Ticket to Ride

Spel Van Het Jaar

Steevast koop ik elk jaar enkele gezelschapsspelen. Iedereen kent natuurlijk klassiekers als Stratego, Risk, Cluedo en Monopoly, maar al gauw zie je door de bomen het bos niet meer. Gelukkig bestaan er nog meer zekerheden in het ruime aanbod op de markt. Je hoeft enkel te kijken of op de doos het prestigieuze logo van “Spiel des Jahres” prijkt. Ticket To Ride won deze prijs in het jaar 2004 en vertoeft daardoor in goed gezelschap met titels als “Kolonisten Van Catan” en “Carcassonne”, beide niet toevallig ook op XBLA verschenen. Voor de Engelse auteur van zogenaamde designer games (hier wordt ook wel eens naar verwezen met de term “German-style”), Alan R. Moon, was het al de tweede keer dat hij deze prijs won, want in 1998 schoot hij voor de eerste keer de hoofdvogel af met Elfenland. En dan zwijg ik nog van de tal van nominaties die hij in de wacht sleepte! De oorspronkelijke uitgever, Days Of Wonder, liet de conversie naar Xbox 360 over aan het relatief kleine Next Level Games uit Canada welke we reeds kennen van het redelijke Spider-Man: Friend Or Foe. Playful Entertainment, een voor mij totaal onbekende speler op de uitgeversmarkt, is publisher van dienst op Xbox Live Arcade.

De Spelregels

Zonder al te zeer in detail te willen treden, leg ik snel de regels van het spel uit. Op een kaart van Noord-Amerika zie je de namen van tientallen grote steden. Deze zijn onderling verbonden door nog te bouwen spoorlijnen, elk in één van de acht kleuren. Aan het begin van het spel trek je drie opdrachtkaarten waarvan je er minstens twee overhoudt. Je kunt tijdens het spel nog extra bestemmingscoupons nemen, maar let op, want hoewel de te ontsluiten steden soms vrijwel aan elkaar grenzen, kunnen ze ook verdomd ver uit elkaar liggen. Slaag je erin deze missies aan het einde van het spel te voltooien, dan verdien je in ruil de punten gekoppeld aan de spoorwegverbinding(en). Omgekeerd echter worden bij een mislukking de punten afgetrokken. Naast de opdrachten krijg je ook een aantal treinwagonkaarten toebedeeld welke je later ook veelvuldig zal aanvullen, enerzijds met gekleurde wagons, anderzijds door locomotieven (de jokers in dit spel). Door deze kaarten af te leggen, bezet je een weg tussen twee nabije steden (wat onmiddellijk punten oplevert). Dit doe je totdat al je 45 treinpionnen zijn opgebruikt. Of liever, tot om het even welke speler al zijn treintjes heeft gezet. Bij al dat plaatsen komt overigens heel wat denkwerk aan te pas. Ga je eerst voor de eigen opdrachten of blokkeer je liever een strategische lijn? Misschien opteer je voor lange opeenvolgende spoorwegen en bouw je de “Langste Rit”, meteen tien bonuspunten waard. Tot aan de eindtelling – deze gebeurt hier gelukkig door de CPU – tast je in het duister over wat de feitelijke puntenwaarde van je tegenstanders is, je kent immers enkel de score van de individuele trajecten tussen de aanliggende steden, niet van de opdrachten of bonuspunten. Zo blijft het spannend tot aan de finish!

Groepsticket

Veelal zal je het in dit spel opnemen tegen één tot vier computertegenstanders, elk individueel instelbaar van gemakkelijk tot moeilijk. Doch totaal onverwacht kan je het ook tegen drie menselijke spelers uitvechten op dezelfde Xbox 360. Een verrassende keuze, want echt praktisch is dit niet vanwege het geheime aspect van je missies. “Beter zo dan totaal niks,” zullen ze bij de developer gedacht hebben. Een moedige redenering welke ik alvast kan beamen. Echt genieten met meerdere spelers is het pas op Xbox Live. Enfin, zo zou het toch moeten zijn, maar tot vervelens toe bleef mijn wagonnetje helemaal leeg. Dat wordt dus afspreken met enkele van je vrienden!

Plastieken Treintjes

De authentieke uitstraling van een bordspel overbrengen naar een videogame is geen evidente zaak. Toch slagen de makers erin om bakken sfeer te stoppen in deze overzetting, daarbij niet in de val lopend door een smakeloze kopie van het origineel te willen neerzetten. De strakke afwerking van het speelbord, subtiele animaties van luchtschepen en oceaanstomers (de treintjes niet vergetend), plus enkele leuke deuntjes die heerlijk ouderwets aanvoelen, doen ongetwijfeld menig speler zich terugwanen begin 20ste eeuw. En dat zonder de (overigens zwaar overschatte) Unreal 3D-engine, zonder een misselijk makende caleidoscoop van miljoenen gekleurde partikels op je scherm, zonder een migraineaanval veroorzakende en van techno doordrongen beat. Of hoe een spel in al zijn eenvoud toch mooi kan zijn…

Nieuwe Kaart: Europa

Op 1 augustus verscheen al de eerste download content: Europe. Amper 408 KB (kilobyte!) groot lijkt de vraagprijs van 600 Microsoft punten fel overdreven, doch schijn bedriegt, want Ticket To Ride: Europe is in principe een standalone bordspel. Op XBLA heb je weliswaar de originele gamefile nodig, maar dat neemt niet weg dat je het perfect kan beschouwen als een volwaardig spel met een nieuwe (complexere) kaart en een heleboel extra regels – met onder andere stations, veerboten en tunnels – die vragen om een meer doordachte aanpak bij de uitbouw van je spoorinfrastructuur. Voor de fans van deze game is dit zonder meer een aanrader! In de nabije toekomst komt daar nog eens de uitbreiding (ditmaal letterlijk) USA 1910 bovenop.

Verkeerd Spoor

Hoe graag ik het spel ook een 10 wil geven, een score die niet zou misstaan bij dit fantastische familiespel, kan ik niet omheen de enkele minpuntjes kijken. Wat ik het meeste betreur, is het ontbreken van System Link, want in tegenstelling tot bijvoorbeeld Carcassonne moet je hier je kaarten voor de tegenspelers verborgen houden, moeilijk als je met z’n vieren op hetzelfde scherm kijkt. Vervelend is ook dat de stadsnamen soms een deel van het traject verhullen en je maximaal moet inzoomen – en dan nog – om het aantal benodigde treinwagonkaarten correct in te schatten. Vooral op de map van Europa, met de vele bochtige en korte trajecten, kun je dit als hinderlijk ervaren. (Edit: laat me uitgerekend terwijl ik deze review schrijf, toevallig ontdekken dat je de namen kan verbergen met een klik op de rechterstick. Dat hadden ze wel ergens mogen vermelden!) Tot slot nog een vervelende bug: sporadisch start het spel op als een trial of vertoont het problemen met het inladen van het profiel. Nu weet ik dat Ticket To Ride niet de enige XBLA-game is met dergelijke problemen, toch zit er niks anders op dan het spel desgevallend te rebooten.

Ticket Eerste Klas

Maar goed, Ticket To Ride is een naam om te onthouden en één van de beste titels die je kunt vinden op Xbox Live Arcade (en in de wereld van de bordspelen, maar dat terzijde). De elektronische versie, in het bijzonder de single player mode, weet me tot op de dag van vandaag regelmatig te verleiden tot een sessie van twee à drie rondes. En te oordelen naar de nu al 750.000 kopers van het originele gezelschapsspel, kan ik niet de enige zijn…