afwerking laat hier te wensen over. De decors scoren dan toch iets beter, maar het blijft ondermaats. Redelijke gevarieerde levels qua uitzicht en met voldoende begroeiing. De laaghangende nevelslierten zorgen voor claustrofobische momenten. Toch lopen de militairen los door de planten heen zonder dat ze enige beweging vertonen en is er gewoon een algemeen gebrek aan detail. Er wordt in de gesprekken wel eens geklaagd over het ongedierte, maar buiten één verloren gesprongen kikker en de immer zoemende rotvliegen/muggen is er van de inheemse fauna geen spoor te bekennen.

Het geluid doet het dan toch wat beter zonder buitengewoon te zijn. De Vietnamese of Amerikaanse angstkreten klinken net al de wapens realistisch en de fluisterende gesprekken tussen de squadleden versterkt de “sneaky” sfeer. De typische muziek uit de jaren ‘60 blijft natuurlijk niet achterwege, het aanbod blijft echter beperkt tot een handvol nummers. Iggy Pop, Deep Purple, The Standells zijn enkele artiesten die hun deuntjes uitleenden aan deze game.

De meeste onder ons zullen met singleplayer weinig tot geen moeite kennen en aangezien er is geen offline multiplayer aanwezig is, zal men de aandacht vlug verleggen naar het online gedeelte. De gebruikelijke speelmodi duiken weer op en kan je zowel in Amerikaanse outfit of als VC je kans wagen op Xbox Live! Deathmatch, Team Deathmatch, Capture The Flag toestanden behoeven allang geen verdere uitleg meer. Je kan met maximaal 10 personen tegelijk elkaar het vuur aan de schenen leggen. Het is een leuk en noodzakelijk toevoegsel aan deze game, maar desondanks dat we geen noemenswaardige mankementen (misschien wel wat weinig maps) aan het Live! gedeelte kunnen vaststellen, vrees ik dat er binnen dit en een paar weken slechts een marginaal aantal gamers zich nog met deze game zullen bezighouden.

De ultieme Vietnamgame is Vietcong: Purple Haze dus zeker niet geworden. Een te korte en te makkelijke singleplayer en grafisch ondermaats. Gameplay en geluid zijn van beter makelij. De Live! functie is leuk voor even, maar zal geen weken blijven boeien. Hopelijk kan Men Of Valor binnenkort eindelijk wel voor een degelijke Vietnamshooter zorgen.