UEFA Euro 2004

Eigenlijk had ik nu profvoetballer moeten zijn met een vet loonbriefje. Reeds bij de duiveltjes was ik de absolute vedette. Intensief trainen was niet aan mij besteed, ik oefende enkel mijn dansje in, voor als ik gescoord had. Als ik naar de bank werd geroepen barstte ik al los in een ware scheldtirade. Voorts hield ik mijn resem vrouwelijke fans tevreden met de nodige soloacties. Zelfs in de kleedkamer gold mijn hegemonie. Ik had een eigen plekje, naast de deur, dat ik snel naar de kantine kon vluchten om wat cola’s te consumeren. Een bepaalde genencombinatie werd me fataal. Ik heb dan wel voetballend talent, het gen dat instaat voor luiheid is overduidelijk dominant aanwezig in mijn complexe structuur. Het cliché wil dat je veel talent mag hebben, maar dat het enkel tot ontplooiing komt als je traint. Helaas! Voor een antitrainingsbeest als mij zijn voetbalgames dan ook een ware verademing. Ik leef me al jaren uit met de FIFA-reeks. Met UEFA Euro 2004 kan je de voetbalgeschiedenis helemaal herschrijven, zelfs onze nationale trots kan Portugal alsnog halen! Het spel of toch maar liever the real thing?

 

Armoe troef

Nodeloos om het te ontkennen, nutteloos om een potje rond de pot te draaien, zinloos om er omheen te dralen, de FIFA reeks wordt gewoon overklast door die andere voetbalreeks, de Pro Evolution Soccer reeks. Toch ben ik altijd wel fan geweest van de FIFA-reeks op de Xbox, bij gebrek aan beter echter. Groot was dus de opluchting toen Pro Evolution Soccer voor de Xbox werd aangekondigd. Maar toch eerst maar eens Euro 2004 onder de loep nemen. Het echte toernooi is inmiddels al ver gevorderd, de Nederlanders zijn over hun strafschoppentrauma heen, de Grieken zwaaiden de Fransen uit, gastland Portugal kan het feestje nog wat langer rekken en de Tsjechen ontpopten zich tot potentiële kanshebber. We hebben al behoorlijk wat sensatie meegemaakt. The real thing overtreft het spel, maar voor zij die nog steeds balen dat België er niet bij is, kan het misschien een oplossing zijn. Je kan immers ook de voorrondes opnieuw spelen!

Sfeervolle voetbaltempels

Het hele voetbalsfeertje wordt best goed weergegeven, beginnende met de nationale voetbalhymne van de respectievelijke ploegen. Supporters die uit de bol gaan en luidkeels van zich laten horen, zwaaiend met vlaggen. Als je het publiek wat beter bekijkt zien ze er echter niet uit, maar sfeervol is het wel! Je zal zelfs regelmatig bekende voetballiedjes horen, bij de Engelsen ‘You’ll never walk alone’, bij de Fransen ‘Allez les bleus’ en nog veel meer bekende meezingers. Ook op het veld zelf wordt regelmatig gebruld. Het geluid is misschien wel het sterkste punt van het spel. Want ook de liedjes die je te horen krijgt bij het scrollen door de menu’s zetten de voetbalsfeer goed neer. De Portugese voetbaltempels zijn overigens prima nagebouwd, daar valt niets op aan te merken. Van zodra de scheidsrechter de match op gang heeft gefloten, vallen de graphics toch wat tegen, het ziet er allemaal wel degelijk uit, maar nogal aan de grauwe kant. EA is gelukkig afgestapt van het overdreven glimmende gras, maar nu hebben ze er wel een heel sober boeltje van gemaakt. Ik raad je aan om van camerastandpunt te veranderen. Het ‘tele-camerastandpunt’ mag dan wel overzichtelijk zijn, vanuit het ‘action-camerastandpunt’ beleef je de match toch iets intenser. Ondanks het feit dat de voetballers goed zijn vormgegeven, zal je moeite hebben om ze te herkennen. Dit komt voornamelijk omdat haast alle camerastandpunten te ver staan. Toch wel het vermelden waard, de replays zijn schitterend weergegeven en met instant replay kan je elke actie uit elke mogelijke hoek herbekijken.

Euro 2004, zonder spuug!

