Vanquish

De Japanse gamesindustrie heeft minstens vijf jaar achterstand”, aldus Keiji Inafune, een Capcom-beroemdheid wiens moed in de schoenen zonk wanneer hij dit jaar de line-up bekeek op de Tokyo Game Show. De Oosterse hegemonie is ontegensprekelijk afgebrokkeld, maar talent is er voldoende, zo bewijst ook Vanquish!

Vanquish haalt immers op knallende wijze de controversiële stelling van de man achter onder meer Dead Rising onderuit en etaleert andermaal de swingende en bombastische flair waarmee ontwikkelaar Platinum Games reeds hoge ogen heeft gegooid in zijn nog beperkte bestaansgeschiedenis. Met geschifte titels als Bayonetta en Madworld (Nintendo Wii) op het palmares, verwachten we van hen inmiddels meer gekheid dan ooit op een spreekwoordelijk stokje zou passen en ook Vanquish sluit naadloos aan in datzelfde rijtje.

Andere optelsom
De game lijkt aanvankelijk nochtans enthousiast leentjebuur te hebben gespeeld bij onder meer het Halo-universum, getuige de science fiction setting op een ringvormige ruimtebasis, of bijvoorbeeld Gears of War, wiens gelauwerde coversysteem naadloos werd gekopieerd – al moet het gezegd dat Epic Games’ shooter zeker niet de eerste titel was om dergelijke spelmechaniek te implementeren. Tel daar nog de lachwekkende regelmaat bij op waarmee Sam Gideon, de protagonist in Vanquish, aan een sigaret lurkt en je lijkt alle ingrediënten te hebben voor een inspiratieloze cocktail. Die verkeerde indruk verdwijnt echter onmiddelijk wanneer je nog in de eerste spelminuten als een razend gek met een turbo in je achterste op je knieën naar voren glijdt en in een stijlvolle, futuristische radslag een resem robotten recycleert!

Vanished
Vanquish speelt zeker in de eerste twee uur als een losgeslagen furie op speed: ruimteschepen storten rondom je te pletter tijdens de invasie van een door de Russen onder de voeten gelopen ruimtekolonie en de ritmische technobeats zwepen je vakkundig op wanneer je de bliksemsnelle vaardigheden van je personage letterlijk en figuurlijk onder de knie probeert te krijgen. De onvermijdelijke overmoed en onervarenheid waarmee je de tientallen vijanden bestormt lijken je aanvankelijk al snel het leven te kosten, maar het spel houdt je wel degelijk een hand boven het hoofd zodat je niet meteen kansloos kopje onder gaat. Wanneer je leven aan een zijden draadje hangt, vertraagt de actie immers en kan je in slow motion alsnog de overhand halen in een pittig gevecht en orde op zaken stellen. Even dachten we nog dat de game hierdoor te eenvoudig zou worden op de gemiddelde moeilijkheidsgraad, maar die vrees bleek al gauw ongegrond wanneer we vanaf Act 2 af en toe genadeloos werden afgemaakt door enkele uit de kluiten gewassen tegenstanders.

Mr Boombastic
Het zijn vooral de vele visuele en auditieve tierlantijntjes die ervoor zorgen dat Vanquish een overweldigende eerste indruk maakt, in die mate zelfs dat sommigen misschien zullen afgeschrikt worden door het overdonderende karakter. Wanneer je een robot doorzeeft wordt dit bijvoorbeeld opgefleurd met een fraaie elektrische explosie en zelfs de meest eenvoudige handelingen zoals het werpen van een granaat worden aangekleed met een energiek showelement. Een gevoel van onoverwinnelijkheid overvalt je dan ook snel, tesamen met de bijhorende verslavende roes van doorheen de game te razen. Vanquish maakt namelijk gelukkig niet de fout om geleidelijk aan in een te hoge versnelling te schakelen en de speelbaarheid op te offeren voor een overdaad aan spektakel. De supersonische snelheid waarmee de actie zich soms in Act 1 afspeelt, moet dan ook niet onder doen voor de laatste veldslagen die je in Vanquish zal voeren.

Alledaagse kneeslide
Het onvermijdelijke nadeel is evenwel dat de excentrieke uitstraling van Vanquish vrij snel went. De game legt zonder blikken of blozen meteen al zijn troeven op tafel, waardoor je vooral tijdens je tweede playthrough – waar je ongetwijfelf naar zal snakken omdat de eerste sessie zo verdomd soepel en vermakelijk speelde! – wat op je honger blijft zitten. De tien wapens (inclusief twee granaattypes) zijn weinig tot de verbeelding sprekend en ook de upgrades voegen behalve extra vuurkracht en opslagcapaciteit niets nieuw toe. Ook de vijanden missen persoonlijkheid, al zijn de tinnen zelfmoordenaars die vliegensvlug naar je kruipen wanneer je de benen van onder hun lijf hebt geknald een aangename uitzondering. De actie wordt met andere woorden nooit zo surrealistisch als in Bayonetta of de Devil May Cry-reeks, daarvoor mist Sam Gideons pakket aan vaardigheden diepgang, maar dat maakt Vanquish misschien wel net aantrekkelijker voor zij die geen oneindige zondvloed aan ongebreidelde Japanse fantasie aankunnen.

Wie bij het etiket van een Japanse 3rd person shooter meteen de negatieve associatie legt met het krakkemikkige Lost Planet 2 moet dringend Vanquish testen, want de game speelt – letterlijk - als een losgeslagen trein in een roterende tunnel. Vanquish eindigt te snel en te oppervlakkig na slechts een zevental uurtjes, maar het was wel een rit waar we met volle teugen van hebben genoten! Het visuele spektakelstuk laat op geen enkel moment een steek vallen en de uitermate soepele besturing verdient meerdere dikke pluimen. En wanneer je midden in een dolle actiegame plots verrast wordt door beatboxende vijanden, dan weet je dat je iets uniek in handen hebt…