Tom Clancy's Splinter Cell

Is this a cold war, or a warm one ?

In de wereld van Tom Clancy  houdt de oorlog nooit op. De beroemde Amerikaanse spionageauteur is haast niet meer weg te denken uit de moderne media. Zijn boeken verkopen als zoete broodjes, de films gebaseerd op die boeken zijn vaak kassuccessen en zelfs binnen de gameswereld staat zijn naam op een product vaak synoniem voor kwaliteit. De meeste Tom Clancy games zijn te herkennen aan het team-based element, waarbij je als speler een hele squad antiterroristen bestuurt of een groepje elite soldaten. De formule sloeg enorm aan, en naast Counter-Strike zijn de Tom Clancy games in de ogen van (voornamelijk) PC gamers wellicht de beste simulaties op het gebied van oorlogsvoering en antiterrorisme.

Enter Splinter Cell. De naam alleen al geeft aan dat je in dit spel niet zal moeten rekenen op hulp van teamgenoten. Sam Fisher werkt alleen, en is zich bewust van het feit dat zijn eigen regering zijn bestaan zal ontkennen wanneer een missie fout loopt. Ubi Soft liet zich inspireren door het succes van stealth games als de Thief reeks en Metal Gear (Solid), en het resultaat is wellicht de meest ontypische Tom Clancy game…maar misschien ook wel de beste. De hype rond het spel was alvast niet minnetjes, dit moest en zou de grote Xbox hit voor deze kerstperiode worden ! Zware druk op de schouders van één enkele man, maar zo is het leven van een geheim agent nu eenmaal.

Thereby hangs a tale

Start Splinter Cell op en het eerste dat je zal opmerken is de filmische presentatie van het geheel. Nu is het wel zo dat games steeds meer beginnen aan te sluiten bij hun minder interactieve collega’s op het grote scherm, maar Splinter Cell tracht je vanaf het prille begin mee te sleuren en je te overtuigen dat dit niet meer enkel een videogame is. Met een brede smile op het gezicht ontdekte ik dat het spel zelfs DVD extra’s bevat, een idee dat zo simpel maar eigenlijk zo logisch is dat het me verbaast dat we zo’n dingen niet vaker zien. Nu zijn die extra’s in principe verwaarloosbaar, maar het geeft meteen een goed teken over de arbeid en aandacht die er in dit spel gekropen is.

Het verhaal van Splinter Cell begint, zoals het hoort, relatief kalm. Het is 2004. Ex-CIA agent Sam Fisher krijgt de kans om deel uit te maken van een nieuwe organisatie binnen de NSA (National Security Agency) genaamd Third Echelon. Iedereen die zich wat thuisvoelt binnen de spionageliteratuur zal niet echt verwonderd opkijken van het concept van Third Echelon,een kleine, maar efficiënte groep professionals die James Bond-gewijs alles in werking mogen stellen om de rechten van Amerikaanse burgers te verzekeren en bewaken. Maar dat moet wel allemaal gebeuren in de schaduw : niemand mag zelfs maar het bestaan van Third Echelon of Sam Fisher vermoeden. Het resultaat is een videogame waarbij je vaak het recht hebt om geweld te gebruiken, maar waarbij je nog vaker een alternatief zal moeten vinden en je geluidloos en onzichtbaar moet verplaatsen op vijandelijk grondgebied.

Je eerste opdracht als Sam Fisher geeft al aan op wat voor obscure paden je je zal moeten begeven. Twee CIA agenten zijn vermist in Georgië, eentje van de twee was een infiltrant in de regering van zelfverklaard president Combayn Nikoladze. Al snel ontdek je dat Nikoladze met heel duistere zaakjes bezig is, en dat de CIA agenten natuurlijk niet zomaar verdwenen zijn. Ik verklap wellicht niets wanneer ik vertel dat het plot je uiteindelijk in “red de wereld van een zoveelste wereldoorlog” situaties zal brengen.

You can’t fight what you can’t see

Als Sam Fisher draag je een waar arsenaal aan gadgets en wapens met je mee, gecombineerd met een aantal acrobatische bewegingen die allemaal in het teken staan van het onzichtbaar zijn voor de vijand. Toch leer je al heel snel dat je grootste troef in dat opzicht simpelweg de duisternis is. Gelukkig bieden de meeste locaties in het spel je veel natuurlijke duisternis aan. Sam werkt haast altijd ’s nachts en is uitgerust met een nachtvizier dat hem een enorm voordeel geeft tegenover zijn tegenstanders. Mocht er toch plots een ruimte te zwaar belicht zijn om ze ongemerkt te kunnen doorkruisen, dan heb je nog vaak de optie om de lampen kapot te schieten, wat wel de aandacht van de bewakers zal trekken.

Regelmatig zal je echter geen andere optie hebben dan je vijanden te lijf te gaan. Ook hier is subtiliteit vaak de efficiëntste weg. Je draagt een pistool met geluidsdemper bij je, maar het richten daarmee is verre van perfect en enkel op zeer korte afstand is het wapen echt nuttig. Later verkrijg je nog de SC-20k, een semi-automatisch projectielwapen dat naast kogels ook een hoop zeer interessante gadgets kan afvuren waaronder een mini-camera op afstandsbediening en gasgranaten. Tenslotte heb je via de SC-20k ook toegang tot een heuse “sniper mode”, waarbij je zelfs (met de linker trigger) Sam’s adem kan laten inhouden zodat hij beter kan mikken. Naast wapens/afleidingstuig draagt Sam nog een aantal voorwerpen met zich mee zoals een lockpick voor die lastige gesloten deuren en een minuscuul infrarood cameraatje waarmee je onder deuropeningen kan piepen en al op voorhand kan weten wie of wat je staat op te wachten aan de andere kant.

