Street Fighter IV Volt: Battle Protocol

Nog niet zo lang geleden was de mobiele telefoon hét platform bij uitstek voor de vuilbak van de gamesindustrie. Dankzij de peperdure toestellen van Samsung, Apple en andere merken is aan dat tijdperk een einde gekomen. Vele studio’s brengen nu versies van hun meest succesvolle franchises naar jouw broekzak, en Capcom doet het niet anders met de Street Fighter-reeks. Eerder brachten zij al Street Fighter IV naar het iOS, en dat doen ze nu nog eens losjes over met de bijzonder vage titel Street Fighter IV Volt: Battle Protocol. Wat precies dat strijdprotocol is, weten we ook absoluut niet, maar het lijkt ons dat de inhoud van de game belangrijker is dan de titel, hoe vreselijk verwarrend die ook moge zijn.

Voor een zestal euro kun je SFIV Volt aan je collectie toevoegen, een bijzonder malse prijs voor de hoeveelheid content die je tot je beschikking krijgt, waaronder 23 personages en een onvervalste shitload aan opties. Zeker als je weet dat de game ons op de releasedag amper 79 cent heeft gekost en duurder is geworden tot een bedrag dat nog steeds meer dan voldoende scoort op het vlak van prijs-kwaliteit. Niet alleen krijg je de traditionele Arcade Mode tot je beschikking, maar kun je in singleplayer ook aan de slag in Survival (een modus die zelfs ontbreekt in de grotere consolebroertjes van deze game) en met de verschillende Challenges, waarin je ingewikkelde combo’s tot een goed einde moet brengen. Ook bij de singleplayer modi wordt Wandering Warrior gerekend, een soort minigame waarbij je avatar het opneemt tegen de avatars van je online tegenstanders, waarbij de eigenlijke uitkomst van de match trouwens geen enkele invloed uitoefent. Het mag dan wel volstrekt nutteloos zijn, maar het upgraden van je avatar door punten die je krijgt in Online Versus werkt verrassend verslavend. Soms moet je blij zijn met de kleine dingen.

Waar je minder blij mee moet zijn, is met de online spelervaring van deze SF Volt. Het is al bewonderenswaardig dat een game op de mobiele telefoon tracht uit te pakken met een ingewikkelde online multiplayer, maar als de ambitie van de developers al te zeer ten koste gaat van de kwaliteit van het eindproduct, hadden ze het misschien beter links laten liggen. Het vinden van een verbinding levert vaak grote problemen op en aangezien deze game blijkbaar niet al te veel Europese spelers heeft, werden we maar al te vaak bij een Japanner of Koreaan gestopt, met alle onhandigheden van het aan de andere kant van de wereld wonen vandien. Als de sterren echter allemaal op een lijn staan en je tegenstander niet al te ver van jou lijkt te wonen, is het allemaal best te doen. Natuurlijk heeft het wel geduurd tot de eerste upgrade voordat Capcom eindelijk in het snuitje had dat mensen nu eenmaal van nature niet eerlijk zijn en kan men nu eindelijk niet ongestraft op de Power-knop van de iPhone drukken wanneer men verliest. Het zou alleen leuk zijn als jij in het geval van een ragequit ook de punten zou opstrijken voor de overwinning, in plaats van de tegenstander enkel de straf voor het wegvluchten van een welverdiende pandoering.

Op het vlak van singleplayer is er dus ook flink wat te beleven voor zo’n malse prijs, maar de tegenstanders waarbij de CPU achter het roer staat, zijn op zijn zachtst gezegd niet van de slimste. Het volstond om de heavy kick van Sagat te spammen om maar liefst 30 levels ver te raken in Survival Mode, iets wat normaal echt niet zou mogen. De reden waarom je 30 tegenstanders platwalst, is natuurlijk de achievement die je ervoor krijgt. Met een knappe lijst van 50 achievements krijg je van deze SF Volt heel wat doelstellingen in je schoot geworpen, gaande van het uitspelen van alle Challenges voor één personage tot het behalen van 1500 punten in de Online Versus, geen sinecure met al die ragequitters en spammers. De voldoening wanneer je echter iemand met 3500 punten een fikse pandoering geeft en daardoor zelf 100 punten de hoogte inschiet, is moeilijk te overtreffen.

Op grafisch vlak is deze Street Fighter natuurlijk lang niet zo bekwaam als zijn grote broertjes op console, maar voor een iPhone-titel valt er niks te klagen. Op een iPad (waarop wij spelen) is het geheel wellicht wat kartelig door de schermvergroting en gebrek aan HD-support, maar de game is desalniettemin nog meer dan behoorlijk speelbaar. Qua gameplay-mechanics is er weinig veranderd, buiten natuurlijk het aangepaste controlsysteem van de telefoonversies van SFIV. Naast punch en kick zijn er ook knoppen voor special en focus attacks. Supers en ultras doe je simpelweg door op de balkjes te tikken en de EX special moves (sterkere versies van bestaande specials) doe je door de traditionele beweging voor de special in te voeren in combinatie met de special-knop. Special move support kan ook altijd uitgezet worden voor de meer die-hard fans. Dan wordt de overbekende Hadoken bijvoorbeeld kwartcirkel vooruit met een punch, en de EX Hadoken kwartcirkel vooruit met de special knop. Het rondlopen en –springen door middel van de touchscreen joystick kan enige gewenning vereisen, maar reageert over het algemeen goed op al je bevelen en je zal niet al te vaak blind tot je verderf springen.

Street Fighter Volt: Battle Protocol probeert niets meer te zijn dan wat het is. Het is een eenvoudige fighter die nergens anders voor dient dan voor wat snel vermaak, en daar is het gewoon heel erg goed in. De grafische kracht van de consoleversies moet je uiteraard nergens gaan zoeken, maar met een behoorlijke hoop personages tot je beschikking en zowel offline als online een heleboel te doen, zal deze titel niet snel gaan vervelen. Capcom verheugde ons reeds met twee gratis upgrades (die Makoto, Sakura, Fei Long en Yun aan het character select screen toevoegden), en wie weet wat ze nog allemaal in petto hebben. De aankoop dus meer dan waard.