Tom Clancy’s H.A.W.X. 2

Nagenoeg iedere jonge knaap droomt er in zijn jeugdjaren wel eens van om F 16-piloot te worden, maar het duurt doorgaans nooit lang vooraleer het ontluikende realiteitsbesef of de ouders die fantasieën genadeloos de kop in drukken. Gelukkig kunnen we dankzij Ubisoft wel nog zorgeloos met ons hoofd in de wolken vertoeven! 

Alhoewel, vrij van zorgen zal je niet gauw zijn in Tom Clancy’s H.A.W.X. 2. De interne Roemeense ontwikkelingsstudio van Ubisoft heeft getracht om verder te bouwen op het bescheiden succes van de eerste titel in de reeks – die overigens nog maar nauwelijks anderhalf jaar geleden verschenen is – en mikt met deel twee voornamelijk op een verdere uitdieping van hun visie op moderne oorlogsvoering vanuit de lucht. Flight games draaien dezer dagen immers al lang niet meer alleen om de hectische, spectaculaire en razendsnelle dogfights – al zijn deze uiteraard ook nog steeds verplichte kost.

Duty Calls
De geportreteerde oorlog in H.A.W.X. 2 speelt zich af in 2030, enige tijd na de tumultueuze gebeurtenissen in de oorspronkelijke game. De eerste missie opent meteen de debatten in het Midden-Oosten, waar je als oude bekende kolonel David Crenshaw op pad bent gestuurd om de toenemende onrusten in de regio te onderzoeken. De missie loopt echter al gauw uit de hand en in een dramatisch tussenfilmpje zie je hoe Crenshaws toestel wordt neergehaald door de vijandelijke troepen en een Amerikaanse basis onder de voet wordt gelopen. Het fragment vertoont verdacht veel gelijkenissen met gelijkaardige, zorgvuldig geregisseerde scènes uit bijvoorbeeld de Call of Duty-reeks, waarbij het altijd wel eens grondig mis lijkt te gaan om de spanning op te voeren. En het blijft niet bij één knipoog naar de nummer 1 franchise in oorlogsgames. Ook in H.A.W.X. 2 kruip je namelijk in de rol van elite piloten van verschillende nationale legers, zijnde de V.S., Groot-Brittanië en Rusland. De stabiliteit en vrede van de ganse wereldbol staan immers op het spel en de grootmachten der aarde zetten alle middelen in om het hoofd te bieden aan de terroristisch dreiging. De ware toedrachten achter de feiten blijkt evenwel hoegenaamd niet zo eenvoudig als op het eerste gezicht gedacht…

Je zit vaak op het puntje van je stoel met de actie in H.A.W.X. 2

Modern Warfare
Net als bij de eerste telg wordt het verhaal van H.A.W.X. 2 gekleurd door een belangrijke plot twist die de actie onherroepelijk op zijn kop zet en op die manier de gamer weer tracht op te peppen wanneer hij het einde van het spel in zicht waant. De verhaallijn wordt zo gerekt over maar liefst twintig missies en biedt vooral voldoende inspiratie om je doorheen het luchtruim te laten klieven op tal van tot de verbeelding sprekende locaties, zoals Moskou, de Persische Golf, de Indische Oceaan, Zuid-Afrika,… De coherentie tussen de verschillende strijdvelden is weliswaar soms ver zoek, daarvoor blijft het vertelsel nu eenmaal toch te magertjes, maar de actie is des te gevarieerder. Landen en opstijgen van op een vliegdekschip of een vliegveld, brandstof tanken duizenden meters boven de begane grond, terroristenleiders afluisteren met een UAV (‘unmanned aerial vehicle’), precisiebombardementen uitvoeren op gemarkeerde doelwitten en nog veel meer! Het zijn allemaal nieuwe spel-elementen in dit vervolg die verhinderen dat de opdrachten in H.A.W.X. 2 te snel in herhaling zouden vallen.

Dog Eat Dog
De vraag is echter of het grote publiek hier wel op zat te wachten. Een verkenningsvlucht met bijvoorbeeld een UAV is ontegensprekelijk een cruciaal onderdeel van moderne oorlogsvoering, maar het spektakelgehalte van dergelijke missies is simpelweg bedroevend wanneer je dit in een game tracht te implementeren. De decors op het vaste land zijn traditioneel al povertjes in vliegspellen dankzij de immense oppervlakte die als speelveld geldt, en wanneer je hier dan ook nog eens vanuit bovenaanzicht op moet staren – al dan niet met night vision -, spreken ze nog minder tot de verbeelding. De doorsnee opdrachten die je moet voltooien zijn daarenboven niet complexer dan de camera bewegen naar duidelijk gemarkeerde plaatsen op de map, soms eens afgewisseld met een kinderlijk eenvoudige druk op een toets die je moet uitvoeren, maar dat is het dan ook. Ubisoft probeert de gebeurtenissen op dergelijke ogenblikken enigszins op te vrolijken met onder andere een geheim agent die op de grond enkele slechterikken uitschakelt, maar dergelijke scènes komen filmisch amper uit de verf en worden genekt door de clichématige, eendimensionale personages.

