The Legend of Zelda: Skyward Sword

Een avontuur zo majestueus, zo vindingrijk en zo meeslepend dat de avonturier die deze epische tocht ondergaat even al zijn overige verplichtingen vergeet. Zoals, in het geval van ondergetekende recensent, het schrijven van een recensie boordevol superlatieven om het uitmuntende avontuur aan te prijzen bij onze trouwe bezoekers.  De boze mails van de eindredactie (“*@#$%^&, waar blijft die recensie nu?”) ten spijt,  konden mij zelfs niet overtuigen om de weidse en overtuigende wereld te verlaten vooraleer ik alle mysteries had ontrafeld en het einde had bereikt.  Jawel, zo’n avontuur is The Legend of Zelda: Skyward Sword geworden!

Veertig uur hebben we aan deze eerste échte Zelda voor de Wii gespendeerd. Veertig mooie uren waarin we keer op keer verbaasd werden over de mooie dingen die Nintendo uit hun – eerlijk is eerlijk – technisch achterhaalde spelcomputer en inmiddels al vijfentwintig jaar oude franchise sleept. Hetzelfde trucje wordt herhaald; dat van de in een groene maillot geheven Link die vaak tegen wil en dank de heldenrol krijgt toebedeeld , maar altijd met een onvermijdelijke twist en voldoende nieuwigheden zodat het concept zelfs na vijfentwintig jaar avonturieren fris en monter aanvoelt. Ditmaal is het de tweedeling tussen het veilige land boven de wolken en het gevaarlijke Hyrule eronder, de tot in de kleinste zwaaibeweging geperfectioneerde wapperbesturing en de schilderachtige vormgeving die daar voor zorgen.

Deze keer begint de avontuurlijke reis in het pittoreske Skyloft. Dit vredige stadje, hoog boven de wolken, is de thuisbasis waar Link opgroeit. Skyloft en de omringende eilandjes zijn vrijelijk te verkennen met je Loftwing (een gigantische vogel) oftewel het vervoermiddel waarmee je doorgaans de omgeving doorkruist. Het is de locatie waar het Zelda-avontuur langzaam op gang komt: je leert er stap voor stap de kneepjes van het vak. Pas wanneer je vriendinnetje Zelda meegesleurd wordt door een mysterieuze tornado komt het avontuur in een stroomversnelling terecht. De groene maillot wordt wat strakker aangetrokken en een goddelijk zwaard (waarin de feeërieke en bijzonder hulpvolle geest Fi schuilt)  wordt gehanteerd. Klaar om het onbekende terrein onder het wolkendek te trotseren en de zoals altijd beminnelijke Zelda te redden. Tussen het traditionele trage begin en de aftiteling ontvouwt zich langzaam maar zeker een intrigerend verhaal met boeiende personages en mysteries. Een fascinerende reis boordevol actie, gevechten en complexe kerkers die geheel volgens de Zelda-tradities propvol vindingrijke (omgeving-)puzzels zitten.

De echte vernieuwing waarmee Skyward Sword zich kan onderscheiden van eerdere delen vinden we terug in de bewegingsgevoelige bediening. En nee, we zijn de Wii-versie van Twilight Princess niet vergeten, maar daar stond de minimale zwiepbesturing de algemene ervaring toch eerder in de weg (echte helden speelden die game natuurlijk gewoon op de ondergewaardeerde GameCube!). Dat is nu wel anders, het hele spel is opgebouwd rond de uiterst nauwkeurige besturing en het MotionPlus-accessoire is zelfs noodzakelijk om Skyward Sword te spelen. Het accessoire toont vooral zijn nut in de vele gevechten. Iedere beweging wordt niet altijd foutloos, maar het merendeel van de tijd toch verdomd nauwkeurig geregistreerd. Dat zorgt voor mogelijkheden en die hebben de talentvolle ontwikkelaars optimaal benut: er  wordt creatief mee omgesprongen in de vele hersenkrakers en de gevechten zijn altijd op het scherpst van de snede.

Op het scherpst van de snede in de zin van ‘onvoorspelbaar’ en ‘uitdagend’. Iedere vijand vergt het uiterste van je concentratie en een andere tactiek om hem klein te krijgen. Het vraagt wat extra gewenning, maar eens het allemaal in de vingers zit, is het genieten geblazen. Sowieso is Skyward Sword de pittigste Zelda die we in lange tijd hebben gespeeld en die extra uitdaging namen we met beide handen aan, maar de toegenomen complexiteit kan minder begaafde spelers frustreren. Hoe dan ook hebben we de traditionele knoppenbediening geen moment gemist en dat is het beste compliment dat we Eiji Aonuma en zijn team kunnen geven. Nog een extra veer in hun achterwerk voor de gestroomlijnde interface. Het wisselen tussen (hoofd)items gaat immers sneller dan ooit tevoren en ondersteunende items (bv. levensdrankjes) kun je toewijzen aan de min-knop zodat ze makkelijker te bereiken zijn en je zelfs ‘on the go’ kunt gebruiken. De held met groene puntmuts beweegt zich overigens een stuk sneller door de spelomgeving van Skyloft en Hyrule door een sprintje te trekken, al kost dat een flinke hap uit het nieuwe uithoudingsmetertje. Op het eerste gezicht allemaal kleine, niet eens noemenswaardige toevoegingen, maar al die nieuwe elementen zorgen absoluut voor een vlotter spelende game. Alle elementen die Zelda tot Zelda maken zitten erin en zijn tot in de kleinste puntjes uitgewerkt.

Visueel perst The Legend of Zelda: Skyward Sword alles uit de Wii. Nintendo’s spelcomputer produceert uiteraard geen extreem gelikte HD-beelden zoals de PlayStation 3 en Xbox 360, maar deze Zelda bewijst dat zoiets geen noodzakelijk iets is om een mooie game af te leveren. Wie voorbij de pixelachtige graphics en simplistische texturen kijkt (wat vooral een probleem is op een joekel van een high definition televisie), ziet een artistieke stijl die het midden zoekt tussen die uit Twilight Princess en The Wind Waker. Personages komen overtuigend tot leven en de landschappen die je doorheen het avontuur doorkruist zijn met hun aquarel-look om te zoenen. Hierdoor ben je geneigd om de visuele oneffenheden voor lief te nemen, maar echt verdwenen zijn ze natuurlijk nooit.

Maar ach, dat laatste mag en kan de pret niet drukken. Zo aan het eind van zijn levensduur verschijnt er met The Legend of Zelda: Skyward Sword nog een klapper van jewelste op de Wii. Een bijzondere ervaring waar we ontzettend van genoten hebben. Eentje die net tekortschiet om te spreken over de beste Zelda-game ooit (al verschillen de meningen daarover enorm), maar wel een avontuur waar we binnen een paar jaar nog altijd tevreden op terugblikken. We hebben bewust zoveel mogelijk inhoudelijke details vermeden omdat we vinden dat de iedere speler hier met zo min mogelijk voorkennis van moet genieten. En genieten zal je, daar twijfelen we geen moment aan!