TiQal

If it ain’t broke don’t fix it

Bij Slapdash Games, de developer van TiQal, moet men ongetwijfeld gedacht hebben dat het recycleren van geijkte (en goed in de smaak vallende) spelconcepten een voor de hand liggende succesformule is. Wanneer je TiQal voor de eerste maal opstart kan je je niet van de indruk ontdoen dat de makers gaan winkelen zijn in het grootwarenhuis dat ook Zuma, Tetris, Luxor, Lumines en wat nog allemaal in de rekken staan heeft. Sterker nog, de titel en de setting van het spel lijken ons min of meer ge-ripped van het niet onsuccesvolle boardgame Tikal. Alle hierboven vernoemde games hebben hun eigen troeven en je zou dan durven vermoeden dat Slapdash de beste ingredienten in hun eclectische TiQal zouden draaien. Maar zoals we ondertussen al weten is niet elke soep voorzien van ballen.

‘Blokken’

Qua presentatie kan je TiQal best nog vergelijken met Luxor 2: sfeervolle muziek, mooie achtergronden, leuke visuele effectjes… Tot hiertoe alles in orde. Op vlak van gameplay staat het als een paal boven water dat de speler vooral zijn Tetris-skills zal moeten bovenhalen, en hier begint het schoentje te wringen. Zoals elke goede Vlaming weet, loopt er sinds vorige eeuw een programma op de VRT met de niets-aan-het-toeval-overlatende naam ‘Blokken’ (Ben Crabbe). Dit stukje mainstream entertainment - zelf een kind van Tetris - laat de speler vallende blokjes rangschikken om onderaan het scherm volledige lijnen te vormen. Essentieel is echter dat je bepaalde blokvormen in andere kan passen door net op het laatste moment je blokje horizontaal naar links of rechts te schuiven… de logica zelve denken we dan want waarom zou een puzzle game je deze mogelijkheid ontzeggen, al was het maar omdat we perfectionisten zijn en graag puzzels leggen die geen gaten vertonen en waar alle stukjes mooi bij elkaar aansluiten.

Must… fit… piece…

TiQal maakt op dit vlak een grote fout door blokjes die perfect zouden passen op het horizontale vlak niet te laten aaneensluiten en beperkt zo het hele gebeuren tot een verticale bedoening, het woord Tetris-variant zelfs onwaardig. Heeft Slapdash zijn huiswerk niet goed gedaan of is het een bewuste designkeuze? Hoe dan ook: met een puzzle game die de wetten van de logica tart hebben we sowieso een probleem. De 120 – repetitieve - levels die de single player ‘campaign’ biedt worden aaneengeregen door korte stukjes tekst die historische informatie geven over de oude Maya-beschaving (Tik’al was een grote Maya-stad). De vraag is: wie zit daar op te wachten? Maakt het TiQal interessanter als spel? Not quite.

Chaq-Mool

Goed dat de Maya’s geen XBLA-games kenden, laat staan ‘TiQal’, het bijna-puzzle game. Mensenoffers kenden ze wel die gasten, en we mogen dankbaar zijn dat Chaq-Mool niet meer losloopt op zoek naar nieuwe zieltjes (kolonisatie heeft ook zijn voordelen). Dat je TiQal ook over Xbox Live kan spelen zal niemand verbazen, maar of we hiervoor een tempel moeten oprichten is een andere vraag. TiQal is een poging tot nabootsing, een halfbakken knipoog naar betere voorouders, een tevergeefs offer op de steen die XBLA is. Beste developers, spaar uzelf en ons de moeite… if it ain’t fixed, break it!