Stoked: Big Air Edition

Het heeft anderhalf jaar geduurd, maar Stoked: Big Air Edition heeft eindelijk zijn Europese release gekregen. Na de licht teleurstellende eerste poging van zijn voorganger, moet deze getweakte versie een aantal minpunten gladstrijken en spelers tevens van extra content voorzien. Die missie is min of meer volbracht, maar door de late lancering in onze regio kijkt het spel inmiddels tegen een ander probleem aan: zijn gezegende leeftijd.

Het idee een oude game te spelen – deze heruitgave is al sinds eind 2009 verkrijgbaar in de Verenigde Staten  –  maakt het immers enorm lastig om Big Air Edition te waarderen. De ouderdom komt vooral tot uiting in de beperkte omkadering, de algemene presentatie en het uiterlijke vertoon van het spel. Stoked was destijds al geen grafische hoogvlieger, maar anno 2011 vallen alle visuele onvolmaaktheden des te meer op. Het knap vormgegeven en kraakwitte sneeuwtapijt slaagt er ditmaal niet meer in om het gebrek aan detail in de omgevingen en snowboarders te verdoezelen. Sommige van de overtuigend wisselende weersomstandigheden, zoals een nachtelijke sneeuwstorm, mogen zeker gezien worden, maar het merendeel van de tijd oogt het plaatje wat flets en leeg, om maar niet te zeggen saai.

Realisme staat voorop in deze snowboardgame. Met zijn complexe bediening, bekende snowboarders, geloofwaardige stunts en hippe merkkledij is Stoked meer Skate - maar dan met sneeuw! - dan SSX. Met een rotvaart een berghelling afglijden is doodeenvoudig, maar tricks zijn aanvankelijk een ander paar mouwen. Er moet weer kwistig met de analoge sticks gedraaid worden, en in combinatie met de schouderknoppen levert dat verscheidene grabs, spins en andere capriolen op. De leercurve is steil en vraagt vooral in de eerste uren veel toewijding en geduld van de speler. Met andere woorden: niet zo instapklare gameplay waarbij wel eens een controller dreigt te sneuvelen. Doorzetters ruilen het frustratiegehalte na urenlang gezwoeg wel in voor voldoening, want eenmaal de besturing onder de knie, gooi je de Nosegrabs, Rocket Airs en Back Flips er zonder enige moeite uit.

Met de toevoeging van de Laax in Zwitserland en de verraderlijke K2 in de Himalaya telt Stoked: Big Air Edition in totaal zeven bergen die allen voldoende variëren en stuk voor stuk een resem overweldigende pro-uitdagingen bevatten. Ondanks het immense aanbod aan races, trick contests en sponsor- en media-evenementen wordt de speler nochtans nooit aangemoedigd om verder te spelen. Er zit simpelweg te weinig variatie in de uitdagingen om zonder morren aan de gang te blijven. Je verdient wel ‘influence points’, krijgt aandacht van sponsors en gaandeweg speel je extra uitdagingen, materiaal, kleding en bergen vrij. Maar toch ontbreekt het o zo belangrijke gevoel van daadwerkelijk progressie te maken. Op het moment dat we dit neerschrijven, laten we de pro-uitdagingen met plezier aan ons voorbijgaan en puren we dan ook meer plezier uit de Freeride-modi, waarbij je zonder verplichtingen een hachelijke berghelling probeert te bedwingen.

De multiplayer (van minimum twee tot maximaal acht spelers) is dan weer verrassend uitgebreid en bestaat uit een paar interessante modi die zeker het uitproberen waard zouden zijn, mochten er überhaupt andere spelers op de virtuele bergen vertoeven. Het genre geniet hier duidelijk te weinig populariteit en in Noord-Amerika is Stoked: Big Air Edition inmiddels al lang en breed over zijn hoogtepunt heen. Kortom: mosterd na de maaltijd. Een maaltijd die vandaag de dag overigens enkel gesmaakt zal worden door de fanatieke snowboardfanaat.