Sudeki

Het derde levensjaar van onze console zit alweer bijna in de helft en ondertussen heeft iedere gamer wel één of meerdere games in z’n favoriete genre kunnen ontdekken in het intussen uitgebreide assortiment. Toch blijft er één genre dat nog steeds een beetje achterop hinkt als we het aanbod vergelijken bij de concurrentie. Ondanks het uitstekende Morrowind, Kotor en het verrassende Pirates Of The Caribbean blijven er (te) weinig kwalitatief sterke RPG’s beschikbaar. Gelukkig ziet de toekomst er allesbehalve somber uit met Fable, dat staat te popelen om de hooggespannen verwachtingen (hopelijk) in te lossen en Jade Empire lijkt ons ook voldoende potentieel in huis te hebben om ons (niet letterlijk) te bevredigen. Wie niet het nodige geduld kan opbrengen om op deze 2 kleppers te wachten, kan zich alvast opwarmen aan Sudeki, een erg toegankelijke RPG. Niet alleen geschikt dus voor de RPG-fanaten maar eveneens een ideale game om voor het eerst kennis te maken met de betoverende wereld der role playing games.

Het is bijna onmogelijk om tegenwoordig met een verhaallijn op te proppen te komen dat geen gelijkenissen vertoont met andere games en ook Sudeki slaagt daar hoegenaamd niet in. Dat betekent niet dat we het verhaal meteen als slecht moeten bestempelen, maar origineel is het zeker niet. Wederom staat het welzijn van de wereld centraal, in feite van 2 werelden want lang geleden werd door een godentwist Sudeki abrupt in twee delen verscheurd. Je hoeft geen glazen bol te raadplegen om te voorspellen dat er een oorlog uitbreekt. Om Sudeki tegen de aanvallen van de Aklorians te beschermen, heeft men 4 torens opgetrokken die samen een soort veiligheidsschild moeten vormen. Elke toren heeft een magisch kristal nodig om operationeel te zijn en je raadt het waarschijnlijk al, die kristallen liggen verspreid in alle uithoeken van Sudeki. Je krijgt vier karakters ter beschikking om op zoek te gaan naar deze attributen. De mannelijke helft van het gezelschap bestaat uit Tal, een soldaat en een uitstekend zwaardvechter en Elco is een man van de wetenschap en behelpt zich meestal met hightechwapens. De vrouwelijke en bijgevolg de meest aantrekkelijke helft wordt “bemand” door Ailish, een prinses met een eigen (magisch) willetje en Buki, een inheemse schone met vlijmscherpe klauwen. De acties van dit bont gezelschap zal bepalend zijn voor de verdere toekomst van Sudeki.

Eén van je voornaamste bezigheden is het bakkeleien met de veelzijdige monsters en gelukkig werk je de gevechten af in real-time, wat zorgt voor een aangename en actievolle strijd. Zeker wanneer alle personages tegelijkertijd kampen om hun hachje te redden, druipt de actie van je scherm. Tijdens deze gevechten kan je naar hartelust van karakter veranderen en merk je snel welke aanvalstechnieken het meeste schade aanrichten bij je tegenstanders. De vijanden zullen niet terugdeinzen om je lafhartig in de rug aan te vallen en daarom kan het switchen van personage wel eens handig wanneer je als een kat in het nauw gedreven wordt. Niet enkel met zwaard en pistool kan je het pleit in je voordeel beslechten, maar het gebruik van skills of spirituele krachten is een welgekomen hulpmiddel. Ze zijn meestal doeltreffender en krachtiger dan je reguliere aanvallen, maar je wordt beperkt in het gebruik ervan omdat je steeds voldoende SP (Skill Points) in je bezit moet hebben. Hoe meer ervaring je opdoet, des te meer skills je kan tentoon spreiden en het is het waard om ze allemaal een keertje uit te proberen. Het upgraden van je personage gaat naar RPG-normen van een leien dakje en zal zelfs voor de leken geen noemenswaardige problemen veroorzaken. Telkens één van je personages een nieuw ervaringsniveau bereikt, krijgt hij/zij een skillpoint dat je kan inruilen voor meer gezondheid, kracht en dergelijke. Het blijft allemaal erg overzichtelijk en gemakkelijk in gebruik.

