Tempest

1980: Tempest

Met de release van Tempest voor Xbox Live Arcade krijgen we een zoveelste titel uit de lange lijst van Atari-klassiekers voorgeschoteld. Dave Theurer, de game designer die we vooral kennen van het immer populaire Missile Command, stond begin jaren 80 voor een schijnbaar onmogelijke opdracht: een 3D-remake van het uiterst succesvolle Space Invaders klaarstomen. Al snel bleek dit idee ondoenbaar en een nieuw concept diende zich aan. Tempest was geboren.

Hoe populair Tempest ook mocht zijn in de vele lunaparken van die tijd, de home computer markt liep er niet echt warm voor. Het zou tot 1985 duren eer een eerste officiële port zou verschijnen op de toen al verouderde BBC Micro. Voor de ZX Spectrum, die andere legendarische microcomputer, duurde het nog eens 2 jaar langer: tot in 1987! De 8-bit consoles gaven al helemaal verstek en lieten Tempest voor wat het was, zelfs de developers/publishers eigenste Atari 2600 paste voor een port.

1994: Tempest 2000

Met de komst van de Atari Jaguar haalde de excentrieke (en schaapminnende) gamegoeroe Jeff Minter de ondertussen in de vergetelheid geraakte Tempest van onder het stof en liet er zijn creatieve genialiteit op los. Het resultaat was de eerste superhit voor de 64-bit console, Tempest 2000 genaamd. Electonic Gaming Monthly (EGM) bedacht het zelfs met de titel van “Game Of The Month”, voorwaar een indrukwekkende adelbrief om voor te leggen. De Sega Saturn en diens rivaal, de Sony PlayStation, kregen elk ook een (echter minder goede) versie van deze remake voor de kiezen.

2007: Space Giraffe

Diezelfde Jeff Minter maakte in 2007 zijn debuut op XBLA – tenminste als je de ingebouwde lichtshow (Neon) in de music player van de Xbox 360 niet meerekent – met Space Giraffe, een game die in vele opzichten sterk lijkt op Tempest, maar zonder zich een clone te moeten noemen. Miskend en ondergewaardeerd door velen, blijft dit voor mij toch het perfecte voorbeeld van wat Tempest anno 2007 zou kunnen en moeten zijn: een geslaagde mix van verslavende gameplay met up-to-date graphics op het ritme van een heerlijke beat. Tempest op XBLA faalt echter schromelijk…

2008: Tempest XBLA

De namen van 2 prototypes van deze game vatten het basisconcept perfect samen: Vector (voor de graphics) en Vortex (het speelveld). Tempest is dan ook onder te brengen bij de selecte groep van “tube shooters” of “tunnel shooters”, waartoe eveneens Gyruss behoort. Maar Tempest wist zich van de rest te onderscheiden door zijn “Rotary controller”. De Xbox 360 controller (of om het even welke andere controller) kan deze echter in de verste verte niet emuleren. Op onze geliefde console voelt het geheel stroef en vooral onprecies aan, een probleem waar ook andere games met onconventionele input toestellen mee te kampen krijgen bij hun overzetting naar velerlei platformen.

De vijanden zijn onder te verdelen in 5 hoofdtypes. Flippers die, hun naam zegt het zelf, al flippend van segment naar segment op je af komen. Eens op de buitenste rand, daar waar je in je eigen schip tracht te overleven, pogen ze je in te sluiten en gevangen te nemen wat, indien ze daar in slagen, een leven kost. Pulsars zijn hier een variant op en kom je in de latere levels tegen. Als dodelijk extraatje kunnen deze smeerlapjes een bepaalde sectie elektrocuteren, extreem ongezond voor de argeloze speler. Schiet je een Tanker af, dan splitst deze zich voor je ogen op in twee andere schepen. Zo’n Tanker ontstaat bijvoorbeeld als een Spiker ongehinderd een trip op en af de “grid” kan maken. Iets wat je ook al niet wilt, want het groene web dat deze Spikers achterlaten, vormt een verdomd gevaarlijk maar gelukkig vernietigbaar opstakel bij je sprong naar de volgende level. Fuseballs maken de nachtmerrie compleet. Als snelste van alle vijanden bereiken ze in een paar tellen de uiterste rand. Dan kan je ze alleen nog maar vernietigen met de tot 1 schot per stage beperkte Superzapper.

Dit moet je zo 16 levels lang uithouden, daarna worden de geometrische patronen herhaald, nu echter in een ander kleurtje en met nog agressievere vijanden. Nieuw voor zijn tijd was de level select. Door het kunnen kiezen van de startlevel, bepaalde je als het ware zelf de moeilijkheidsgraad. In de XBLA-port is deze uiteraard opnieuw aanwezig met echter een scherp kantje eraan. Ga je terug naar het dashboard, reset deze zich en mag je vanaf 0 opnieuw beginnen. Leuk voor wie er niet genoeg van kan krijgen, knap vervelend voor de overige 99,99 procent van de gamers.

Op het gebied van presentatie krijg je het standaardaanbod om uit te kiezen met aan de ene kant Classic, een letterlijke port van het origineel, en aan de andere kant de Evolved-versie waarbij vooral de graphics geëvolueerd zijn. Rekening houdende met de naar hedendaagse normen mistroostige aanblik van de oorspronkelijke vectorgraphics, is de herwerkte HD-versie een aangename verrassing, althans voor het oog. De toegevoegde technobeat die continu aanwezig is in zowel de menu’s als tijdens het spel, laat ik hier buiten beschouwing wegens te onopvallend en bijgevolg zonder enige meerwaarde. Maar enkele gamesessies later moet je, samen met mij, constateren dat de visuele upgrade het speelveld totaal verhult in een spectaculaire explosie van kleuren en partikels en iets ontwaren in de chaos een pak moeilijker wordt dan wat de bedoeling kan zijn. Dit is zo extreem dat bij het leegspelen van een level en de daaropvolgende lancering naar de volgende stage, je de dodelijke rails – achtergelaten door de Spikers – maar al te vaak te laat opmerkt wat zich voor de onfortuinlijke gamer vertaalt in een gewisse dood. Vergeet het maar van toch te kiezen voor de qua speelbaarheid betere klassieke versie, tenzij je niets geeft om de achievements. Deze zijn namelijk allemaal gekoppeld aan de nieuwe Evolved-mode.

2009: ?

De conclusie voor deze grote naam uit het roemrijke verleden van Atari is hard maar terecht: een magere onvoldoende! De grote boosdoener is de gameplay waarvan de cohesie tussen verschillende facetten simpelweg ontbreekt op de Xbox 360. Super Stardust HD op de PS3 liet al zien dat, ondanks het zwakke Asteroids op XBLA, een oude formule niet onbruikbaar hoeft te zijn. Space Giraffe deed hetzelfde voor Tempest op de 360. Jeff Minter’s bizarre meesterwerk is bijgevolg een warm aan te raden alternatief voor de retro-trip naar de jaren 80 die Tempest is. Waarom er niet geopteerd werd voor de modernere Jaguar-versie, Tempest 2000, is me compleet een raadsel. Waarschijnlijk wil Atari het volledige lijstje van hun softwarecatalogus afgaan, ongeacht of deze nog geschikt is voor het Xbox 360-era. Als onderdeel van een rijk gevulde compilatie kan je de oude Tempest nog verantwoorden, maar als losstaand geheel totaal niet meer. Volgend jaar een nieuwe poging met Tempest 2000?