Switchball

Liefhebbers van balspellen zoals Marble Blast Unlimited hebben lang op hun honger moeten zitten met de Xbox 360, want pas anderhalf jaar na de release van deze kondigde een ander bedrijf een soortgelijke game aan. Switchball is de naam, afkomstig van het onbekende Atomic Elbow en het spel viel voornamelijk op door de Unreal Engine 3-graphics en de belofte dat de puzzels rond physics draaien. Een PC-demo van de game kan je al een lange tijd op de officiële website downloaden, maar nu Switchball eindelijk op Xbox Live Arcade is verschenen, is het tijd om er een oordeel over te vellen.

Het concept heb ik inmiddels uitgelegd: rollen is het enige wat je zal doen in Switchball. Is het daarom een slechte game? Allesbehalve, want de gameplay heeft men zo puur mogelijk behouden en de fun schuilt net in de eenvoud van Switchball. In elk van de 30 verschillende levels moet je van punt A naar punt B reizen en men zorgt voor variatie door telkens andere “puzzels” voor te stellen, maar ook nog door het manipuleren van de physics. Elk object heeft z’n eigen gewicht en vooral de verscheidene ballen hebben unieke eigenschappen, waardoor je uiteraard in afwisselende situaties terecht komt. Zo zal je bijvoorbeeld stalen kratten moeten verplaatsen, maar je kan dit alleen doen als je in een metalen bal transformeert. Kom je gedurende deze periode echter in de buurt van een magneet, dan ben je de klos. Logischerwijze is deze materie ook te zwaar voor een uitgespannen stuk kleed, dus als je je ijzeren gedaante hierop laat vallen, dan scheur je letterlijk door deze stof. Het hele spel is gevuld met zulke puzzels, dus het gaat voor de verandering iets verder dan een typische game in dit genre waar je ogenblikkelijk de denkbeeldige finishlijn moet passeren.

Wil ik hiermee zeggen dat Switchball gemakkelijk is? Eigenlijk wel ja, tot het punt dat het bijna ontspannend is. Drie van de vier werelden bieden nauwelijks uitdagende scenario’s aan en zijn eerder een opwarming voor wat er in de laatste 6 à 8 levels plaats vindt. Ben je echter gedreven om je “gaming skills” op de proef te stellen, dan kan je net zo goed alle gouden medailles proberen te verdienen (al dan niet voor de achievement), die een quasi perfecte controle over je bal en grondige kennis van iedere level vereisen. Pas dan dat je zal je misschien ontdekken dat de physics in sommige instanties net té gevoelig zijn, maar gelukkig komt dit niet vaak voor. Normaliter zou ik ook zeggen dat de leaderboards als een extra motivatie dienen om de snelste tijden te behalen, ware het niet dat die van Switchball voor geen meter werken. Toen ik deze opende, liep m’n Xbox 360 prompt vast en moest ik op de Power-knop drukken om hieruit te geraken. Hopelijk lost Atomic Elbow dit in de toekomst op met een patch.

Eens je klaar bent met single player, kan je ervoor kiezen om aan de slag te gaan met de multiplayer modi. Enerzijds heb je de online coöp, waar je met één kameraad vier levels tracht te voltooien en anderzijds is er een competitieve Race Mode voor maximaal acht spelers die eveneens vier levels telt. Op zich wel een leuk extraatje, maar veel meer dan een alternatieve methode om de tijd te verdrijven is het niet, vooral wanneer je de achievements al verdiende. De netcode gaat ermee door (hoewel lag best merkbaar is als je erop let), maar er zijn gewoon te weinig levels, die bovendien redelijk kort zijn. Het meest irritante is echter de verbijsterende verplichting om de lobby te sluiten van zodra je het einde van een level bereikt, waardoor je noodgedwongen telkens weer een nieuwe kamer moet aanmaken om vervolgens iedereen terug uit te nodigen.

Grafisch oogt Switchball uitstekend, maar vanaf het moment dat je beweegt, steekt screen tearing er met kop en schouders bovenuit. Het is één van de ergste gevallen op de Xbox 360 en zelfs een geduchte concurrent voor Saint’s Row, Splinter Cell: Deadly Alliance en Command & Conquer III. Zeer onfortuinlijk, aangezien Switchball toch één van de knapste XBLA-titels is indien je deze tekortkoming negeert. Over het geluid valt er trouwens weinig te vertellen, behalve dat het spel over rustgevende muziek beschikt.

De kern van Switchball is zeer goed, maar helaas lieten de ontwikkelaars flink wat steken vallen bij de afwerking. Flagrante screen tearing en leaderboards die de console doen crashen, zouden helemaal niet mogen bestaan bij zo’n simpele game en het verbaast me zelfs dat dit niet opviel bij Microsofts certificatie-afdeling. Kunnen zulke gebreken je echter geen barst schelen en ben je gewoon op zoek naar een amusant balspel, dan zal je je zeker kunnen vermaken met Switchball. Ten slotte zou ik goedkope DLC appreciëren, want het enige dat mijn inziens nog ontbreekt aan het totaalpakket, zijn meer multiplayer levels en een level creator.