The Legend of Zelda: Ocarina of Time

Er zijn maar weinig games die dertien jaar na datum een speler nog steeds weten te boeien. Een van die titels die het wel kan, is The Legend of Zelda: Ocarina of Time. Voor het eerst konden we onze held Link vanuit alle hoeken bewonderen en zou het de start zijn van een lange serie games op de verschillende Nintendo-thuisconsoles. Nu, in het jaar 2011, is Link terug in datzelfde verhaal, maar deze keer volledig in 3D op de Nintendo 3DS.

Een verhaal als dat van Ocarina of Time heeft eigenlijk geen inleiding nodig. Zo’n beetje elke gamer die ouder is dan achttien heeft de game ondertussen wel een keer gespeeld. Het is dan ook goed om te horen dat het verhaal in deze remake exact hetzelfde werd gelaten. Dit houdt het nostalgische niveau lekker hoog en geeft de spelers al snel een vertrouwd gevoel.

Hetzelfde nostalgische gevoel wordt opgewekt door de gameplay. Deze is namelijk ook nagenoeg in stand gehouden om toch weer dat typische gevoel te geven. Echter gaat ook Grezzo, de ontwikkelaar van de game, met zijn tijd mee en dus maakt de game gebruik van een aantal Nintendo 3DS-functies. Zo zal je bij het gebruik van je ‘Slingshot’, ‘Boomerang’ en ‘Hookshot’ gebruik kunnen maken van de gyroscopen die in je 3DS zitten om te richten, in plaats van enkel met de joystick.

Daarnaast heeft Grezzo de bekende ‘Master Quest’ weer terug gebracht in de game. In de ‘Master Quest’ kunnen spelers de game opnieuw spelen, maar dan met de hele wereld in spiegelbeeld, inclusief kerkers en steden. Ook werd er een ‘Boss Challenge’ aan de game toegevoegd, waardoor spelers tegen elke eindbaas opnieuw kunnen spelen. Als ultieme combinatie kan je de ‘Boss Challenge’ in de ‘Master Quest’ spelen waarin de eindbazen ook nog eens dubbele schade uitdelen.

Waar Grezzo voornamelijk heel hard aan heeft gewerkt, is het grafische aspect van de game. In plaats van een directe port heeft Grezzo ervoor gekozen om de game van de grond af op te gaan bouwen om deze het beste uit de verf te laten komen op de 3DS. Alles is grafisch verbeterd: denk aan verbeterde textures, mooiere lichtinval en grotere velden. Daarnaast heeft de hele game natuurlijk een laagje 3D gekregen waardoor je de hele game in 3D kan spelen en de game op grafisch vlak nog mooier wordt.

Maar jammer genoeg laat Grezzo ook een aantal punten achterwege die ze wel toe hadden kunnen voegen. Zo maakt de game geen gebruik van de StreetPass- en SpotPass-systemen en zitten er geen online functies in de game. Om de game voor spelers die niet bekend zijn met de game toch een handje op weg te helpen, kent de game wel zogehete ‘Visions’. Deze ‘Visions’ laten je zien wat je zal moeten doen om verder te komen in de game.

Conclusie:
The Legend of Zelda: Ocarina of Time 3D is nog altijd zo’n geweldige game als dertien jaar geleden. Tel daarbij de mogelijkheden op waarvan de game gebruik maakt, zoals de gyroscoop en de 3D-fucntionaliteiten, en je hebt een game die zelfs nog beter is. Jammer genoeg maakt de game geen gebruik van de online StreetPass en SpotPass mogelijkheden, maar dat nemen we maar voor lief! The Legend of Zelda: Ocarina of Time 3D is voor elke Nintendo 3DS-gebruiker een must!