The Dishwasher: Dead Samurai

James

Niet Bond maar Silva (gamertag Jamezila) is de James die hier een ongelooflijke prestatie weet neer te zetten. Het verhaal achter de geboorte van deze game is een schoolvoorbeeld van de Amerikaanse droom. In 2004, misnoegd over het gebrek aan respect waarmee hij als afwasser dagelijks te maken kreeg (terwijl de legendarische Bruce Lee in 1959 toch ook de kost verdiende als “dishwasher”), ontstond bij hem het idee van een hack and slash waarin een simpele kerel een fatale queeste onderneemt. Jaren van experimenteren later zou het nog eens vier maanden programmeerwerk op XNA Game Studio Express vragen vooraleer het spel rijp was om ingediend te worden bij Dream-Build-Play, een door Microsoft uitgeschreven wedstrijd met als eerste prijs de niet onaardige som van 10.000 US$ en de publicatie van het spel op Xbox Live Arcade. En jawel, zijn eenmansstudio – Ska Games – kwam, zag en overwon. Niets leek de naamloze held uit Dead Samurai nog te kunnen weerhouden van zijn missie: zus Yuki uit de handen van een cyborgsekte redden…

Chef

De besturing is verbazingwekkend uitgebreid maar toch toegankelijk. Lopen doe je met de linkerstick, rollen en ontwijken met de rechter. Springen lukt met de A-knop, iemand vastgrijpen kan met B (meteen ook de brutale fatality). Verder is er de X-toets voor een snelle aanval en Y voor een loggere, zware uithaal (en de “gewone” finishing move). Het duurt niet lang vooraleer de combo's in je vingers zitten. Ook het systeem om de drie types magie – Lightning, Crusher en de onvermijdelijke Fireball – aan te wenden, voelt uitgekiend aan. Door toedoen van je Cleavers (zeg maar hakmessen) vallen al snel de eerste doden, doch nog voor het bloed opgedroogd is, maak je de Shift Blade buit, een betoverde katana waarbij het rollen wordt ingewisseld voor teleportatie. Niet alleen laat deze techniek het toe om snel rond te vliegen, je bent daarenboven een fractie van een seconde onkwetsbaar! Wat verderop stuit je op de Kama, een gevreesd Japans wapen, en de Chainsaw, het traagste maar meest destructieve moordding in het lijstje. Naar het einde toe duikt ook het ietwat uit de toon vallende Arsenal op waarin een shotgun met een machinegeweer gecombineerd wordt. Je kunt overigens snel wisselen tussen twee wapentuigen wat uitnodigt tot een tactische aanpak en de andere zitten daarenboven maar enkele klikken verder klaar in je inventory.

Tijdens zijn reddingsactie botst de held op allerhande vijanden, elk met hun kenmerkende aanvalspatronen en zwakheden. Agents en Special Forces zijn de simpelste opponenten, de Zombies en Jet Pack Cyborgs mogen je in principe ook niet in de verlegenheid brengen. Maar vergis je niet, als de waakzaamheid even verslapt, zullen ook zij je pijn doen. Van zodra de Freaks, Ogre Tanks en Behemoth Machines zich in de strijd mengen, is het al helemaal oppassen geblazen. Eén foutje en hun vuurkracht zuigt je levensmeter gevaarlijk snel leeg. En dan heb je de geduchte eindbazen nog niet op visite gehad. Niet alleen krijg je hier te maken met vol anabole steroïden gespoten versies van de “gewone” vijanden zoals de Mother Ogre Tank of de Jet Pack Leader, maar ook met beresterke sleutelpersonages waaronder The Horse Rider, Sinthesis A.I. en The Fallen Engineer. In de zware strijd sta je gelukkig niet helemaal alleen, want sporadisch duikt een bondgenoot op, de mysterieuze Chef die de overleden samoerai – je ontdekt namelijk dat je geen hart meer hebt en in feite dood moest zijn – ooit deed herrijzen.

Je zal overigens alle hulp kunnen gebruiken, want dit spel is aartsmoeilijk. De veertien levels van de Story Mode verken je dan ook best eerst een keertje op easy – alles wat je hier verdient, neem je mee naar de drie hogere moeilijkheidsgraden – en zelfs zo zal je aardig wat nieuwe scheldproza verzinnen. Gelukkig is er een autosave na elke eindbaas en kan je de uitgespeelde stages herstarten om nog meer Spirals (geld) te verzamelen, nodig om levensreddende items in de winkel te kunnen kopen, en de goed verborgen Pyscho Picks te ontdekken, handig om je magie en wapens te upgraden. Een leidraad bij het vinden kan deze guide van Woody Crobar zijn. Voor de vijftig stages in de Arcade Mode zal je echter moeten teren op je kunnen.

