Too Human

Wie het gamenieuws de afgelopen weken van dichtbij gevolgd heeft, kan er niet omheen. Too Human, de langverwachte actie-rpg van Silicon Knights ligt in de schappen. We werden bedolven onder trailers, videodagboeken, interviews, en recent ook een speelbare demo die in grote getale van de marketplace geplukt werd. Helaas ging de release ook gepaard met een kwalijk luchtje dat de makers konden missen als kiespijn. De game bleek immers zijn verwachtingen niet geheel in te lossen. Silicon Knights verdedigde hun oogappel dan ook met hand en tand, en oprichter Denis Dyack zette met enkele controversiële commentaren al meer dan eens kwaad bloed in het gamewereldje. Geef toe, na een ontwikkelingstijd van tien jaar, en verschoven te zijn van de ene console naar de andere, zou je voor minder bedenkingen gaan maken. Bovendien was Silicon Knights nog eens verwikkeld in een conflict met Epic omtrent de Unreal 3 engine. Vervolgens beweerde men zelfs dat mensen Too Human niet “begrepen”. Een heuse soap dus. Hoog tijd dus om het nu eindelijk eens over de game zelf hebben in plaats van het hele circus er rond.

Too human is het eerste deel van wat een trilogie zou moeten worden. Alles speelt zich af in Midgard waar de Aesir, machtige Noorse goden, over de nietige mensheid waken. Verwacht echter geen traditionele vikingtaferelen. Deze wereld is een mix van de Noorse mythologie, cybertoestanden en genetisch gemanipuleerde oppergoden. Je kiest een character uit vijf classes: commando, bio-engineer, champion, defender of berserker. Op het eerste zicht doet dit een beetje denken aan classes zoals we die kennen uit bijvoorbeeld MMORPG’s, de tank, de damage dealer, de healer, etc. Maar helaas verschillen ze onderling te weinig om goed te zijn. Ze hebben dan wel verschillende vaardigheidsbomen maar het vechten voelt bij allen grotendeels hetzelfde aan. Ik koos dan maar voor een bio-engineer, daar deze gespecialiseerd is in vuurwapens, en even later kroop ik in de huid van Baldur. Deze kaalkop is een ruige kerel die het genoegen heeft om aan de zijde van Thor en Odin zijn boterhammetjes te mogen opeten. Hij komt terecht in een verhaal waar wraak en verraad schering en inslag zijn, en zoals zo vaak bij game characters lijdt hij ook een beetje aan de oudste truc uit het boekje, namelijk geheugenverlies.

Na een ietwat vage intro is het tijd om aan de slag te gaan. De speelstijl doet een beetje denken aan de Devil May Cry games, met veel hack & slash elementen gemixt met een snuifje rpg. Too Human is zo rechtlijnig als een meetlat. Je loopt gewoon van A naar B en onderweg dood je alles wat op je weg komt. De decors onderweg zijn sfeervol en imposant, maar buiten enkele schamele beeldjes die je kan verbrijzelen voor power-ups, valt er niks te beleven. Af en toe kom je voor een gesloten deur of brug te staan, en netjes ernaast ligt dan een portal naar cyberworld. Dit is een alternatieve realm waar je eerst wat verloren loopt, tot je er een steen of deur vind die je kunt manipuleren. Dit opent dan het obstakel in de echte wereld. Je zoekt dan de weg terug, om tot de conclusie te komen dat je vijf minuten lang zitten verdwalen hebt in een doodsaaie mini level, om iets onbetekenends te doen als een deur openen. Wat mij betreft had men deze zijpaadjes gerust mogen schrappen, en gewoon een switch kunnen voorzien.

