Super Street Fighter IV

“Never change a winning horse”. Als Capcom door de jaren heen één ding heeft geleerd, is het duidelijk dit wel. Stokpaardje bij uitstek Street Fighter II bracht hen duizelingwekkende sommen geld op, en tot op de dag van vandaag plukken ze nog steeds de zoete vruchten van hun noeste arbeid bijna twintig jaar geleden. Intussen hebben ze dan misschien al een HD Remix en talloze nieuwe ports uitgebracht, maar het herkauwen van het succes van SFII begon al bij het uitbrengen van allerlei “updates”, waar veranderingen zoals snelheid van de gameplay, muziek en zelfs nieuwe personages in aangebracht werden. Dat besloten ze bij Street Fighter IV, hun recentste volwaardige toevoeging aan de reeks, nog eens losjes over te doen. Laat ons duidelijk zijn: met deze game krijgt de fighterfanaat alles op zijn bord wat zijn hartje maar wenst.

Enorme veranderingen zijn er aan de kern van de zaak niet aangebracht. Wat Capcom vooral bezig heeft gehouden tijdens de ontwikkeling van Super Street Fighter IV was de eindeloze stortvloed aan kritiek, die werd gespuid door fans van het eerste uur en aan de hand daarvan bracht men een hoop broodnodige verbeteringen aan. Niet alleen krijgen we nog eens tien extra characters voorgeschoteld, maar ook nieuwe stages, muziek en een algemene aanpassing van de speelbalans behoren tot de nieuwigheden. De brave borsten bij Capcom zorgden ervoor dat alle speelbare personages (maar liefst vijfendertig stuks in totaal) meteen selecteerbaar zijn, zodat je niet ook nog eens iedereen hoeft te gaan unlocken. Zowel de nieuwe als de herwerkte bestaande stages zijn absoluut de moeite waard en als kers op de taart geeft men je de mogelijkheid om de irritante deuntjes, die het origineel teisterden, te vervangen door klassieke BGM. Daarenboven is ook het unaniem verachte kutmuziekje “Indestructible” dat hardnekkig bleef jengelen tijdens het hoofdmenu van SFIV nergens meer te bekennen.

Met 35 personages biedt SSFIV een uiterst indrukwekkende selectie.

Eén van de opvallendste wijzigingen die Capcom aanbracht, was een algehele tweak van de balans tussen personages en het toevoegen van wat nieuwe moves voor bestaande personages. Eén van de klachten die blijkbaar sterk in het hoofd van de ontwikkelaars bleef hangen, was het veel te sterke onderscheid tussen bepaalde characters in het origineel. Om het eenvoudig te stellen: veel vechtersbazen waren simpelweg beter dan anderen en vaak was de eerlijkheid in een wedstrijd (vooral op hoger speelniveau) ver te zoeken. De verschillen tussen de attack en defense stats begonnen RPG-proporties aan te nemen, en daar wilde men in deze grote update iets aan doen. Dat heeft men voornamelijk gedaan door het opmerkelijk zwakker maken van personages, die toch iets te sterk met kop en schouders boven de rest uitstaken. Bij Sagat en Zangief mag je dat zelfs letterlijk opvatten. Iedereen kreeg als kers op de taart ook een nieuwe Ultra combo, met wisselend succes. Bij enkele personages zijn ze erin geslaagd om een nuttigere en cooler uitziende Ultra aan het repertoire toe te voegen, maar bij de meesten lijkt deze opzet jammerlijk mislukt. Wij wijzen vooral met graagte op Akumas prijswinnende Tasmanian Devil-imitatie.

De klassieke bonus stages uit de reeks verschijnen opnieuw ten tonele.

Aan de basismodi lijkt niet al te veel veranderd te zijn. In Arcade Mode hebben een aantal personages wel een nieuwe “Rival Battle” gekregen (een speciale knokpartij vlak voor eindbaas Seth) en zijn de klassieke bonus stages opnieuw van de partij. Zo sla je een auto tot schroot in Car Crusher en als een ware hooligan breng je een arme kuiper aan de rand van het faillissement door twintig van zijn mooiste vaten tot duigen en splinters te herleiden in Barrel Buster. Wij raden de doorwinterde retrofans trouwens aan om Car Crusher uit te spelen als Guy of Cody om een leuk extraatje te zien te krijgen uit hun “game of origine” Final Fight, nu trouwens ook te verkrijgen op de Xbox Live Arcade.

Een ander heikel punt bij veel puristen was de online spelervaring. Er werd nogal veel aan “counter picking” gedaan (een personage kiezen aan de hand van de keuze van de tegenstander) en dat namen de fans niet in dank af. Daar reageerde men al op door de introductie van Championship Mode, waarbij de keuze van de tegenstander onzichtbaar bleef. Hierop heeft men dit keer vanaf het prille begin ingepikt en dus is er geen sprake meer van het vervelende fenomeen. Jammer genoeg wel van hordes Ken en Ryu-spelers die nog steeds ruimschoots de regel uitmaken online. Ook lijkt de netcode niet erg stabiel te zijn. Bij spelers binnen Europa is er geen milliseconde lag te bespeuren, maar eenmaal we onze horizonten wensten te verbreden naar mysterieuze oorden voorbij de Grote Plas, liep het allemaal wat vaker fout.

De online speelervaring is opnieuw naar een hoger niveau getild.

Lieve lezer, sta een oude man toe een zucht van verluchting te slaken dat het einde van deze bespreking nadert. Het is immers flink lastig om een afdoende review te schrijven over een update van een game, die per slot van rekening al bijna twee jaar in de rekken ligt. Het leven draait om keuzes maken, en veel leden van onze trouwe lezersbasis lopen niet bepaald warm voor fighting games. Als Street Fighter IV niet je ding was, zul je meer dan waarschijnlijk niet halsoverkop verliefd worden door de toevoeging van het woordje “Super”. Je kunt het geheel beter bekijken als zowat de meest uitgebreide fan service die ooit door een ontwikkelaar werd geleverd. Het zijn dan ook enkel diegenen die niet onberoerd gelaten werden door het origineel, die deze aanzienlijke update ten volle kunnen waarderen.
De zogeheten “minder grote fans” krijgen echter met deze game zoveel waar voor hun geld aan de heersende budgetprijs variërend van dertig tot veertig euro, dat er geen echte goede reden lijkt te bestaan om Super Street Fighter IV niet in huis te halen. Als je niet happig bent op fighters, maar er toch minstens één in huis wil halen voor je teergeliefde 360, laat het dan deze worden.