The Cursed Crusade

Laat het ons in deze recensie een keertje over een andere boeg gooien. Voor alle duidelijkheid: The Cursed Crusade zuigt dikke stierenkloten, niet kopen dus. Nu we dat van onze lever hebben: laat ons eens bekijken waar het toch misschien nog ietsje slechter kon. Het Franse Kylotonn Games heeft immers duidelijk een verdienstelijke poging gedaan om de slechtste hack-‘n-slasher ooit uit te brengen, maar hier en daar had het misschien toch nog slechter gekund. Niet véél slechter, laat ons duidelijk zijn, maar het is wanneer een barslechte game omringd wordt met zoveel serieux, dat een cynisch reviewer zich eraan begint te ergeren. Bij deze geven we dus maar wat graag tips om in het vervolg gewoon een barslechte game uit te brengen die leuk om bashen is, zodat we er allemaal meer plezier aan beleven. Gaan we dat afspreken, Guido?

Jij kruipt in de huid van Denz de Bayle, een jonge kruisvaarder die net naar het oosten is vertrokken in het kielzog van koning Richard Leeuwenhart, onder het bevel van de sluwe Baudouin de Flandre. Jij bent op zoek naar je vermiste vader, maar wat precies de motivatie van je bevelhebbers is om vijand na vijand af te slachten is niet meteen duidelijk. Wat later in het spel kom je erachter dat het gaat om een zoektocht naar enkele heilige relikwieën die een rol hebben gespeeld in de kruisiging van Jezus, waaronder zijn lijkwade en een stuk van het kruis en de speer. Als klap op de vuurpijl vorm je ook nog eens een duo met de Spanjaard Estebán, die trouwens ook in offline en online coöp speelbaar is. Een leuke toevoeging om het verhaal van deze game nog wat meer te laten lijken op een slechte komedie. Het lijkt wel Laurel & Hardy. Een game als deze zou echter geen volbloed kutgame zijn zonder dat het verhaal de één of andere compleet belachelijke twist krijgt, en gelukkig is dat hier het geval. Je bent namelijk begiftigd met de Crusader’s Curse, een portaal naar de wereld der demonen waarin je zelf ook verandert in een duivel met bovenmenselijke kracht en snelheid. Gelukkig kun je deze mechanic naar hartelust misbruiken en met een beetje slim heen-en-weer switchen kun je je zonder enig probleem een weg doorheen het spel banjeren. Het is ook erg vaak noodzakelijk om de Curse te activeren om deuren te openen of zwakke plekken in muren te ontdekken. Niks leukers dan hopeloos vastzitten en vervolgens een halfuur spenderen om elke centimeter muur af te speuren naar een zwakke plek!

Je grootste vijand in deze game zijn niet de legers van Konstantinopel, maar een hele hoop glitches en mogelijke gamebreakers die constant op de loer liggen. Wijzelf hadden het geluk om niet geconfronteerd te worden met een freeze tijdens een laadscherm, wat blijkbaar een veel voorkomend probleem is bij deze titel, waardoor we opnieuw mochten beginnen, maar op een gegeven moment viel wel het geluid volledig uit. Fijn. We mogen dus aannemen dat er niet erg veel tijd is besteed aan het bugtesten van deze game, dus misschien kunnen ze in het vervolg helemaal géén tests meer doen vooraleer ze hun volgende onding op de markt gooien. Altijd spannend om te zien of je game langs geen kanten werkt, natuurlijk.

Grafisch zet The Cursed Crusade ons voor het blok: jammer genoeg kunnen we echt geen tips geven over hoe dit slechter had gekund. Vanaf de cutscenes in het begin van de game laat Kylotonn al zien dat ze meesters zijn in het op het scherm brengen van oerlelijke graphics. Clippingproblemen, screen tearing, pop-up en gewoon oerlelijke textures. You name it, en The Cursed Crusade gaat eronder gebukt. De effecten zoals ontploffingen en zwaardgekletter lijken ook absoluut nergens naar, en het verdient een pluim dat daardoor zelfs het oersaaie Dante’s Inferno en het overambitieuze Castlevania: Lords of Shadows in vergelijking echte pareltjes lijken. Over het geluid kunnen we niet bijster veel kwijt, omdat op de een of andere manier zowel de muziek als de geluidseffecten het op een gegeven moment volledig lieten afweten, hoe vaak we ook een nieuwe speelsessie startten. Van wat we echter in het begin hebben gehoord van de verschrikkelijke voice acting en ronduit goedkope muziek en geluidseffecten, weten we dat we niet al teveel hebben gemist. Oef.

Het ergste aan de hele zaak is dan nog dat we nog niet eens op de bodem van de put gekomen zijn. Op het vlak van gameplay lijkt The Cursed Crusade gewoon te doen waar het zin in heeft, en van een echt vechtsysteem is er dan ook niet echt sprake. Je krijgt de keuze tussen verschillende wapens en combinaties daarvan. Je personage kan op ieder moment een groot wapen, twee kleine wapens en een schild vasthouden. Zo heb je het grote zwaard, de lans en de bijl als tweehandswapens, en kun je ook een kleinere hakbijl, een zwaard en een knots in verschillende combinaties gebruiken. Dit is op zich geen slecht idee, ware het niet (zucht) dat je wapens ook verslijten. Een idee dat op papier ongetwijfeld erg goed klonk, maar tijdens gameplay enkel ontieglijk irriteert. Raak niet te sterk gehecht aan je wapens als je iets goeds in handen hebt: na ongeveer vijf minuten gebruik breken je wapens en mag je wanhopig over het met vijandige lijken bezaaide slagveld lopen, op zoek naar een hakijzer in deftige staat. Met een gebroken wapen kun je niet meer counteren en het ding heeft ongeveer de slagkracht van een tandenstoker. Niet meteen leuk dus, om in het midden van een boss battle zonder te vallen. Het uitvoeren van magische spells in de “other world” is traag en vreselijk onhandig. Ook het targetsysteem doet waar het zin in heeft, en dat is heel vaak niet wat jij wil. Ook de finishing moves, waarbij je de vijand op verschillende plekken doorzeefd of simpelweg zijn hoofd afhakt, zijn vaak het onderwerp van complete willekeur. Net wanneer je denkt het systeem begrepen te hebben, doe je weer iets geheel per ongeluk. Zo kan dat lopen in een kutspel. Vanuit ons alternatieve standpunt dat we voor deze review hebben aangenomen, moeten we The Cursed Crusade wel een dikke pluim geven: de gameplay kon eenvoudigweg niet slechter. Een bank vooruit en een kus van de leraar!

Om de toon van deze review niet al te negatief te maken, hebben we voor een andere invalshoek gekozen: kon The Cursed Crusade eigenlijk nog slechter? Het antwoord: nauwelijks. Enkel het afkruiden met wat extra gamebreaking glitches zou één van de slechtste games aller tijden als resultaat gegeven hebben, maar nu moeten we het gewoon stellen met een doorsnee titel van een Europese developer: abnormaal bodemslecht. Dankzij het Britse Rocksteady, die verantwoordelijk waren voor Batman: Arkham Asylum en het recente Arkham City, hebben we terug enige hoop gekregen voor Europese gamedevelopers, maar het zijn games als The Cursed Crusade die een flinke domper op die hoop zetten. Bedankt Kylotonn, maar niet heus.