Communiceren met de andere inwoners blijft verplichte kost en gelukkig zijn de conversaties niet te eentonig. De “figuranten” geven je een geïnteresseerde indruk in je bezigheden en geregeld stoot je zo op side-quests. Schapen hoeden, parels verzamelen en soortgelijke kleine opdrachtjes die je vrijblijvend kan voltooien. Toch blijft de game grotendeels lineair en is je vrijheid erg gelimiteerd. Het is aan te raden om tijdens je tocht alle kruiken, houten kratten te molesteren en je zo de inhoud toe te eigenen. Schatkisten bevatten vaak Florins de plaatselijke munteenheid, waarmee je bij de onvriendelijkste handelaar van Sudeki tegen woekerprijzen allerlei voorwerpen kan aanschaffen. Zelf kan je ook je gevonden spullen verkopen aan handelaars die je tegen het lijf loopt, wel uitkijken aan wie je wat verkoopt want ze hebben elk hun eigen specialiteit en bieden erg uiteenlopende prijzen. Iemand met een beetje zakelijk instinct verdient héél wat Florins meer dan wie in het wilde weg gaat verkopen. Ieder dorpje huisvest een smid en bij hem kan je wapens van een enchantment (betovering) voorzien en daarin heb je tal van mogelijke combinaties.

Over de besturing geen kwaad woord, alles verloopt erg vlot. Wanneer je voor Tal of Buki kiest tijdens de gevechten krijg je een third personview, Ailish en Elco maken dan weer gebruik van een first personview. Maken ze het dan niet nodeloos ingewikkeld? Nee, het blijkt wonderwel goed te werken. Puzzels zijn mondjesmaat aanwezig, maar de moeilijkheidsgraad stelt niet veel voor en zullen amper voor oponthoud zorgen. De eindbazen hadden ook wel iets meer tegenstand mogen bieden. Je gezondheidsdrankjes en tegengifbrouwsels kan je toewijzen aan je D-pad zodat je in nood snel kan ingrijpen zonder dat je het gevecht hoeft te onderbreken. Dat geldt ook voor het “casten” van je speciale skills, terwijl je de meest geschikte aanval selecteert zal het gevecht in slow-motion verder gaan zodat je toch de nodige ademruimte hebt om je actie te plannen. Het uitvoeren van combo’s kan wel voor wat aanpassingsproblemen zorgen, maar het is niet meer dan een kwestie van timing om een verwoestende combinatie te gebruiken. Oefening baart kunst. Het wisselen van personage gaat zonder enige hapering en is bovendien erg aangenaam, enkel wanneer je soms een ander gebied inloopt, moet de game soms een handvol seconden inladen. Hoewel het tijdens het strijdgewoel er erg hectisch aan toe kan gaan, blijft de camera redelijk bij de pinken en verlies je bijna nooit het overzicht. Een goed cijfer op het rapport wat gameplay betreft.

Iedereen kent Climax ongetwijfeld van de Moto GP games en iedereen was het er over eens dat er grafisch een indrukwekkende prestatie werd neergezet. Wel, met Sudeki doen ze hun reputatie alle eer aan want opnieuw toveren ze een wondermooie game op ons scherm. Ons viertal heeft een ietwat Japanse look meegekregen en zien er mooi uit. Niet alleen de hoofdrolspelers zijn mooi uitgewerkt, elke vijand en figurant heeft dezelfde luxebehandeling gekregen. De dorpjes zijn kleurrijk, levendig, gezellig en erg gedetailleerd. Het maakt niet uit of je binnen of buiten bent, ondergronds, in volle strijd of niet, het ziet er allemaal piccobello uit.

Om de juiste sfeer te creëren mag een degelijke sound niet ontbreken en ook op dit terrein stelt Sudeki niet teleur. Of het nu tsjirpende vogeltjes, ruisende watervalletjes of marktkramers zijn die hun waar op de achtergrond trachten aan de man trachten te brengen, aan elke klein detail is gedacht.Bijna iedereen die in de game rondloopt, heeft z’n unieke stem met al dan niet een bijbehorend accent en het klinkt bovendien allemaal erg realistisch. De voice acting is niet altijd feilloos, maar het blijft wel binnen te perken. Voeg daarbij een vrolijk achtergrondmuziekje en een dreigend deuntje tijdens de gevechten en we hebben een uiterst aangenaam klinkende game.

Om Sudeki tot een goed einde te brengen, zal je 15 tot 20 uurtjes van je kostbare tijd moeten investeren. Tijdens deze uurtjes krijg je een actie/RPG op je bord met erg mooie graphics en een uitstekend geluid. Samen met de vlotte besturing en erg duidelijke en toegankelijke menu’s zorgt climax voor een prima game. Minpuntjes zijn er natuurlijk bijna altijd en zijn het ontbreken van uitdagende puzzels en de te makkelijke eindbazen een kleine smet op het voor de rest schitterende blazoen van Sudeki.