Steel Battalion

Angst, wanhoop, onbegrip en opluchting. Het zijn maar enkele holle woorden die pogen de huidige toestand van je psyche te verklaren. Na een traumatische dag kan je de slaap maar moeilijk vatten; het zweet rolt veelvuldig van je koortsige voorhoofd. Je hoopt spoedig te ontwaken uit deze afschuwelijke nachtmerrie, maar de folterende fantomen blijven in je hoofd rondspoken. De angst voor wat komen zal staat afgetekend op je lijkbleke en vermagerde gelaat. “Waarom ik?”, murmel je haast onverstaanbaar, een zenuwinzinking lijkt nabij na enkele slopende veldslagen. Als een naïeve Yankee trad je enkele dagen geleden zorgeloos toe tot het edele leger, om het land te dienen en te beschermen tegen de gevaren die dreigen in de gespannen Aziatische regio. Het ontvangstcomité op de plaatselijke legerbasis bestond echter niet uit de gebruikelijke blaaskaak met ontelbare strepen op de schouder, maar uit vijandelijke troepen, die met Mechs, luchtbijstand en pantservoertuigen een aanval hadden ingezet op je vaderland, in een onverzadigde drang naar een imposant wereldrijk. Tijd om na te denken was er niet, en zonder verpinken nam je plaats in een torenhoge Vertical Tank (VT), een immense mech die symbool staat voor de technologische evolutie in het oorlog voeren. Overweldigd door het ontzagwekkende controlepaneel werd je overvallen door een paniekaanval, niet wetende hoe de tientallen ton metaal in gang de krijgen. Bijgestaan echter door de oplichtende knoppen kreeg je de kolos al gauw aan de praat. Dat was het begin van een oorlog die deze aardkloot nooit voor mogelijk achtte. De gruwel van de voorbije dagen staat gegrift op je oogleden, en speelt zich zonder pauze voortdurend af in je geest. Het pijnlijke verlies van enkele strijdmakkers, die het leven verloren in een bloederige hinderlaag eerstdaags, veroorzaakt enkele tranen die over je wangen rollen en aldaar opdrogen. De opluchting die je voelt, wetende dat je op het nippertje aan de dood bent ontsnapt, zadelt je op met een wringend schuldgevoel. “Waarom ik?”

Tijd om uitbundig te rouwen krijg je echter niet, de legerleiding heeft besloten de aanval in te zetten op een strategisch oorlogsschip van de vijand, dat in een plaatselijke haven ligt aangemeerd ter herstelling. Een verrassingsaanval op de locatie zou de vijand aanzienlijke schade kunnen berokkenen en mogelijk het verdere verloop van de oorlog in gunstige zin beïnvloeden. Een korte en zakelijke briefing leert je dat de aanwezigheid van vijandelijke VT’s beperkt is, en dat er sommige plaatsen in de haven niet geschikt zijn voor de zwaardere types VT’s, vanwege een fragiele ondergrond. Vol goede moed kies je een lichtgewicht uit de mechgarage, en kruip je met licht knikkende benen in de krappe cockpit. Je doorloopt nauwkeurig de voorgeschreven opstartprocedure, en luttele tijd later sta je aan de ingangspoorten van het complex. Op de radar bespeur je nagenoeg geen vijandige beweging, en zonder aarzelen geef je je compagnons het signaal de aanval in te zetten. Je laveert je behendige VT tussen de talrijke hangars, en negeert achteloos de kleine pantservoertuigen die je onderweg kruist. Je hebt immers enkel oog voor de vijandelijke mech die je met je makkers insluit en in een hinderlaag lokt. Je twee teamgenoten nemen de mech langs voren onder vuur en zorgen zo voor de nodige afleiding, zodat je hem onopgemerkt in de rug kan benaderen en genadeloos kan afmaken. Zelf voldaan en licht euforisch zetten jullie de ogenschijnlijk makkelijke opmars verder. De kleine tanks nemen jullie wel onder vuur, maar tussen de hangars beteken ze geen noemenswaardig gevaar. Je bent in een genadige bui en laat de miezerige enkelingen leven. Makkelijker dan gedacht heb je even later al snel het bewuste oorlogsschip in het vizier, dat een hoofdrol speelt in de zeetroepen van de vijandelijke natie. De adrenaline pompt kwistig door je aderen en je bestookt zonder ophouden het gehavende schip. Het schip geeft zich niet zonder enige weerstand gewonnen en opent tevens het vuur. De schade dat het schip heeft opgelopen in een vorige veldslag blijkt kleiner dan verwacht en je bepantsering kreunt onder de talrijke treffers. Met het oog op zelfbehoud besluit je je terug te trekken uit de vuurlinie en maak je rechtsomkeer. De doorgang wordt echter belemmert door de verzamelde pantservoertuigen die zich in elke uitgang geposteerd hebben en hun originele post –waar je hun enkele minuten geleden nog genade schonk- in de kern van de haven verlaten hebben. Je wordt nu langs alle kanten onder vuur genomen en in een laatste wanhoopspoging probeer je de doorgang te forceren. Tevergeefs, want de lichte mech is niet zwaar bepantserd en heeft intussen teveel schade opgelopen. Tijdens je laatste stuiptrekkingen vult de cockpit zich met rook en staat de mech op het punt te ontploffen. In paniek ram je de rood opflikkerende knop van de schietstoel in en deze redt je op het nippertje van een dood in de vlammenzee. Mentaal en fysisch uitgeput keer je terug naar de uitvalsbasis, om daar een nieuwe mech te kopen en een tweede poging te wagen als je bekomen bent van de gebeurtenissen. Een andere aanvalsstrategie is onontbeerlijk.