Refuel or Respawn
Enkele andere vernieuwingen, met name het landen van je vliegende kist en bijtanken in volle vlucht, zijn dan weer in een ander bedje ziek en worden gesaboteerd door een in zulke situaties niet altijd even accurate besturing. Aanvankelijk meenden we nog dat de oorzaak bij ons lag toen we de goden verwensten bij de zoveelste langdradige en onnodig knullige poging om extra brandstof bij te tanken – we zijn nu eenmaal niet met een vliegtuigknuppel in de hand geboren -, maar aangezien we de rest van de game al wel spoedig in de vingers hadden en gezwind over het luchtruim heersten, dachten we daar toch snel anders over. Het spreekt bovendien boekdelen dat de makers op een bepaald moment een tijdslimiet op het bijtanken plaatsen van maar liefst vier minuten. Zelfs al is de eerste poging meteen succesvol, dan nog halen zulke scènes het tempo genadeloos uit het spel. Hetzelfde geldt voor de occasionele pitstop die je moet maken om opnieuw de nodige wapens te bevoorraden. Wij vlogen ons na verloop van tijd nog liever te pletter – dat levert namelijk ook nieuwe wapens en health op - dan deze ronduit irritante spelmechanieken te moeten doorworstelen.

Je kan nu ook precisiebombardementen uitvoeren in H.A.W.X. 2

Bandit down
De klassieke actie acteert gelukkig wel op een hoger niveau. Het kat-en-muis-spelletje met een horde belagers houdt je voortdurend op het puntje van je zetel en ook in de laatste missie blijft het een enorme voldoening  om in een dogfight iemand het onderspit te laten delven en de tegenstand één-na-één aan flarden te knallen. Beginnelingen zullen mogelijk in het begin nog wat sukkelen met de bewegingsvrijheid die je in de lucht hebt en de wir war van snelle aanvals- en verdedigingspatronen van vriend en vijand, maar H.A.W.X. 2 geeft je voldoende keuzemogelijkheden om de ervaring naar jouw wensen aan te passen wat betreft visuele en gameplaymatige hulpmiddeltjes en camerastandpunten (cockpit, 1st en 3rd person view, plus een filmische dogfight view), zodat iedereen behoorlijk snel van een bevattelijke, uitdagende ervaring op maat kan genieten.

War is Ugly
Een wederkerend struikelblok binnen het flight game genre is de visuele uitkleedpartij die ontwikkelaars vaak moeten doorvoeren om het geheel speelbaar te houden. H.A.W.X. 2 slaagt je voordurend om de oren met allerhande fluoriserende geometrische figuurtjes om vijanden, rakketten, doelwitten, vliegroutes, bondgenoten, (on)veilige vliegzones en wat nog allemaal aan te duiden, waardoor je nog zelden kan genieten van een fraai panorama of een dromerig decor waartegen de strijd zich afspeelt – al is dat er dus ook meestal gewoonweg niet. Het beeldscherm is op bepaalde momenten zo’n kleurboeltje dat het de inleving wel eens in de weg wil staan, ook al worden er dan zoveel aspecten van de oorlog in betrokken. Wanneer alle indicatoren af en toe afwezig zijn, valt bovendien pas op hoe grafisch teleurstellend sommige omgevingen zijn. Met name de allerlaatste scène is hierdoor bijvoorbeeld visueel beneden alle peil, net zoals het actieverloop in het bewuste fragment overigens. H.A.W.X. 2 mist hierdoor een kletterende finale en blijft over de ganse lijn iets te vaak op veilige hoogte vliegen.

De H.A.W.X.-titels bieden binnen het ruime Tom Clancy-universum jammer genoeg nog steeds het minst interessante perspectief op moderne oorlogsvoering. De vernieuwing zorgen weliswaar voor meer variatie dan bij deel 1, maar ze weten zelden te overtuigen en moeten het duidelijk afleggen tegen de nog steeds erg amusante dogfights. De multiplayer hebben we op moment van schrijven nog niet aan een test kunnen onderwerpen, maar verwacht je aan dezelfde klassieke formule die vermakelijk is voor even. Tijdens de acht tot tien uur durende singleplayer-campagne kan je overigens reeds een belangrijk aantal updates en vaardigheden vrijspelen die van goudwaarde zullen blijken in de online modi. (Offline) oefening baart dus meer dan ooit kunst!