Tekken 6

Het is op dagen als deze dat we kunnen terugblikken op 2009. We kunnen zonder overdrijven stellen dat het een fantastisch jaar geweest is voor fans van fighting games, die dit jaar meer dan ooit op hun wenken bediend werden: Street Fighter IV, Super Street Fighter II HD Remix, King of Fighters XII, Marvel vs. Capcom 2, en we zullen dan nog wel het één en ander vergeten te vermelden zijn. Nog relatief op de valreep besloot Namco nog mee te profiteren van de eindejaarsperiode. Tekken 6 was voor zijn consolerelease eerder dit jaar al ruim een jaar te spelen in arcadehallen overal ter wereld… nu ja, behalve hier in nat plat Belgenland natuurlijk. Maar geen nood, ook onze “can of whoopass” werd nogmaals geopend toen we in november de nieuwste toevoeging aan de reeks te spelen kregen.

Bij deze een korte inleiding voor wie niet helemaal bekend is met de franchise. Tekken bestaat al sinds 1994 en werd voor het eerst uitgebracht in de arcades en later geport naar de toen nog piepjonge Playstation. Die exclusieve band met Sony zou blijven bestaan tot 2007, toen Tekken 5: Dark Resurrection op het Playstation Network werd gegooid. Toen Tekken 6 ook voor de 360 werd aangekondigd, ging er een schokgolf door gameland. Het is namelijk de allereerste keer (op een vreemd mislukt experimentje op de Game Boy Advance na) dat een game uit de reeks niet exclusief op consoles van Sony zou verschijnen.

Kort gezegd draait Tekken (Japans voor “ijzeren vuist”) rond The King of Iron Fist Tournament, een toernooi dat ondertussen voor de zesde keer wordt gehouden. Het plot van de game – voor zover we in games als deze daar aandacht aan moeten besteden – draait voornamelijk rond de illustere familie Mishima en hun enorme bedrijf de Mishima Zaibatsu. De oude maar daarom niet minder gevaarlijke Heihachi Mishima en zijn zoon Kazuya waren in de eerste twee Tekken-games de spilfiguren, maar sinds Jin Kazama, de zoon van Kazuya en Jun Kazama, in Tekken 3 zijn opwachting maakte, wordt hij gezien als de protagonist in de reeks. Zowel Tekken 4 als Tekken 5 draaiden voornamelijk rond de overname van het leiderschap van de Mishima Zaibatsu en eenmaal aangekomen bij het zesde deel heeft Jin de leiderstroon overgenomen. De eens zo pure en nobele strijder die het kwaad van zijn familie wilde afzweren is nu een harteloze miljardair geworden die met een onbekende drijfveer zijn legers uitzendt om de wereld in duisternis onder te dompelen. Dat is echter buiten Lars Alexandersson gerekend: een half-Zweedse, half-Japanse nakomeling van Heihachi Mishima die een staatsgreep leidt binnen de Mishima Zaibatsu. Als aanvoerder van de Tekken Force is hij vastberaden om Jin Kazama en zijn G Corporation voor eens en voor altijd een halt toe te roepen.

De ooit zo revolutionaire “killer app” van Namco heeft heden ten dage de kwalijke reputatie dat er niet al te veel innovatieve elementen worden toegevoegd aan elke nieuw deeltje. Dat is bij dit zesde deel niet anders: het vechtsysteem is allesbehalve ingrijpend veranderd en buiten een gelikte grafische poetsbeurt is er ook bij Tekken 6 weinig nieuws onder de zon. Grafisch is alles bijzonder gepolijst, zoals we dat van de reeks gewend zijn. We mogen immers niet vergeten dat Tekken nog steeds een pur sang arcade fighter is, met alle opgeblonken, flitsende techno-esthetiek van doen.

Het combat system is ook grotendeels onveranderd gebleven sinds pakbeet Tekken 4. Veel vertrouwde personages hebben hun special moves en combo’s behouden en de nadruk ligt nog steeds sterk op juggles en het uitbuiten van kansen wanneer je de tegenstander eenmaal de lucht in hebt gekregen. In Tekken 6 krijgt de speler opnieuw de keuze uit een indrukwekkende hoop vechtersbazen, maar het probleem dat zich daarbij stelt is de algemene spelersbalans. Eenvoudig gezegd zijn er een hoop personages die beter zijn dan anderen, iets wat al sinds het prille begin van het genre een nijpend probleem is geweest.

Net om die reden zie je een hoop personages niet opduiken in de Online mode, en laat dat nu net een heel ander verhaal zijn. Op de netcode van Tekken 6 is relatief weinig aan te merken. Wij ondervonden bij het spelen minder problemen met lag of disconnects dan bij de doorsnee fighter op de 360, waaronder ook Namcos bloedeigen Soulcalibur IV.

De grote kluif van deze consoleport ligt echter bij de singleplayer modi van de game en met name bij de Scenario Campaign Mode. In deze spelmodus beweegt de speler zich doorheen een soort beat-‘em-up zoals daar zijn Final Fight, Streets of Rage of Cadillacs & Dinosaurs en verslaat een hoop personages uit de enorme schare aan selecteerbare personages als eindbaas van elk level. Namco is blijkbaar erg trots op deze saaie en repetitieve ervaring, vermits maar liefst 37 van de 50 achievements in deze game te verdienen zijn door zich hierdoor te worstelen. “Completionists”: u weze gewaarschuwd.

Tekken 6 is het soort game dat makkelijk op te pikken valt voor een avondje vertier met vrienden, maar veel meer hoef je er helaas niet in te gaan zoeken. Een berg selecteerbare personages met relatief verschillende movesets en leuk ogende stages zorgen ervoor dat de koper van dit spel meer dan waar krijgt voor zijn geld, maar het mag duidelijk zijn dat Namco’s nieuwste geen aardverschuivingen teweeg heeft gebracht, zelfs niet in zijn genre. Daar waar releases als BlazBlue en Street Fighter IV hoge toppen scheren, blijft Tekken 6 helaas wat in het slop steken. Een game die het kopen waard is, maar geen absolute klassieker.