Supremacy MMA

Sinds een aantal jaar krijgen gamers spellen zoals UFC en EA Sports’ MMA voorgeschoteld. Toch vinden vele van deze gamers de gameplay te moeilijk om aan te leren waardoor de fun achterwege blijft. 505 Games aanhoorde deze klachten en komt nu op de proppen met een arcade MMA-game: Supremacy MMA. Kan dit arcade vechtspel standhouden tussen al het simulatiegeweld?

Ondergetekende is er als de kippen bij wanneer er sport/vechtgames uitgebracht worden. Niets zo leuk als het in een ring uitvechten om op het einde weg te wandelen als de winnaar. Doorheen de jaren is de honger naar een ruwere versie van deze vechtgames alleen maar toegenomen. Het was dan ook een leuk moment toen Electronic Arts aankondigde dat in Fight Night: Champion een passage zat waarin gevochten werd in een gevangenis. Een gevecht zonder officiële regels, puur op uithouding en eigen kwaliteiten. De hoop dat Supremacy MMA het even goed zou doen werd na het succes van Fight Night: Champion alleen maar groter. De game belooft immers ruwe gevechten waarbij er niet op een gebroken bot meer of minder wordt gekeken. Maar de euforie van deze bruutheid was snel over toen het spel zijn ware identiteit begon te tonen.



Tegenwoordig vinden we in nagenoeg iedere game wel een (poging tot) verhaallijn. Ook Supremacy MMA springt mee op de kar, maar slaat de bal hier toch behoorlijk mis. Van een handvol vechtersbazen kun je hun verhaal volgen dat verteld wordt via getekende beelden. Nu moeten we van een vechtspel geen hoogstaande verhalen met plotwendingen verwachten, maar interessant mogen ze wel zijn. Supremacy MMA is op dit vlak oersaai en het enige voordeel van deze verhalen is dat ze kort zijn. Daarnaast tonen de verschillende verhaallijnen van de meeste vechters enorm veel gelijkenissen waardoor je het idee krijgt ze allemaal al gezien te hebben na een paar keer gespeeld te hebben.

Zoals reeds vermeld biedt Supremacy MMA een brutere versie aan van spellen als UFC: Undisputed en EA Sports’ MMA. Zwellingen, kneuzingen en wonden komen snel tevoorschijn na een paar rake klappen zodat je echt het gevoel hebt iemand pijn te doen. Dit wordt uiteraard vergezeld met heel wat bloed dat ook op de ondergrond blijft kleven. Hoewel deze brutaliteit in eerste instantie erg aanlokkelijk lijkt, moet er wel een degelijk vechtsysteem voorhanden zijn, maar ook hier gaat Supremacy MMA jammerlijk de mist in.



Supremacy profileert zich als een arcadegame die zich vooral focust op spelers die het hoge simulatiegehalte van de UFC-spellen niet zien zitten. De term ‘arcade’ staat voor gemakkelijker te spelen en een tempo dat meestal een stuk hoger ligt. Geen van beiden vind je terug in Supremacy MMA. Het speelt enorm log en de grondaanvallen zijn zowaar sterker als een rechtopstaande aanval, waardoor het niet lang duurde tot onze basisstrategie veranderde in het neerhalen van en herhaaldelijk rammen op de tegenstander terwijl je er bovenop zit.

In de meeste gevallen kan een vechtspel zichzelf nog rechttrekken door een goede online/offline multiplayer-modus. Mede door de weinig overtuigende besturing verliezen beide modi meteen hun aantrekkingskracht. Daarnaast vind je online zo goed als geen enkele wedstrijd die zonder haperingen door het leven gaat, waardoor je er al snel de brui aan geeft. Buiten de bruutheid die je vindt in de basisgameplay is er zo goed als niets positief te vertellen over Supremacy MMA. Het bescheiden aantal spierbundels waaruit je kunt kiezen, de ongeïnspireerde verhaallijnen en de gammele bediening zorgen ervoor dat je – ook al ben je fan van fightgames – heel snel je interesse in de game verliest. De ingewikkeldere besturing en de vele verliezen die je boekt in de UFC-spellen zijn nog makkelijker te behappen dan datgene wat hier door je strot wordt geduwd. Supremacy MMA was een leuk concept op papier, maar heeft nog een hele weg af te leggen vooraleer het in de praktijk succesvol genoemd kan worden.