Thor: God of Thunder

Net als vele andere gamers, zijn we gaan kijken naar Thor op het grote witte scherm. De film is ons zeer goed bevallen en we waren daarom ook tevreden dat we Thor: God of Thunder, een proloog tot de film, op ons bord geserveerd kregen. De reputatie van moviegames is altijd al slecht geweest en met veel argwaan staken we disc in onze console. Zou Thor de vloek verbreken?

Het ‘verhaal’
Het spel Thor: God of Thunder moet dienen als proloog tot de film. Ontwikkelaar Liquid Entertainment kreeg hierdoor een unieke kans om verhaallijnen en werelden te gebruiken die niet aan bod kwamen in de film, maar jammer genoeg stellen ze op dat vlak zwaar teleur.  Door heel wat rare omstandigheden (het verraad van zijn broer, terwijl onze held het blijkbaar zelf niet door heeft) laat Thor een eeuwenoud kwaad los op Asgard en de rest van de mythische werelden. Natuurlijk zal onze held proberen het kwaad te stoppen terwijl hij miljoenen levens redt.  Meer hoeven we er niet over te zeggen, want het verhaal zelf voelt ongeïnspireerd aan en we kunnen ons geen enkel moment herinneren dat het ons echt iets kon schelen wat er zou gebeuren met Thor, Loki en het lot van Asgard.

Sound and Graphics
Vooral de slechte voice-acting en de extreem verouderde graphics maken het moeilijk om je in te leven in de problemen van de Noorse God. Niets is haarscherp en we hadden constant het gevoel dat ons TV-scherm bedekt was met een wazig laagje. Op sommige momenten lijken de personages meer op robots dan op mensen. De camera slaagt er altijd in om iets belangrijks uit het beeld te laten en verwacht je maar meer dan eens aan Thor die in de lucht blijft zweven na een val (de enige oplossing hier is het spel opnieuw opstarten) of een vijand die half in de vloer verdwijnt.

Hammertime? No, thanks.
Thor: God of Thunder is een lineair actiespel dat de focus quasi alleen legt op combat. Thor maakt gebruik van een magische hamer ‘Mjölnir’ waarmee je vijanden de rammeling van hun leven kan geven, of je kan de hamer gooien om tegenstanders van een afstand uit te schakelen; een welgekomen afwisseling. Je kan ook bliksem gebruiken, aardbevingen creëren of wind oproepen.  Vanzelfsprekend kan je  alles combineren om dodelijke combo’s te produceren, maar waarom zou je zoveel moeite doen als je negentig procent van de vijanden kan verslaan door gewoon constant ‘X’ te bashen.

Door vijanden te verslaan en verder in het spel te geraken, krijg je ‘valor points’. Met die punten kan je upgrades kopen voor je verschillende ‘goddelijke’ krachten in het pauze menu. Hierdoor lijkt het alsof onze held een zeer groot arsenaal aan wapens en krachten tot zijn beschikking heeft, maar in realiteit zijn ze onnodig en heb je in vrijwel elke situatie voldoende aan je hamer.
Om toch iets van afwisseling in de game te steken, koos Liquid Entertainment ervoor om af en toe een ‘boss monster’ het te laten opnemen tegen Thor. Hier gaat de frustratiemeter pas echt de hoogte in. Boss fights zijn zoals de gewone gevechten, maar er worden Quick Time Events aan toegevoegd. De tegenstanders zijn allemaal groter dan Thor, dus hij moet ze eerst uitputten met gewone aanvallen, daarna klimt hij op het monster (door middel van een Quick Time Event) om hun zwakke plekken aan te vallen. Het is ongelofelijk moeilijk om de QTE-indicator te zien door de hevige schermutseling  met je vijand en het helpt ook niet dat de knop maar twee seconden in beeld is. Slaag je er niet in om snel genoeg op de correcte knop te duwen, vlieg je op de grond en mag je alles nog eens opnieuw doen.

Al het bovenstaande zou veel minder opvallen moest je echt plezier beleven aan de combat van Thor: God of Thunder, maar helaas verveelt het vlug en het gebrek aan variatie wordt hierdoor enorm onderlijnd.

Controls
Er scheelt ook iets aan de controls van de game. Nadat we een ongelofelijke combo loslieten op een vijand, bleef Thor voor een seconde stil staan, wat hem kwetsbaar maakte voor een counterattack. De helft van de tijd reageert hij niet op de controls en loopt hij dwaas een afgrond in terwijl we bijna onze controller door het raam gooien door al de frustratie. Precisie is ook niet aanwezig in Thor: God of Thunder. Wanneer een vijand een aanval lanceert met zijn zwaard, kan je de aanval ontwijken, maar het merendeel van de tijd ontvang je toch schade (ook al sta je op 20 meter van je tegenstander). Gooi daar nog de geschifte camera bij, die tijdens gevechten niet eens gericht blijft staan op Thor, en je begrijpt hoe moeilijk het is om de disc van het spel niet te kraken na één hoofdstuk. 

Besluit
Thor: God of Thunder is enorm lastig om uit te spelen en de redenen daarvoor kunnen we niet op één hand tellen. De graphics zijn afkomstig uit 2008, de voice-acting is droog en ongeïnspireerd, vechten met vijanden is meer een karwei dan plezier, er is geen variatie aanwezig in de tegenstanders, de controls reageren de helft van de tijd niet en het spel zou twaalf keer beter zijn zonder de toevoeging van Quick Time Events in boss fights. We hebben ons werkelijk op geen enkel moment geamuseerd en kijken dan ook met veel frustratie terug op de tijd die we verspild hebben aan Thor: God of Thunder. Laat deze game mooi in de winkelrekken staan en trakteer jezelf liever op de filmversie van Thor.