Tron

A world inside the computer where man has never been. Never before now.

Een intrigerende tagline die perfect de setting omschrijft van de SF-film waarop deze game verder bouwt. We schrijven 9 juli 1982, de dag waarop Amerikaanse bioscoopgangers getuige zijn van een wel heel bijzonder experiment, zo fundamenteel dat het de filmwereld voorgoed zou veranderen. Disney, toen niet vies van een gedurfd avontuur, bracht de 17 miljoen dollar kostende film Tron uit, en hiermee de eerste film waarin uitvoerig computer graphics werden gebruikt. Gesmaakt door het naar vernieuwing smachtende publiek, bracht de prent in de zalen een slordige 33 miljoen dollar op en groeide hij uit tot een heuse cultfilm.

Kevin Flynn is een getalenteerde computerprogrammeur bij de mega-firma ENCOM. Zijn werk wordt echter gestolen door een collega, Ed Dillinger, en Flynn verlaat noodgedwongen de corporatie. Enkele jaren later vinden we hem terug aan het hoofd van zijn eigen speelhal, ironisch genoeg de kasten uitbatend die hij zelf ontwikkelde. Flynn is zijn talenten nog niet verleerd en besluit om het mainframe van zijn vroegere werkgever te hacken om zo Dillinger te ontmaskeren. Het Master Control Program, kortweg MCP, de artificiële intelligentie die ENCOM nu bestuurt, betrapt zijn inbraakprogramma echter en wist het simpelweg uit het systeem. Diezelfde MCP heeft nog meer snode plannen en wil ook de computers van het Pentagon overnemen. Ed Dillinger, nu een leidinggevend iemand, kan slechts machteloos toekijken want hij wordt gechanteerd door de gewiekste AI. Maar dat is buiten de vrienden van Flynn gerekend: Alan Bradley (de hoofdrol), gespeeld door Bruce Boxleitner die we ook kennen als de flamboyante kapitein van “Babylon 5”, en diens vriendin, Lora. Zij werkt in haar lab aan een laser dewelke in staat is zaken te teleporteren via moleculaire deling. De AI broedt een gedurft plan uit en lokt Flynn in de val door hem hiermee naar de digitale wereld van MCP te transporteren. Niet langer gebonden aan een lichaam van vlees en bloed ontwaakt hij als zijn virtuele alter ego, Clu. Alan en Lora komen hem op hun beurt ter hulp via 2 computerprogramma’s, Tron (vandaar de hoofdrol) en Yori. Samen gaan ze de confrontatie aan…

See the movie, play the game.

Toen al kreunden de developers onder de zware tijdsdruk, zo ook Bill Adams (de hoofdprogrammeur), want tegelijk met de film werd de hierop gebaseerde game in de arcades uitgebracht. Slechts gewapend met een vaag scenario en enkele Zilog Z80 processors die draaiden aan een naar hedendaagse normen zielige 2 MHz, moest distributeur Bally Midway – jawel, het latere Midway – een herkenbare game afleveren. Een jaartje later zou Discs Of Thron verschijnen, een vervolg dat eigenlijk bij de eerste Tron-game had moeten zitten maar de strakke deadline niet haalde. Vandaag brengt Disney opnieuw de oorspronkelijke Tron uit op Xbox Live Arcade aan 400 Microsoft punten. Haast misdadig want individueel wegen beide Tron-titels, zeker nu, veel te licht. “Tron 2.0: Killer App” op de Game Boy Advance had zelfs de 2 originele games als bonus!

Tron is een verzameling van 4 minigames. Mini mag je wel zeer letterlijk opnemen want langer dan een handvol seconden duren ze niet, getuige de “7 Seconds” achievement waarbij je welgeteld zeven zestigste van een minuut in leven moet blijven in de Light Cycles level. De volgorde van de levels kies je op goed geluk en na het succesvol voltooien van alle 4 subgames, ga je naar het volgende moeilijkheidsniveau, 12 ronden na mekaar. Korte sessies willen niet zeggen dat je snel het einde zal zien, integendeel. Tron was een geldverslindende arcadegame en dat voel je meteen aan de lastigheid van dit spel. Of ligt het aan de slecht overgezette controls? In de lunaparken had Tron een 8-directionale hendel met een schiettrekker om je personage/voertuig te besturen en te schieten of versnellen, en links een robuuste draaischijf. Die laatste werd gebruikt om je vuur te richten en is amper converteerbaar naar de standaard 360 controller. Laat staan dat de kleine sticks eenzelfde gevoel hebben als de potige hendel van de arcademachine. Echt lekker gaat het in elk geval niet. Om de zwakke besturing toch nog een hedendaags tintje te geven, werd het schema omgegooid en de sticks van plaats verwisseld zoals we dat in de andere XBLA-shooters gewend zijn, zonder echter te kiezen voor een point-and-shoot systeem waarbij de firebutton overbodig wordt zoals dat bij “Robotron: 2084” en “Geometry Wars: Evolved” wel het geval is.