It looks so real, it’s Unreal !!

Op grafisch vlak beoogt Splinter Cell niet minder dan fotorealisme. Met behulp van de nieuwste Unreal engine hebben de mensen van Ubi Soft een echt pareltje gecreëerd. Heel erg veel moet ik er echt niet over zeggen, dit is zonder twijfel het mooiste en meest gedetailleerde spel dat we al op de Xbox hebben mogen aanschouwen, en dat wil al iets zeggen. De animaties van Sam en z’n vijanden (zowel menselijk als van het trouwe hondenras) zijn erg knap, en de omgevingen zijn minutieus uitgewerkt en komen erg geloofwaardig over. Dit is wat we willen zien wanneer we praten over “next gen graphics”, het is nu aan de concurrentie om Splinter Cell te overtreffen. Nog mooier wordt het wanneer je Sam’s nachtvizier aanzet ! De omgevingen zien er dan zo helder uit dat je zelfs de individuele grassprietjes kan gaan natellen.

Het hele spel wordt gespeeld in third person mode met de camera achter Sam, maar die camera kan je met de rechter analoge joystick bewegen naar eigen believen (en geloof me, dat zal vaak nodig zijn voor tactische redenen). Enkel wanneer je een wapen trekt heb je geen afzonderlijke controle meer over de camera, maar wel over het richtvizier van Sam’s wapen, waarmee je in de praktijk dus kan rondkijken terwijl je met de linker joystick kan blijven bewegen, net als een FPS behalve dat je Sam en zijn wapen nog kan zien. Dit werkt wonderwel heel erg goed, en van zodra je de camerabeweging onder de knie hebt (na 10 minuutjes maximum) wordt sluipen en infiltreren snel een tweede natuur. Ook terwijl Sam sommige van zijn halsbrekende moves uithaalt, zoals over muren klimmen, zich vastklampen een verticale buizen, met een touw van een gebouw abseilen enz., heb je de volledige controle over de camera.

Go back to bed USA, your government is in control

Splinter Cell is dan ook één van die zeldzame games waarbij de controls echt op het lijf van de Xbox joypad zijn geschreven. Elke toets heeft wel één of meerdere belangrijke functies en doordat het spel zoveel manieren aanbiedt om voorbij een situatie te geraken, zal iedereen het ook anders oplossen. Enige minpuntje hieraan is dat Ubi Soft de balans van de verschillende controls en moves niet echt fantastisch heeft uitgewerkt. Zo zijn er bepaalde bewegingen die je haast nooit zal gebruiken (ik denk aan de koprol en de spreidstand tussen twee muren), en zijn er anderzijds weer bewegingen waar je soms niet omheen kan. Hetzelfde geldt een beetje met de zogenaamde “set pieces” (vaste scenario’s die je altijd zal meemaken tijdens het spel), die vaak iets te geforceerd lijken, en ingaan tegen het vrijheidsprincipe van het spel. Bijvoorbeeld het moment in de Kalinatek level, waarin je op z’n Max Payne’s je weg moet zoeken door een kantoorgebouw vol vuur en explosieven.

Maar het zijn slechts details in een spel dat eigenlijk daarbuiten vrijwel perfect lijkt. De soms slome, afwachtende actie zal misschien fragheads niet voldoende adrenaline bezorgen, maar Sam’s subtiele sluiptactieken zijn des te bevredigender wanneer je ze tot een goed einde brengt. Toch zal het spel vaak frustreren, niet doordat het zo onoverkomelijk moeilijk is, maar doordat het save systeem soms wat irritant overkomt. Net als HALO werkt Splinter Cell met check points, en kan je het spel dus niet zomaar op elk moment opslaan. Bij HALO was dat geen probleem, want je weet wat je de volgende keer moet doen als je sterft : gewoon beter schieten. Bij Splinter Cell ligt de oplossing echter niet zo voor de hand, en zal je soms zelfs een tiental keer (in extreme gevallen) dezelfde situatie moeten herspelen vooraleer het volgende check point in zicht is.

Conclusie

De enige logische conclusie die ik kan vormen na het spelen van Splinter Cell is dat we hier te maken hebben met een spel dat alle verwachtingen, hooggespannen als ze waren, inlost. Zoals zowat elk spel is het niet voor iedereen, maar iedereen die zelfs de lichtste interesse heeft voor spionage/stealth zal wel in de wolken zijn van Splinter Cell. Sam Fisher en zijn wereld zijn  zo overtuigend dat je je in een speelbare film waant. Negen intensieve levels staan je te wachten, en het spel verveelt op geen enkel moment. Mensen die echter snel opgeven wanneer een spel uitdagend worden dienen zich echter niet aan te melden. Splinter Cell verkoopt alvast vrij goed, en in mijn opinie is dat meer dan terecht !