Trine 2

In 2009 gaf Frozenbyte ons Trine. Deze werd toen heel hartelijk ontvangen door gamers en stond bekend als een van de meest vernieuwende games van dat jaar met een prachtig grafisch design. Eind maart van dit jaar gooide Frozenbyte een adembenemende trailer de wereld in, die van Trine 2. Vol spanning was de gamewereld aan het wachten op de release van deze tweede versie en eind 2011 werd ons geduld eindelijk beloond. Nu rest er ons enkel nog deze vraag: zal deze game een gevoel van glorie achterlaten, of een van teleurstelling?

In de vorige editie zijn Amadeus de magiër, Zoya de dief en Pontius de ridder samen uitgekozen door een artefact genaamd Trine om hun half verwoeste koninkrijk te verdedigen tegen een golf van ondode wezens. Als je Trine 2 wilt spelen, hoef je het verhaal niet te kennen, want bij het begin van de singleplayer modus wordt bij elk personage wat achtergrondinformatie gegeven en worden de verschillende abilities uitgelegd. Amadeus kan dozen en planken tevoorschijn toveren, Zoya staat haar mannetje met een grapple hook, pijl en boog en Pontius kan aardig overweg met zwaard, schild en een soort knots. Hun avontuur begint wanneer de Trine hen elk komt ophalen en natuurlijk gaat er bij hen meteen een belletje rinkelen. De ene avonturier ziet de nieuwe belevenissen die ze in het vooruitzicht hebben al wat meer zitten dan de andere, maar uiteindelijk gaan ze samen op zoek naar wie of wat ze moeten verslaan. In het begin zijn ze nog alleen, maar na een tijd trekken ze de aandacht van een vierde persoon die hen maar al te graag in de gaten houdt… Het verhaal wordt verteld door een verteller en via perkamenten pagina’s in een soort van boek. Er zijn weinig tot geen cutscenes, wat op zich wel wat jammer is, maar daar gaan we nu niet over muggenziften.

Terwijl je van links naar rechts over de platformen springt, holt, zwaait en zweeft, kan je continue wisselen van personage. Zo kan je gebruik maken van hun specifieke krachten om de puzzels op te lossen. Er is niet één bepaalde manier om naar de andere kant van het platform te raken, er valt altijd wel met 2 of meer personages te werken om verder te gaan. Zo kan iedereen zijn specifieke stijl toepassen in de gameplay, wat het natuurlijk erg leuk maakt. Terwijl je door de levels evolueert, kan je blauwe flesjes/bolletjes verzamelen. Telkens je er 50 verzamelt, krijg je een skillpoint. Die kan je besteden aan een aantal abilities in een talent tree voor elk personage. Dit alles maakt de gameplay erg flexibel.

Uiteraard mag in een game tegenwoordig zeker geen multiplayer ontbreken. Frozenbyte heeft hier rekening mee gehouden en heeft veel zorg besteed aan het multiplayer-aspect van Trine 2. Iedereen speelt een personage. Dit maakt puzzels oplossen vaak ook veel makkelijker omdat je nu een aantal dingen tegelijk kan doen in plaats van vlug te moeten wisselen van personage.

Bij de eerste aanblik op Trine 2 is er één woord dat te binnen schiet: “kleurtjes”. Van bossen, naar grotten, naar kastelen, tot stranden, alles is zo mooi ontworpen. Alles is tot in de puntjes gedetailleerd. De vijanden zien er optimaal uit (ook al worden die goblins na een tijdje ietsje eentonig), net zoals de personages. Ook de animaties zijn formidabel (bij het wegglijden op een stuk glibberige modder, het op en neer stuiteren bij paddenstoelen, het zweven boven luchtpijpen,…) en zijn vaak ook gepersonaliseerd. Een zeer leuk detail! Opnieuw misten we soms een aantal cutscenes, waarin het design nog beter had uitgekomen. Dit is een beetje spijtig, maar uiteindelijk maakt de rest van de grafische pareltjes het meer dan goed.

De soundtrack is zeer mooi. Het enige nadeel is dat als je eens vast zit bij een puzzel, dat de deuntjes wel blijven steken en je jezelf wel eens betrapt op mee neuriën. Verder dan dat zit de soundtrack erg goed in elkaar, houdt het de sfeer vast en gaat het ook mooi samen met de omgevingsgeluiden. De dialoog tussen de verschillende personages houdt de sfeer ook wat losser, als bv. Amadeus weer eens een bange opmerking maakt en Zoya dan met sarcastisch weerwoord reageert, terwijl Pontius de gemoederen een beetje sust met zijn naïviteit .

Trine 2 is een kunstwerkje op zich. Het verhaalconcept is simpel, maar onderhoudend. De gameplay is vlotjes en de puzzels houden onze hersencellen actief. Grafisch valt er niet over te twisten dat het een juweel van een spel is (ondanks het gebrek aan cutscenes) en de soundtrack maakt alles af. Deze puzzle action platformer is zéér genietbaar en heeft voor iedereen wat wils. Prachtspel!