Terminator 3: The Redemption

M’n maagsappen begonnen meteen op te borrelen en al kokhalzend vluchtte ik richting badkamer, toen MacNappy me vriendelijk vroeg of ik het zag zitten om Terminator 3: Redemption te reviewen. Met het misbaksel van Rise Of The Machines nog vers in het geheugen was ik allesbehalve opgetogen met dit voorstel, waarom ik het uiteindelijk toch op mij nam had twee redenen. Ten eerste wou ik m’n collega’s niet opzadelen met een blijvend trauma en ten tweede, het kon onmogelijk slechter zijn dan de voorganger. Uitgever Atari bedankte Black Ops Entertainment voor de “bewezen” diensten en gaf Paradigm Entertainment carte blanche om van deze Terminator op z’n minst een game te maken waarvoor gamers niet beschaamd hoeven te zijn om het in hun collectie ten toon te stellen. Nadat ik enkele uurtjes later zelf terug op m’n positieven was, vroeg ik voorzichtig aan m’n Xboxke of hij er zich voor klaar voelde (want de vorige T3 lag hem nog steeds op zwaar op z’n harde schijf) en na veel onderhandelingen en beloftes (o.a. een dagelijkse afstofbeurt en een nachtzoen) mocht ik het schijfje in de lade leggen. Wordt het een nieuwe flop of komt Arnie deze keer volledig tot z’n recht?

Na een redelijk lange intro werd het al snel duidelijk dat ook deze keer het scenario van de film min of meer als leidraad zou dienen, wat natuurlijk niet meer dan logisch is. Een bondige samenvatting lijkt me dus meer dan voldoende om het geheugen even op te frissen, omdat waarschijnlijk 90 % de film destijds in de bioscoop zag of ondertussen thuis de DVD/Video vanuit de knusse zetel bekeek. Skynet stuurt opnieuw een moordmachine richting Aarde en ze kozen ditmaal voor een vrouwelijke variant, een Terminatrix. Belangrijkste doelwitten van deze bevallige robot zijn John Connor en Kate Brewster. In normale omstandigheden is dit duo een vogel voor de kat, maar gelukkig komt een oude bekende het tweetal ter hulp en samen zullen ze de mensheid voor de ondergang trachten te behoeden.

Different styles: it makes Redemption a little bit special:

In tegenstelling tot de vorige game gooit Paradigm het roer qua spelstijl compleet om en in plaats van een FPS-game, wordt er nu geopteerd voor een mengelmoes van genres. Je start de game met een third person shooter, maar een handvol minuten en enkele tot schroot herleide robots later, kruip je reeds als volleerde racer in een pick-up en staat er je een wilde rit te wachten. Soms zit Arnold, of in dit geval T-101 zelf achter het stuur, maar meermaals rijdt hij enkel als passagier mee en hoeft hij zich enkel bezig te houden met het afslaan van vijandelijke aanvallen. Op zulke momenten komt het railshootergenre om het hoekje piepen en dat is weer een heel andere ervaring. Vele games bezwijken net door het combineren van verschillende spelstijlen, meestal omdat één of meerdere facetten ervan niet voldoende zijn uitgewerkt. Bij Redemption is het juist die gevarieerde aanpak dat het spel zo veelzijdig en compleet doen aanvoelen.

Als we wat dieper ingaan op de aanwezige genres, blijkt de “zwakste” schakel het third person shooter gedeelte te zijn. Zonder het te willen afschilderen als slecht (want dat is het zeker niet) is dit vrij fundamenteel gehouden. Geen franjes of spectaculaire wapens, af en toe een handgemeen met als inzet het wapen van je opponent. Af en toe is het zelfs aan te raden om je tegenstrever niet helemaal af te maken en hem nog een beetje te laten afzien op de grond. Plaats vervolgens je voetzool op het mechanisch restant en slurp het laatste greintje energie dat hem nog rest op en vul zo je gezondheid weer aan. Op de besturing is er niks aan te merken en beweeg je Arnie vlotjes doorheen de zeldzame voertuigloze passages.
De wegen onveilig maken kan je met een resem voertuigen: pick-ups, lijkwagen, politiewagens en moto’s, lasertanks enz… ruim voldoende om een tevreden gevoel op te wekken. Eentonige ritjes zijn onbestaande want bij iedere missie is er een totaal andere aanpak nodig. Constant slalommen en langs vangrails schuren om de TX van je wagen te krijgen, opdrachten waarbij je haar in het vizier moet houden en daarbij de juiste sluipwegen moet lokaliseren. De achtervolging inzetten op de takelkraan per moto, de banden platschieten en ondertussen allerlei obstakels vermijden. Overheerlijke levels die werkelijk boordevol actie zitten en de adrenaline pijlsnel de hoogte injagen. Voeg daarbij een lekkere besturing en je hebt een enkele fantastische oldskool ervaringen.