De besturing vergt wat gewenning, en kent enkele vervelende eigenschappen. Om te beginnen wil de camera vaak niet mee. Je kan enkel corrigeren door de linker schouderknop in te duwen, hierdoor centreer je het beeld achter je. Helaas is dit niet zo praktisch als bijvoorbeeld de camera roteren met de rechter analoge stick, zoals de meeste games dat tegenwoordig doen. Laat nu net deze rechter analoge stick je combat besturen. Je hoeft dus niet te drukken op X of Y buttons om klappen uit te delen. Baldur valt automatisch de vijanden aan waar jij je rechterpookje naartoe richt. Dit is even wennen, en het werkt grotendeels wel. Naast zwaaien met veel te grote zwaarden en hamers kan je ook met vuurwapens spelen. Deze hebben een auto-aim en vuren met je triggers. Helaas werkt dat richten niet feilloos, deels door de vervelende camera, deels doordat het spel zelf het verkeerde doel kiest. Na een tijdje kan je het wel een beetje manipuleren door de juiste afstand in te schatten van waar je moet vuren, en ook door zoveel mogelijk de vijand frontaal aan te vallen. Toch blijft het lastiger dan zou mogen, en dat leidt onvermijdelijk tot dodelijke situaties. Want veel sterven zal je! Wanneer dit gebeurt komt een Walkure je lijk ophalen en je stijgt samen ten hemel, waarna je terug levend respawnt aan een vorige checkpoint. Als god ben je dus eigenlijk onsterfelijk, je verliest enkel de tijd die je nodig hebt om tot aan Sint Pieter te zweven en terug. Helaas sterf je nogal veel in deze game. Toegegeven, zo’n goede speler ben ik misschien niet. Maar als je op een bepaald ogenblik een achievement uitgereikt krijgt omdat je reeds 100 keer stierf dan stel ik me daar toch vragen bij. Health vind je hier en daar in vernielbare objecten, en sommige vijanden dragen ook healthpacks. Maar heel vaak zijn beide nergens te bespeuren, en het enige dat je dan kan doen is vechten tot je er het loodje bij neerlegt, om dan de tergend lange sterfscène te doorlopen.

Na enkele uurtjes gespeeld te hebben was mijn eerste indruk: “he, zo slecht is dit toch niet?”. Wist ik veel dat ik tot dan enkel het combat gedeelte had gezien. Toen ik aan het punt kwam waar het oppervlakkige rpg-element de kop opstak, begon ik me eerlijk gezegd stierlijk te vervelen. Je loopt wat doelloos rond naar de plaats op de kaart waar letterlijk staat aangeduid “go here’. Onderweg in de stad valt totaal niks te beleven. Je kan ook niemand aanspreken, behalve dan de shopkeepers. Daar kan je nieuwe zaken te kopen, upgrades te doen en dergelijke meer. Gelukkig is deze nieuwe spullen verzamelen leuk, en als er iets is waar we Silicon Knights krediet mogen voor geven is het zeker het waanzinnige aantal wapens en armor dat je opraapt. Je kan ook runes en charms verzamelen om je uitrusting up te graden. Er zit uiteraard veel rommel tussen, maar toch werkt deze item-koorts verslavend en da’s dan een van de sterke punten van Too Human. Wanneer je echter zoveel rommel opraapt, voorziet men best ook een manier om er van af te geraken, en dat gebeurt via de salvage mogelijkheid. Dit is eigenlijk zoveel als items verkopen, en met je centen kan je betere zaken kopen. Je kan dit gelukkig eender wanneer doen, je hoeft dus niet telkens naar een shop te gaan.

Too Human ziet er best wel mooi uit, maar we hebben intussen wel al beter gezien. Zoals ik reeds zei, zijn de decors sfeervol en groots van schaal, de personages daarentegen zien er maar povertjes uit in close-up. De stemacteurs zijn niet de beste die ik al hoorde, vooral de soldaten die je vergezellen klinken als wandelende en vooral repetitieve cliché’s. Maar goed met zo’n zaken kan ik nog wel leven als de gameplay een beetje mee wil. En net bij dat laatste wringt het schoentje. Aan zo goed als alles schort er wel iets. Beter had men enkele zaken kunnen schrappen om zo de resterende inhoud beter uit te werken. Ik denk dan aan de flauwe rpg-elementen of de minilevels die zich in cyberworld afspelen. Maar dat zijn natuurlijk vijgen na Pasen. In ieder geval heb ik toch doorgezet om de eindstreep te behalen, en dat is vooral te danken aan het vechtgedeelte dat de boel nog enigszins redt. Na een kleine twaalf uur zag ik de aftiteling over mijn scherm rollen. Je kan dan nog wel wat extra’s doen, maar daar had ik tegen dan eerlijk gezegd geen zin meer in. Je kan uiteraard ook online in co-op spelen, en misschien loont dat nog eens om een andere klasse te proberen. Maar het zou me verwonderen als daar veel mensen moeite zullen voor doen gezien het geringe verschil in speelstijl. Hopen maar dat de twee volgende delen wat meer potentieel hebben.