TD Overdrive

Ik weet nog dat ik me vroeger met Test Drive één of twee op de PC, heel erg goed heb geamuseerd. Afwisselende tracks, goede tegenstanders en prachtige auto’s. Kortom ik was er verzot op. Zodra ik dit spel in handen kreeg waren mijn verwachtingen dus heel hoog gespannen. Ik nam me voor om de TV de hele avond in beslag te nemen om het spel te spelen. Waarom zou het spel trouwens niet zo goed zijn? Het wordt nog steeds gemaakt door dezelfde producer, namelijk Pitbull Syndicate Ltd. Ik had dus geen enkele reden voor argwaan. Halleluja, wat heb ik mij vergist!!

Gameplay
Je begint als Dennis Black in de underground mode en je werkt voor een rijke man, Mr Clark die door een auto ongeluk zelf niet meer kan rijden. Na een lang gesprek (dat je gelukkig kan doorspoelen) mag je eindelijk beginnen met racen. Nou ja, eerst moet je je natuurlijk bewijzen door een parcours binnen een bepaalde tijd uit te rijden. Een kind van vier kan de was doen. Daarna is het tijd voor het echte werk. Je wordt geïntroduceerd (weeral door een lang gesprek) in het echte illegale straatracen. Daar komt nogal wat “tuff talk” van je tegenstanders van te pas en nadat je je karretje hebt uitgekozen ga je met z’n allen de weg op. De eerste paar races zijn makkelijk te winnen maar na een tijdje wordt het ietwat moeilijker. Meer verkeer op de weg, dus ook meer botsingen. Plus dat er ook nog wegblokkades van de politie bijkomen maar die stellen eigenlijk helemaal niets voor : je rijdt er gemakkelijk langs of je vliegt erover door middel van een oplegger. Wat me vrij erg irriteerde is dat je bijvoorbeeld stalen lantaarnpalen van de baan kan rossen zonder enige vertraging op te lopen, maar als je dan tegen een onbenullig klein boompje knalt, sta je helemaal stil.

In totaal zijn er 4 gebieden waarin je kan racen in underground mode. Deze zijn San Francisco Tokyo, Monte Carlo en Londen, elk met een tiental races. Net zoals in Project Gotham Racing heb je dus meerdere tracks verdeeld over de hele stad. Het is mogelijk dat bepaalde delen van de stad verwerkt zijn in verschillende tracks. De tiental races zijn over het algemeen allemaal streetraces maar er zit ook een enkele dragrace of cop chase tussen. Met cop chase ben jij de politie en je moet zo snel mogelijk alle illegale streetracers aanhouden. Beuken en rammen is een vereiste om dit klaar te spelen. Je verdient auto’s door te dragracen tegen een bepaald personage of je krijgt ze gewoon van je baas. Als je een stad uitspeelt krijg je er maar liefst vier auto’s meteen erbij. En het zijn juweeltjes moet ik toegeven.
In totaal kan je iets van 40 auto’s unlocken en ze zijn allemaal onverwoestbaar.
Ooit al eens een Cobra minivan meters de lucht in zien slingeren door er vol gas tegen te rammen? Ik nu wel. Op dit vlak is het spel veel te arcade-achtig vind ik. Je loopt totaal geen schade op. Nu denk je dat door zo’n hevige botsing, waarbij je helemaal tot stilstand bent gekomen, je tegenstanders wel flink wat voorsprong hebben. Nee hoor. Je zou kunnen zeggen dat ze gewoon op je wachten om daarna flink gas te geven als ze je zien aankomen.

De AI van je tegenstanders biedt gelukkig iets meer variatie. Sommige personages beuken je letterlijk van de weg en anderen vermijden liever contact. Het eerste kan soms tot grote frustraties leiden. Zeker als je midden in een stad rijdt met een hoop verkeer. Ook krijg je nogal wat commentaar te slikken als jij je tegenstanders voorbij rijdt of andersom. Deze voice acting is trouwens van een vrij goede kwaliteit. Ik wou dat we dat ook van de rest van het spel konden zeggen.

Als je van het spel toch maar niet genoeg kan krijgen is er nog altijd drag race, quick race en single race. Deze opties zijn allemaal vrij zelfverklarend qua inhoud.

Graphics.
De graphics van TD overdrive doen de xbox zeker en vast geen eer aan. De zogenaamde realtime reflecties op de wagen zijn niet realtime. De lucht is gemaakt uit één enkele kleur en als je ’s nachts rijdt, dan heb jij alleen je lichten aan. Je tegenstanders moeten het maar zonder lichten zien te doen. De gebouwen die je tegenkomt in een stad lijken allemaal hetzelfde. Er is amper variatie, buiten wat heuveltjes in San Fransisco en de Golden Gate Bridge. De bestuurder van de auto zie je meebewegen in de bochten en je kan hem zelfs op en neer zien wippen als je over een “ramp” rijdt. Ook krantenpapier vliegt de lucht in als je erover rijdt. Ondanks deze leuke details vraag ik mij af waarom het spel in zijn geheel er niet beter uitziet.

Geluid
Het geluid is net zoals de rest van het spel, zeer matig. Je kunt geen onderscheid maken tussen de auto’s terwijl de ene er een veel sterkere motor in heeft zitten dan de andere. De crashes klinken allesbehalve als crashes. De politiesirenes zijn eveneens maar nipt op het randje van aanvaardbaarheid. Het enige positieve wat ik kan zeggen over het geluid is dat de soundtrack wel vrij goed is. DMX, Ja Rule en Junkie Xl zijn maar enkele voorbeelden van artiesten die erin verwerkt zijn.

Conclusie
Als arcadespel kan dit racegame zich natuurlijk wat meer permiteren in tegenstelling tot een meer simulatieachtige racer. Jammer genoeg is het net ietsje te veel van het goede (of in dit geval het slechte). Als je echt wilt racen op een degelijk niveau, koop dan maar Project Gotham Racing, of wacht op Sega GT 2002. Het is niet bepaald hetzelfde genre racen maar dit is één van die spellen die je nog liever als onderlegger gebruikt voor je pint dan dat je hem in je Xbox steekt.