Backbone Entertainment levert wel een lovenswaardige inspanning met de toevoeging van een omvangrijke en goed uitgebouwde multiplayer voor 2 spelers en dit zowel online als met splitscreen. In Versus is het vanzelfsprekend de bedoeling om het meeste punten te halen. Een leuke variant daarop is Versus Speed waarbij je om ter snelst een bepaalde score moet bereiken. Maar Pressure Cooker is de ultieme versus: de speler die achterop hinkt, krijgt nu ook te maken met een steeds hogere speelsnelheid. Alsof die het nog niet hard genoeg te verduren krijgt! Wil je het vriendschappelijk houden, dan is er nog altijd de score optellende co-op. Nu nog iemand vinden die mee wil spelen…

De 4 minigames in detail:

Subgame A: Light Cycles

Laat ik beginnen met de leukste van de minigames, of beter gezegd: de enige leuke minigame. Deze Light Cycles worden vaak geassocieerd met de film. Bizar genoeg werden de kleuren gewisseld en terwijl je in de cinéma nog op een gele moto zat, krijg je in de game een blauwe onder je kont geschoven. Nu is het enkel een kwestie van baantjes trekken en de muren ontwijken, ondertussen een gekleurd spoor achter je latend. Je opponent doet net hetzelfde en deze muur van licht is even dodelijk als een frontale botsing tegen een volwassen eik. Als enige minigame wordt de draaischijf hier niet gebruikt en is de besturing beperkt tot de 4 standaard richtingen plus gas geven of lossen. Net hierdoor werkt dit perfect op de Xbox 360. Spijtig genoeg is de pret enkele seconden later al voorbij en ga je naar de volgende random game.

Subgame B: Battle Tanks

De gevechten met de Battle Tanks, en later ook tegen de veel sterkere Recognizers, vertonen amper overeenkomsten met een bepaalde scène uit de film, hoewel deze geduchte tegenstanders wel in de prent voorkomen. In een Pac-Man doolhof neem je het op tegen één of meer van deze vijanden en moet je hen afknallen alvorens zij hetzelfde met jou doen. Eén hit en je bent eraan voor de moeite. Het grote verschil met Pac-Man is dat de tank besturen en het tegelijk schieten voor geen meter gaat dankzij de slechte controls. In plaats van, net zoals bij de eerste minigame, te kiezen voor een 4-wegs besturing, kan je hier alle kanten uit en schuur je meer dan je lief is tegen de muren. Dat het ding dan ook nog tergend langzaam manoeuvreert, is de spreekwoordelijke nagel aan de doodskist.

Subgame C: I/O Tower

De Input/Output toren speelt een belangrijke rol in de motion picture. Het is immers de locatie vanwaar Tron kan communiceren met zijn gebruiker, Alan. Om deze locatie (centraal op het speelscherm) te bereiken, moet je eerst een groot aantal Grids Bugs afschieten en zo de weg vrijmaken. Met de linkerstick bestuur je het personage, met de rechter mik je (enfin, dat probeer je althans) je disc, een schijfje met data waarop je identiteit bewaart wordt en welk tevens dienst doet als wapen. Tijd om rustig alle bugs één voor één af te maken heb je niet, op de klok tikken de seconden genadeloos weg waarna je gedelete wordt. Pikant detail: deze Grids Bugs werden haast volledig, op een piepklein klein fragmentje na, uit de film geëdit.

Subgame D: MCP Cone

Dit gedeelte van het spel slaat in feite op het ultieme gevecht tussen Tron en de MCP. Net als in de film moet Tron het krachtveld rond de MCP afbreken. In de game gebeurt dit allemaal wat minder subtiel en het is een kwestie van goed richten en continu vuren, de enige manier om in de ronddraaiende energiemuur een opening te creëren die net voldoende groot is om door te glippen en de level te kloppen. Spelen doe je op een identieke manier als in de vorige minigame, maar ditmaal zonder klokje. Toch blijft de tijd je grootste vijand want nu nader je met rasse schreden de dodelijke barrière. Net zoals de I/O Tower is dit een vrij magertjes uitgevallen spelsegment.

Wat valt er te zeggen over de presentatie? Tja, het is een emulatie van een 8-bit game die ondertussen meer dan 25 jaar oud is. Spectaculaire dingen moet je dus niet verwachten. In die tijd was het al een prestatie om 8 kleuren tegelijk op je scherm te krijgen. Idem voor het geluid dat beperkt was tot stereo bliepjes à la Spoetnik 1 (de eerste satelliet). Puristen opteren steevast voor deze aanpak maar je kunt ook kiezen voor een opgepoetste HD-versie. In plaats van gewoon slecht, is het minder slecht, want veel verschil is er niet te merken. Meer kleurgradaties en mooiere explosies geserveerd op een bordje van 720p, zonder ooit de ambitie te hebben een next-gen titel te zijn. Tron was en is nochtans een streling voor het oog als speelbak. Niet zozeer dankzij technisch vernieuwende hoogstandjes, maar door de sfeervolle afwerking van de kast zelf met de 2 blacklights en opgeschilderde fluorescerend lijnen, iets wat grotendeels verloren gaat in dit stukje retro-software.

Back to reality

Met Tron hebben we een zoveelste XBLA-conversie van een arcadespel uit de game-oertijd en dat is er aan te merken. De primitieve gameplay in combinatie met een al even ouderwetse presentatie maken dat deze titel enkel te overwegen is als een nostalgische aankoop en dan nog: het spel werd nooit officieel geport naar de homecomputers of spelconsoles van begin jaren 80. Velen, ook de oudere games, zullen de game bijgevolg nooit gezien hebben, misschien hooguit enkele slappe afkooksels van het leukste deel, de Light Cycles. Als je dan bedenkt dat ook de opvolger, Discs Of Tron, je 5 euro lichter zal maken, is dit wel een heel bittere pil om door te slikken. Nee, laat Tron op de Xbox 360 je niet opzuigen in zijn misvormde virtuele wereld en vermijd deze download als de pest. De film daarentegen, die moet je gezien hebben!