The First Templar

De Bulgaarse ontwikkelaar Haemimont Games, gespecialiseerd in strategische spellen en vooral bekend van Tropico 3, die met enorm veel budgettaire beperkingen een actie-RPG maakt, vergeef ons onze vooroordelen, maar daar hadden wij ruim van tevoren al geen hoge verwachtingen van. Terecht, zo blijkt nu.

Dat ze The First Templar bovendien lanceren in dezelfde maand als het formidabele The Witcher 2 is sowieso commerciële zelfmoord. Daar waar de actie-RPG van Poolse makelij – die net voor de Xbox 360 werd aangekondigd - met zijn meeslepende en ongezien vertakkende verhaallijn, enorme keuzevrijheid en fabelachtig mooie graphics de nieuwe standaard zet in het genre, heeft The First Templar de technische bagage van tien jaar geleden.

Het moet gezegd worden: we maken hier niet meteen de meest eerlijke vergelijking. De Bulgaren beschikken simpelweg niet over het talent, noch het geld om een spel van zo’n indrukwekkend kaliber in elkaar te boksen. Toch is dat geen geldig excuus om de enorme stapel technische tekortkomingen door de vingers te zien en een oogje dicht te knijpen bij het geven van onze beoordeling. Alle technische gebreken doen namelijk afbreuk aan de beleving en het spelplezier en voor ons was het één van de vele redenen om het halverwege op te geven. Wel met de belofte om het avontuur daags nadien voort te zetten en netjes uit te spelen, maar daartoe zijn we eerlijk gezegd nooit meer gekomen.

Het is wat ontgoochelend dat Heamimont Games hier niet wat meer werk van heeft gemaakt en ons daarom opzadelt met talrijke achterhaalde designkeuzes en spelbedervende fouten. De omgevingen zijn met het oog op variatie ontworpen, maar evenwel blijven ze lineair tot op het bot en gevrijwaard van belangrijke visuele details. Onzichtbare muren houden je netjes binnen het afgebakende pad en loodsen je zo naar de eerstvolgende scène, waar het zoveelste blik domme vijanden wordt opengetrokken die erom smeken om afgemaakt te worden met het eenvoudige, doch allesbehalve vloeiende vechtsysteem. De daarmee vergaarde ervaringspunten gebruik je traditiegetrouw voor het uitbouwen van je personages, compleet met skilltree en optionele uitrustingen. Helaas is de manier waarop dat gebeurt nogal steriel, zodat we maar zelden doelbewust onze nieuwe vaardigheden hebben toegekend.

Tel daarbij op dat de graphics een generatie of twee achterblijven en je begrijpt waarom we The First Templar absoluut geen voldoende geven. Met name de animaties doen nog net geen pijn aan de ogen en tonen aan dat de Bulgaarse ontwikkelaar met The First Templar in de eerste plaats een oudbakken spel heeft gefabriceerd. Toch was een ogenschijnlijk simpele escortmissie waarbij we een personage heelhuids door een missie moesten begeleiden de spreekwoordelijke druppel die de emmer definitief deed overlopen. En dan vooral dankzij een groepje vijanden dat werkelijk uit het niets opdook. Aaargh, gevolgd door een diepe zucht…

De kapstok waaraan dit fiasco wordt opgehangen, is een verhaal dat zich afspeelt in de dertiende eeuw en uit de doeken doet hoe Celian, een Franse Tempelier, het mysterie van de heilige graal probeert te ontrafelen. Het plot staat echter bol van de clichés en de slecht geschreven dialogen en afgrijselijke voice acting zorgen voor een heleboel ongemakkelijke momenten. The First Templar is ook in co-op speelbaar (zowel lokaal in split-screen als online), waarbij een tweede speler op elk moment kan in- of uitstappen. Met z’n tweeën beleef je nog het meeste ‘plezier’ aan dit oubollige spel, maar er zijn toch net iets te veel problemen om lang te kunnen boeien. De teneur van deze recensie is behoorlijk negatief, maar The First Templar komt dan ook een tiental jaar te laat.