Je kan natuurlijk ook terugvallen op de vertrouwde coöperatieve mode voor twee spelers en dit op dezelfde Xbox 360, via system link of op Live. Het wordt pas echt bizar als je in het spel de twee belangrijkste secrets unlocked. Dish Shadow krijg je na een eerste gitaarsolo in ware Guitar Hero-stijl (je kunt zelfs het accessoire hiertoe aansluiten). Vanaf dan kan iemand op de tweede controller invallen, daarbij beschikkend over een onuitputtelijke voorraad levens, ideaal om een klungelende hoofdrolspeler te beschermen die nu het vuile werk door de onsterfelijke kan laten opknappen. Voor de eenzaten: een elastiek rond je rechterstick binden is een zielig maar afdoend alternatief. Nog gekker is de volgende cheat, Phantom Guitar. Nu kan ook een derde bondgenoot inspringen, ditmaal als een dodelijke... euh... gitaar.

Yuki

Visueel begeeft de speler zich in een sombere, grijze wereld zoals je die nog nooit gezien hebt. Het lijkt wel alsof iemand zijn nachtmerries met een stuk houtskool of vet potlood heeft getekend en er daarna met zijn vinger over heeft gewreven om een wazig effect te verkrijgen. Ook de in eenzelfde stijl verhalende filmpjes die als een strip over je scherm rollen, dragen bij tot de bevreemdende sfeer van deze waanvoorstelling. Samen met het rollen van de koppen begint het echte spektakel en laat de XNA-engine zien waartoe hij in staat is. De uitstekend geanimeerde protagonist flitst bliksemsnel over het scherm en terwijl het langzwaard zijn wrede taak vervult, spatten emmers bloed tegen de binnenkant van je tv-scherm. Dien je een doodsteek toe, dan wordt dat extra in de verf gezet door het in slowmotion weer te geven, kwestie van niets te missen van de lessen in het vakkundig uitbenen. De vrijgekomen pickups fladderen langzaam naar de bovenkant van het scherm en de A.I. blijft maar vers kanonnenvoer aanvoeren naar een intussen in de speciale effecten verzuipend speelveld. De symbolische grens van tien opponenten wordt echter nooit overschreden, maar dat lijkt niet zozeer vanwege enige technische beperkingen, doch om de speler toch een beetje te ontzien, want ook tijdens de epische confrontaties met de eindbazen blijft alles vlotjes draaien.

Toch moet ik eerlijkheidshalve ook twee minpuntjes vermelden. Zo is tearing (een gevolg van de uitgezette v-sync) alom aanwezig, maar gelukkig valt dat enkel op tijdens de schaarse rustige momenten. En speel je in de “cheatmode”, dan raakt de camera maar al te vaak het noorden kwijt in dit toch al chaotische spel door aan de echte speler gelocked te blijven. Uitzoomen had hier een oplossing kunnen bieden.

Maar dankzij de ronduit schitterende muziek, bedek ik de enkele tekortkomingen van The Dishwasher graag met de mantel der liefde. Het themalied, in feite één lange track die van het titelscherm naadloos overgaat naar de eigenlijke actie, is simpelweg subliem en past uitstekende bij de duistere atmosfeer van deze game. De lugubere melodie is van mijlenver herkenbaar en doet niet onder tegen de toch al kippenvel bezorgende openingsmuziek van Halo. Oké, tijdens de hitte van de strijd verandert de muziek drastisch in een minder harmonisch klinkende kakofonie van harde noten, maar dan gaat de meeste aandacht toch uit naar de synthetisch klinkende doodsreutels van de in stukken gereten cyborgs. James Silva vond ook nog de tijd om ons te vergasten op enkele heerlijke gitaarsolo’s voor de minigames en zelfs een melancholisch gezongen stukje op het sterfbed van… iemand dierbaar.

Indy

Met The Dishwasher: Dead Samurai lijkt het wel alsof we twintig jaar in het verleden duiken, naar de goede ouwe tijd waarin één man een schitterend spel kon schrijven en dat met bescheiden middelen. Dat het niet voor iedereen is weggelegd getuigen de naar verluidt vele miskleunen tussen de onlangs tot Indy Games herdoopte communityspelletjes. Talent, visie en doorzettingsvermogen mogen je niet vreemd zijn wil je je ook in een dergelijk avontuur storten. Jamezila wist alvast een memorabele prestatie neer te zetten met een spel dat vele professionele studio's het schaamrood op de wangen doet krijgen. Dit hoort thuis tussen de groten der aarde, ridder Arthur die ooit optrok tegen de Ghouls 'n Ghosts 'n Goblins van weleer kan zijn ondergoed vanaf nu aanhouden, hij heeft zijn gelijke (ook qua moeilijkheid) en dus formidabele bondgenoot gevonden!