De beelden die de wereld zijn rondgegaan, wereldvedette Fransesco Totti die wel erg onsmakelijk een Deen begroet, om er vervolgens eentje met een doodschop te verblijden. In het hedendaagse voetbal zie je steeds meer intimidatie naar andere spelers toe. Ik vraag niet om een ‘spuugknopje’ of om een ‘trek-eens-aan-iemands-oor-knop’, maar een sierlijke schwalbe zou toch wel mogelijk moeten zijn. Ook het systeem van de dieptepasses lijkt niet altijd even goed te werken. Het diep sturen gebeurt steevast met de nodige vertraging. Waardoor het tactische element helemaal wegvalt. Een lobje of verre bal lukt meestal wel vrij aardig. Maar waar het in het moderne voetbal haast een doel op zich is om de achterlijn te bereiken, gebruik je in Euro 2004 slechts zelden de flanken. Het spel wordt voortdurend naar binnengetrokken. Wanneer je toch eens langs de flank de achterlijn kan bereiken en nog eens een goede voorzet kan afleveren ook, heb je bijna gegarandeerd prijs. De AI van de verdedigers is erop ingesteld om de man in balbezit aan te vallen, waardoor er gaten vallen in de verdediging. Zo kan er meestal een mannetje vrij inkoppen. Veel hangt natuurlijk af van de moeilijkheidsgraad. Amateur is haast geen uitdaging, ook semi-pro ontgroei je na een tijdje. Tegen de tijd dat je echter pro bent, heb je het spel wel gezien. Het voetballen zelf is eigenlijk nog best degelijk, maar echt vermakelijk wordt het nooit. Voorts geeft het geheel een nogal slome, trage indruk. Te vaak geef je ongewild een ziekenhuisballetje richting tegenstander. De snelheid van een vlugge jongen zoals Michael Owen wordt gereduceerd tot een slakkengangetje. Er is trouwens te weinig ruimte voor creativiteit. Je hebt eigenlijk maar beperkte controle over de flitsende beweging van pakweg dribbelkont Cristiano Ronaldo. Frustrerend als de jongen, met al zijn voetbaltalent, steeds weer dezelfde beweging uitvoert. Ook een afstandsschot op doel lijkt een onmogelijke zak, alle schoten buiten de rechthoek waaien faliekant de tribune in. Dat heeft nochtans weinig te maken met de Roteiro. Er wordt geen spanning opgebouwd naarmate je vordert in het toernooi. Als je uiteindelijk de finale bereikt en zelfs wint, heb je niet het gevoel dat je net sportieve topprestatie hebt geleverd. Er zijn gelukkig wel voldoende gamemodes. Uiteraard kan je gewoon het Europees Kampioenschap helemaal herspelen, inclusief voorrondes. Geloof me vrij, het is een hele uitdaging om met Lichtenstein kampioen te worden. Maar het is best aangenaam om tegen een vriend te spelen in een vriendschappelijke match. Mijn favoriete gamemode is ‘Fantasy’, hier kan je om de beurt een speler kiezen, van eender welk Europees land. Op die manier kan je dus een dream team samenstellen.

Nieuwtjes onder de EA zon?

Een eervolle vermelding gaat naar het zogenaamde ‘Team news’ systeem, wat een verdienstelijke poging is om een extra tactisch element toe te voegen aan het spel. Elke speler krijgt een soort metertje, wat aanduidt hoe goed de speler in vorm is. Wanneer ene Milan Baros ze keer na keer tegen de netten trapt, dan zal dat resulteren in een goed vormpeil. Als je iemand continu op de bank zet, dan zal die met dat reservestatus niet opgezet zijn, wat gevolgen heeft voor zijn speelstijl.

Ook het hele corner- en vrije trappensysteem is overhoop gegooid. Bij een corner kan je bepalen hoe je de bal gaat schoppen en naar wie, vervolgens moet je inlopen en hopen dat je de verdediger kan ontwijken. Als verdedigende partij anderzijds kan je de aanvaller proberen hinderen of zelfs een duwtje meegeven. Een onrechtstreekse vrije trap volgt min of meer hetzelfde scenario, bij een directe vrije trap moet je zien dat je een bewegend streepje in het groene vlak krijgt, gecombineerd met wat effect kan dat resulteren in een knal in de winkelhaak.

Helaas is er niets veranderd aan het systeem om relatief onbekende spelers te beoordelen. De wereldsterren en de meeste basisspelers van de meeste ploegen hebben tamelijk correcte beoordelingen. Nemen we als voorbeeld de Rode Duivels. Het is toch echt onvoorstelbaar dat een jongen als Mudingayi als totaalscore 79 krijgt ( wat in Euro 2004 toch wel goed is ) terwijl vaste waarde Thomas Buffel als totaalscore een povere 50 krijgt. Ik wil geen afbreuk doen op de kwaliteiten van heer Mudingayi, maar ik schat de kwaliteiten van een basisspeler bij Feyenoord toch nog steeds hoger in dan van een speler die lange tijd niet eens in het A-elftal van AA Gent stond. Meningen verschillen. Opvallend is trouwens hoe hoog Koen Daerden en Oliviër Deschacht worden ingeschat. De Anderlechtverdediger hoort in Euro 2004 bij het wereldkruim van de verdedigers! Ook Koen Daerden wordt er bijzonder hoog inschat.

Het Nederlandse elftal zit er wel in, maar niet met de echte namen, de Nederlandse voetbalbond wou de licentie blijkbaar niet verkopen. Je speelt dus met spelers als Ned1, Ned2 en meer van die weinig creatieve namen. Met een beetje goede wil herken je nochtans wel de heren voetballers.

Een grijs gelijkspel

Euro 2004 is eigenlijk een vrij inspiratieloos voetbalspel, met bijzonder weinig veranderingen ten opzichte van FIFA 2004. Gameplaymatig kan het spel nooit echt overtuigen. De sfeer wordt wel prima weergegeven, maar creatief voetbal is er niet bij. Ook de spanning die bij een E.K. heerst voel je totaal niet. Het team news is wel een aardige nieuwigheid, veel goedmaken doet het niet. De graphics scoren ook geen uitzonderlijk hoge ogen, het geluid is gelukkig wel op niveau. Ach, frustratie en plezier liggen vaak dicht bijeen, ik vrees echter dat het eerste het op lange termijn haalt. Goed voor een korte periode plezier, maar voor een heel E.K., daar bedank ik toch voor.