Vancouver 2010

review

Het is je misschien al opgevallen, maar half februari gaan de Olympische winterspelen van start. De modale Belgische sportfanaat zal dit wellicht koud laten. Zijn idee van sport beleven beperkt zich vaak tot het houden van een pils in de ene hand, en de afstandsbediening in de andere. Bij voorkeur tijdens het kijken naar onze nationale heilige Drievuldigheid: voetbal, wielrennen en tennis. Gelukkig zijn er mensen met een ruimere blik die ook andere sporten een kans geven. Sega bijvoorbeeld. Zij hebben de officiële licentie voor de winterspelen op zak, en hopen een graantje te kunnen meepikken van dit grootse evenement. Wintersport games zijn tegenwoordig maar karig vertegenwoordigd, dus veel moeite om op te vallen hoeft men alvast niet te doen.

Maar hoe leuk is deze game precies geworden? Er zijn immers disciplines zat, maar daarom vertalen deze niet direct naar een game die prettig speelt. In totaal komen 14 sporten aan bod, en hier wringt het schoentje reeds. Geen enkele van de sporttakken blinkt uit als game, en een aantal zijn gewoonweg te saai voor woorden. Wat je ook speelt, voor elke sporttak krijg je een korte tutorial die eigenlijk wel nuttig is. Kwestie van te weten welke toetsen je nodig hebt. Doorgaans hoef je enkel wat te sturen, toetsen in te drukken op een precies moment, of te buttonbashen. Als je de disciplines in categorieën zou delen dan heb je downhill skieën, slalom skieën, met de slee (al dan niet bestuurd door Bob), snowboarden, schaatsen, schansspringen en aerials, wat zo’n beetje salto’s maken is. Variatie genoeg, al ontbreken sommige disciplines zoals bijvoorbeeld ijshockey. Zelf had ik wel eens Biathlon of kunstschaatsen willen proberen, maar ook dat zit er dan weer niet in. Curling hebben ze er dan gelukkig wel uit weten te laten.

In ieder geval zijn de leukste sporten voornamelijk de afdalingen met ski's of snowboard, al dan niet in slalom. Stunten komt er hoegenaamd niet aan te pas. Je krijgt hier een hele technische benadering van de sport waar je zoveel mogelijk de ideale lijn moet zoeken. In racegames is dit best een uitdaging, maar hier is het zonder meer saai. De parcours zijn vrij kort, en er is geen enkele ruimte om een andere weg te volgen. Maar zelfs dan komt er weinig sensatie bij kijken, vergeleken met het “wauw”-gevoel dat je in andere wintersport titels wel terug vind.

Laat ik dan maar eens gaan bobsleeën, dacht ik bij mezelf. Lijkt me leuk om aan een rotvaart naar beneden te glijden door een koker van ijs. Al snel volgt de ontnuchtering, want het wordt alles behalve een wilde rit. In de plaats krijg je een saaie glijbaan voorgeschoteld waar je zo min mogelijk probeert te botsen, door licht bij te sturen met de voorste of achterste persoon in de bobslee. Luge en Skeleton zijn een andere vorm van sleeën, maar dan voor één persoon. De rotvaart zit er wel goed in, maar de eigenlijke sensatie komt alweer niet goed uit de verf. Eens op serieuze snelheid steekt een motion blur de kop op die danig stoort. En dan maar spelen en herspelen in de hoop een toptijd neer te zetten.

Misschien doet schansspringen beter? Lekker extreem, dit kan niet mislopen. Tot je daarboven staat en vlaggetjes moet bestuderen om te zien of de wind goed zit. Dan is het even button bashen om te lanceren, om vervolgens met kleine correcties je vliegrichting bij te sturen. Nog even opletten dat je bij het landen goed terecht komt door op het juiste ogenblik een toets in te drukken, en dat was dan weer. Wederom slaapverwekkend tot en met, en terug herbeginnen en hopen dat je het dan beter doet. Dan vond ik schansspringen in Crazy Taxi toch geslaagder. Ook het schaatsen is ronduit erbarmelijk uitgewerkt. Misschien vinden Nederlanders hier meer liefde voor? Mij kon het alleszins niet bekoren, en datzelfde geldt voor Aerial. Alweer een sport die game-gewijs aardig in de buurt komt van de definitie van nutteloosheid. Je glijdt naar een schans, maakt een slow motion salto en moet dan met je knuppeltjes een cirkel volgen. Er waren toch leukere sporten te bedenken dan deze droevige bedoening? Naast wedstrijden proberen winnen kan je ook nog challenges uitproberen. Hier is de doelstelling doorgaans een bepaalde tijd halen, punten scoren of een zekere snelheid behalen. Maar uiteindelijk gaat het om dezelfde eentonige ervaring, alleen met iets andere doelstellingen.

Ondanks het feit dat er weinig pret aan deze titel te beleven valt, is er toch ook een positief puntje. De graphics zijn aardig, en de rumble effecten voelen lekker aan. Helaas valt er niet veel meer te redden. Nergens bespeur je enige ambitie om de boel wat op te vrolijken. Het enige wat je ziet zijn suffe menu’s die je kaarsrecht naar de volgende saaie opdracht loodsen. Je kan deze menu’s nog best vergelijken met het merendeel van de vorige generatie games. Ook ingame is het zoeken naar wat sfeer. De sporten zelf barsten niet meteen uit hun voegen van de ambiance, maar ook de sporters zelf helpen de zaak weinig vooruit. Geen kat kent deze mensen, dus konden deze sterren evengoed Jan, Piet, Joris of Corneel heten. Het geluid doet wat het moet doen, maar al snel werken de typische arcade geluidjes danig op de zenuwen. Maar goed, van een Sega game kun je dit verwachten. Wat me nog het meest van al irriteerde, was uiteindelijk de hele trial en error opzet welke echt niet meer van deze tijd is. Ik speel nog steeds games om me te amuseren. Niet om me voortdurend rot te ergeren, en de restart button in te duwen. Doe jezelf dus een plezier en laat deze game aan je voorbij gaan. Je zal meer lol beleven aan de uitzending van de spelen op tv, of haal desnoods SSX nog eens van onder de stofsneeuw.

1 reactie

Slimdavy schreef reactie 1 op 09 Februari 2010 om 18:46

Spelconcept is niet meer van deze tijd. Jammer genoeg zullen de toekomstige spellen met de Olympische Spelen als thema nog steeds hetzelfde spelconcept hanteren. Weinig tot geen vernieuwing, maar wie speelt dit nu voor de fun?