The Gunstringer

Iedereen weet ondertussen dat Kinect hardwarematig behoorlijk goed werkt, maar dat het softwarematig niet veel soeps biedt. Zo is Fighters Uncaged het perfecte voorbeeld dat aantoont hoe slecht een game wel kan zijn. De bewegingssensor van Microsoft mag ondertussen bijna haar eerste verjaardagskaars uitblazen en er is nog steeds geen spel dat zo goed is dat je mond ervan openvalt. Twisted Pixel probeert daarom met haar nieuwe game, The Gunstringer, voor het eerst door te breken in de geschiedenis van Kinect. Hebben ze hiermee degelijk geschiedenis geschreven of belandt de game ook op de stapel van de middelmatige Kinect-games?

The Gunstringer vertelt het verhaal van een cowboyskelet dat uit de dood is opgestaan. Hij werd namelijk vermoord door een bende en nu is er maar één ding dat hem bezighoudt: wraak. In het begin maken we dan ook meteen kennis met de moordenaars van onze held, aangezien de protagonist een tekening heeft waar ze allemaal als vogel voor de kat afgebeeld staan. De hele setting vindt tevens plaats op een toneelstuk en om dit feit extra kracht bij te zetten, hebben de ontwikkelaars enkele acteurs ingehuurd om als publiek te functioneren. Na iedere bossfight of belangrijke scène krijg je te zien hoe het publiek erop reageert, wat soms wel eens voor enorme lachmomenten kan zorgen. Het publiek reageert namelijk ontzettend ‘over-the-top’ en qua acteurprestaties heb ik het gevoel dat het eerder in het belachelijke getrokken wordt. Een overbodig aspect van de game dus.

We hebben hier te maken met een on-rails action/adventure third-person shooter. Wat de game zo uniek maakt, is het feit dat onze knokige held eigenlijk een marionet is die je zelf moet besturen. Met jouw linkerhand bedien je het houten kruis waarmee je The Gunstringer bestuurd en met jouw rechterhand bedien je het wapen. Rennen hoef je zelf niet te doen, aangezien het personage voortdurend vanzelf rent. Het enige wat je dus te doen staat is obstakels ontwijken en vijanden overhoop schieten. Als het personage moet springen, dan moet je het houten kruis optrekken door met jouw linkerhand een korte beweging omhoog te maken. Het schieten verloopt ook op wieltjes: vijanden selecteren gebeurt door middel van de rechterhand, vervolgens maak je een beweging omhoog met de rechterpols om kogels af te vuren. In totaal kan men zes vijanden targetten, waarna je door één simpele bewegingen zes personages tegelijk omhaalt.

De game bleef ons continu boeien door het feit dat de gameplay erg afwisselend is. Het is dus niet voortdurend obstakels ontwijken en vijanden afknallen, maar soms zijn er scènes die de gameplay enorm boeiend maken. Zo zul je achter tonnen of stenen moeten schuilen, eerst alle vijanden van het leven beroven en daarna pas verder lopen. Af en toe krijgen we ook scènes voorgeschoteld à la Donkey Kong, waarbij de Gunstringer langs de zijkant wordt gefilmd en je over tonnen moet springen. Het is ook mogelijk om met z’n tweeën te spelen, wat zeker een toffe toevoeging is. Eén van de grotere minpunten is wel dat de game veel te kort is. Zo zagen we al na ongeveer vier uren de credits over het scherm rollen, wat nog korter is dan een gemiddelde shooter en dat betekent toch al wat.

De manier waarop de game wordt bestuurd is allesbehalve goed voor je spieren. De hele tijd dezelfde onwennige bewegingen maken met je handen kan wel eens voor spierpijn zorgen. Desondanks de pijn waren we continu geboeid en wilde ik keer op keer weten hoe het zou aflopen. Een pluspunt is dan weer dat je de game ook vanuit de luie stoel kunt spelen, dus je hoeft niet zoals bij elke Kinect-game springen, hinkelen en schoppen.

De game heeft grafisch een aparte stijl en die mag er gerust wezen. De vijanden zijn elk uniek en ook de hele game heeft een cartoon-achtige stijl. Het was de bedoeling van de ontwikkelaars om een aparte sfeer te creëren, en in die opzet zijn ze ook goed geslaagd. Naast de cartoon-achtige stijl vertelt een man met een Texaans accent wat de Gunstringer allemaal uitsteekt. Allemaal erg leuk gedaan en de humor van de verteller mag er zeker zijn.

Conclusie
The Gunstringer is in onze ogen één van de beste Kinect-games tot nu toe. De afwisselende gameplay, de aparte stijl en de manier waarop het verhaal wordt verteld zijn enorm goed uitgewerkt. Jammer dat de game wat aan de korte kant is, maar dan houdt het spel je niet tegen om het nog eens uit te spelen. Het is ook een spel dat je zowel zittend als staand kunt spelen, dus dat wordt niet continu zweten zoals bijvoorbeeld bij een Dance Central. Het publiek vinden we zelf een beetje bizar en eng, toch houdt dit ons niet tegen om de game bij elke Kinect-bezitter aan te prijzen. Twisted Pixel mag van ons zeker meerder Kinect-games maken, want die weten hoe Kinect softwarematig kan verbeteren.