Transformers: Dark of the Moon

In het Transformers-universum zijn buitenaardse robots, die reeds lang voor mensenheugenis zich op onze blauwe planeet hebben gevestigd en toen hun pijlen elders in het heelal richtten, verwikkeld in een oorlog die al duizenden jaren aansleept. De Autobots onder leiding van Optimus Prime en de Decepticons met de sluwe Megatron aan het roer, bekampen elkaar om de macht over het hele universum. De klassieke tekenfilmserie was eerder al dankbaar voer voor twee langspeelfilms van de hand van Michael Bay, de actieregisseur die erin lijkt te slagen om zowat elk jaar een nieuwe film uit te brengen, uiteraard met wisselende kritieken. De derde telg, Dark of the Moon, heeft inmiddels ook zijn weg naar de zalen gevonden, en bij zowat elke filmkaskraker hoort tegenwoordig een game. Licensed games sturen normaal gezien een ijskoude trilling langs onze ruggengraat, maar het sublieme Batman: Arkham Asylum gaf ons weer hoop. Eens zien of Transformers: Dark of the Moon dat ook kan.

Het betreft hier een rasechte third-person shooter van het zuiverste water. Meer dan wat vijanden neerknallen en hier en daar iets gaan zoeken, valt er in deze Transformers niet te beleven. In totaal zijn er zeven verschillende missies te spelen, zowel aan de kant van de Autobots als de Decepticons. Hoewel er wat langere chapters van de partij zijn (sommigen duren één tot twee uur om uit te spelen), is de game nog steeds heel erg kort. Op een uurtje of zes ben je alweer door de singleplayer campaign heen. Het verhaal is niet sterk genoeg om het dreunende en repetitieve uitschakelen van golf na golf aan verschillende vijanden enigszins aantrekkelijker te maken. Kort gezegd haalt Megatron zijn zoveelste streek uit en probeert hij een superrobot met de klinkende naam Shockwave tot leven te wekken uit een cryogene slaap. Daar moet jij als Autobot uiteraard een stokje voor steken en als Decepticon is het je missie om het pad daartoe vrij te maken door basissen uit te schakelen of high-profile Autobots naar de eeuwige jachtvelden te verwijzen.

Tot het volgende checkpoint raken is met andere woorden het hoofddoel in Transformers 3. Af en toe is er een beetje strategie mee gemoeid, vermits er een aantal gebieden te vinden zijn die dienen als hinderlaag. Wanneer je hier als een overmoedige Rambo kogels alle kanten begint af te schieten, is een gewisse dood onveranderlijk je lotsbestemming. Vooral in de derde missie, waarin je een sluipschuttersgeweer tot je beschikking krijgt, is het vitaal om eerst de taaiere vijanden van op een afstand uit de weg te ruimen om je vervolgens in het speelveld te begeven. Hier en daar probeert men voor wat afwisseling te zorgen en het monotone afslachten te doorbreken, door onder meer wat voertuigmissies te integreren in het geheel. Zoals te verwachten valt, kun je in deze game veranderen in een voertuig. Vaak is dit allesbehalve noodzakelijk (wij brachten naar schatting 95% van de game door in onze robotvorm) en hier en daar kom je een doorgang tegen die te laag is om zomaar onder te kruipen en die je aldus als voertuig moet overbruggen. Dit komt op zijn minst gezegd vaak nogal geforceerd over en het element van transformatie, wat toch vitaal is bij een franchise als euh... Transformers, schittert niet bepaald in deze game. Omdat je target markers toch driekwart van de tijd worden aangegeven door een metertje dat de afstand aangeeft, voelden wij ons vaak gekleineerd door een game die denkt dat wij zonder deze maatregelen binnen de kortste keren vast zouden komen te zitten. Het heeft alvast één voordeel: door een game die denkt dat we idioten zijn, is de verveling na een paar uurtjes doorbroken.

Elementen zoals puzzels, die al van oudsher worden gebruikt om de gameplay van actiegames als deze enigszins te verrijken en een langere levensduur te geven, hoef je hier dus niet te verwachten. Conform de stijl van de klassieke action games van weleer wacht aan het einde van bijna elk level een boss fight en zoals het een shooter van deze generatie betaamt, is er uiteraard ook een spectaculair gevecht met een eindbaas. Het is misschien omdat de game in kwestie zo sterk was, maar ook in deze third-person shooter schemert de invloed van Gears of War op zijn zachtst gezegd heel sterk door. Ook hier komt er geleidelijk aan health bij wanneer je dekking zoekt, maar het ontbreekt in deze titel helaas aan een echt coversysteem waarbij je jezelf handig tegen een muur kan plaatsen. In de plaats daarvan loont het om achter een muurtje te kruipen en in een voertuig te veranderen, waardoor je lager tegen de grond staat en dus minder waarschijnlijk herhaaldelijk in het hoofd wordt geschoten door de AI die nooit mist, behalve wanneer je (wait for it) simpelweg aan het circle-strafen bent. Buiten de boss fights, die soms een lichte wijziging in strategie vereisen die vanzelfsprekend uitgebreid uit de doeken wordt gedaan door de game zelf (vergeet niet: die denkt immers dat we idioten zijn) is de almachtige circle-strafe dé strategie bij uitstek om heelhuids uit deze game te komen. Dat, en veranderen in een voertuig om te vluchten als een watje tot je health helemaal bijgevuld is natuurlijk.

Grafisch is Dark of the Moon een competente titel. De game oogt allesbehalve lelijk, hoewel de textures hier en daar wat vlak kunnen aandoen. Wij merkten ook geen noemenswaardige glitches of bugs, iets wat verdienstelijk is voor de gemiddelde licensiegame die een paar dagen voor de release van de film wordt uitgekotst. Dit alles getuigt dat het hier weldegelijk om een afgewerkt product gaat, zij het duidelijk iets dat behoorlijk mainstream is. Ook qua muziek scoort het spel niet slecht, maar kan af en toe wat repetitief overkomen. Wanneer je voor de zoveelste keer het deuntje hoort dat aangeeft dat er weer een golf vijanden in aantocht is, gaat de spanning er toch ook een beetje af. “Weinig variatie” is hier dus opnieuw het sleutelwoord, een thema dat als een rode draad doorheen deze titel lijkt te lopen.

Nee, Transformers: Dark of the Moon is geen game die beweert dat ze het wiel opnieuw heeft uitgevonden. Dat hoeft uiteraard ook niet, maar de gebruikelijke middelmatigheid die we associëren met licensed games is ook hier weer terug te vinden. Door een hoop ongeïnspireerde objectives (dood alle vijanden, ga van A naar B, activeer dit, deactiveer dat) is deze game voornamelijk een erg saaie bedoening die gelukkig na een uur of vijf al tot het verleden behoort. Er zijn meer dan voldoende titels (e.g. Gears of War) die exact hetzelfde doen wat deze game hoort te doen, maar er dan veel beter in zijn. Het doet wat het moet doen en zeker niet meer, maar de eerlijkheid gebied te zeggen ook geen grammetje minder. Als games verhuren nog zou mogen in dit land, zou Dark of the Moon daar geknipt voor zijn. Kopen hoeft dan weer niet, tenzij je vijftig zuurverdiende euro’s wil verspillen aan pure onversneden middelmatigheid.