Zoals ik al eerder zei, zit je niet altijd zelf aan het stuur. John en Kate doen ook hun duit in het zakje en nemen geregeld de besturing van je over. Zo kan jij je concentreren op het afweren van het vijandelijke geschut. Toch heb je nog steeds een (kleine) vinger in de pap te brokken en kan je het voertuig tussen al het schietgeweld naar een bepaalde richting manoeuvreren door een tikje te geven aan de joystick. Zo kan je inkomende projectielen ontlopen en zelfmoordpiloten ontwijken door van baanvak te veranderen of de chargepunten bereiken waardoor zowel jouw gezondheid als de staat van je voertuig aanzienlijk verbeteren. Bovendien kan je in volle achtervolging door de Y-toets te beroeren naar een ander vervoermiddel springen als het huidige bijna naar het autokerkhof verwezen wordt. Erg realistisch oogt het niet, maar dat drukt de pret deze keer niet. Dit alles zorgt voor een zeer afwisselende gameplay die ook nog eens oerdegelijk blijkt te zijn op haast alle vlakken. Als we dan toch een kritisch puntje moeten aanhalen: er zijn geen savepoints tijdens de levels, het is er dus erop of eronder. Bij een mislukking is herbeginnen de enige optie. Nog even ter volledigheid vermelden dat je ook aan de slag kunt een beperkte co-op multiplayeroptie, maar dit stelt niet echt veel voor.

Decent graphics & enjoyable sound:

Ten opzichte van Rise Of The Machines is er grafisch een fikse stap voorwaarts gezet en nestelt Redemption zich rustig tussen de middenmoot. In de aanvangsfase oogt alles nog wat somber, je dwaalt immers rond in steden waar er amper nog een gebouw recht staat en vuurhaarden welig tieren. Nadien wordt het kleurenpalet een stuk vrolijker en komen de graphics pas echt tot z’n recht. De omgevingen zijn redelijk gedetailleerd en onze Arnold ziet er erg realistisch uit. Hij verliest soms een deel van z’n opperhuid en zelfs dan ziet hij er nog “goed” uit. Een foutloze framerate geeft haperingen geen kans, wat toch wel een puike prestatie is met zoveel actie tegelijkertijd op je scherm. Telkens je weer een opdracht succesvol kan afronden, krijg je een stukje uit de film te zien en bij momenten gaat het haast naadloos over van game naar film.

Dat T-101 niet erg spraakzaam is algemeen geweten, maar in Rise Of The Machines was z’n woordenschat wel héél erg beperkt. Vijf korte woordjes en dan had je het wel gehad. Dit aantal is gevoelig de hoogte in gegaan, wel niet in die mate dat hij de hele game tatert als het eerste het beste viswijf op de vrijdagse markt. Gelukkig maar, want dat zou weer teveel van het goede zijn. De overige geluiden zoals instortende bruggen, geweerschoten, helikopters, sirenes en ontploffingen, het klinkt allemaal zoals het hoort.

Conclusion: Redemption is surprisingly good:

Door deze Redemption ben ik terug van m’n T3-trauma verlost en heb ik echt (en onverwacht) genoten van deze game. Wellicht werd ik een beetje geholpen door het contrast in kwaliteit met Rise Of The Machines en door het feit dat dit een beetje “oldskool stuff” was en dat soort games mis ik wel eens in deze moderne gametijden. Een uitstekende gameplay, degelijke graphics en sound resulteren in een verzorgde actiegame met een hoge funfactor en respectabele moeilijkheidsgraad. Zeker het proberen waard!