Het moge duidelijk wezen: Steel Battalion overstijgt de dagdagelijkse grenzen van het gamen en neemt je mee naar onontgonnen gebieden, ver van de rijk gevulde weien met melkkoetjes. Mede dankzij de economisch moeilijkere situatie zijn er steeds minder developers en uitgevers die zich durven wagen aan vernieuwende en originele projecten, die geen zekerheid bieden rondom verkoopscijfers en opbrengsten. Gelukkig zijn er voorlopig nog voldoende uitzonderingen, en het Japanse Capcom behoort zonder twijfel tot dit selecte clubje. Eerder dit jaar kwamen ze op de proppen met een buitenproportioneel project genaamd Steel Battalion (a.k.a. Tekki in Japan). Een mechgame dat zich onderscheidt van zijn andere soortgenoten door resoluut de kaart van het realisme te trekken, hetgeen resulteert in een werkelijk overweldigende ervaring. Het meest in het oog springende aspect is in de eerste plaats de gigantische controller die vereist is om Steel Battalion te kunnen spelen. Pedalen en het centrale bedieningspaneel wegen samen ruim 7 kilo en zijn van uitstekende makelij. De pedalen zijn volledig analoog en bieden voldoende weerstand om met het nodige gevoel gas te geven. Naast de gaspedaal is er ook een rem, en een pedaal om ontwijkingmanoeuvres mee uit te voeren, zodat je inkomende raketten geen kans tot impact geeft. Het centrale bedieningspaneel bestaat uit 3 onderdelen die je met elkaar hoeft te verbinden. De twee buitenste onderdelen zijn elk voorzien van een stevige joystick om je mech over het terrein te leiden en je vizier te richten. In het middelste paneel bevindt zich het merendeel van de knoppen die je tijdens je missies zal gebruiken, waaronder communicatieknoppen en dergelijke meer. De tientallen toetsen en hendeltjes op het paneel lijken aanvankelijk teveel van het goede, maar na enkele uren spelen leer je dat elke knop wel degelijk zijn waarde en functie heeft in bepaalde situaties, en wordt het kolossale gevaarte een vertrouwd aanvoelend verlengde van je lichaam. Belangrijk ook voor diegene die graag pochen met hun installatie in de woonkamer is het feit dat het gevaarte geen Fisher Price-look heeft, en dus te onderscheiden is van het plastik keukensetje van je kleine zus. Ik ga jullie verder besparen van een lange rondleiding rondom de talrijke controllerfuncties, aangezien deze verkenningstocht een eerste aangename kennismaking is met het spel na de aanschaf ervan.

Zoals eerder even aangestipt werd begin je aan je legercarrière onderaan de ladder. Als nieuweling krijg je logischerwijs nog niet het nodige vertrouwen van je oversten en zal je het moeten stellen met enkele oude modellen uit de mechgarage, die in verscheidene maten en gewichten komen, al naargelang de vereisten van de missie die volgt. Het is dus cruciaal voor een goede afloop van een missie dat je nauwkeurig de briefing volgt. Deze geeft je namelijk kostbare informatie omtrent het geschikte mechtype, welke wapens je zal nodig hebben en welke tactiek gehanteerd zal moeten worden. Bestaat de kans dat de missie uitloopt of bevoorrading onmogelijk is vanwege omstandigheden, dan is het tevens raadzaam extra brandstof e.d. mee te zeulen. Al deze aanpassingen hebben anderzijds ook weer invloed op de beweegbaarheid en balans van je mech, en je zal dus de nodige afwegingen moeten maken tussen mobiliteit en vuurkracht. Je kan tot op een bepaald punt overgewicht meesleuren, maar hierdoor loop je tijdens de missie gevaar te kantelen bij té bruuske bewegingen, met de nodige schade tot gevolg. Het is dus zaaks niet onvoorbereid het slagveld te betreden, want eens daar aangekomen worden er geen cadeautjes uitgedeeld. Op beide moeilijkheidsgraden zullen de vijandelijke troepen allerlei tactieken hanteren en hun handelingen aanpassen aan jouw ondernomen acties. Voor je het goed en wel beseft loop je in een hinderlaag en slinkt de kans op overleven zienderogen. In ware Van Damme-stijl over het slagveld bulderen en op alles wat beweegt onderweg schieten wordt spoedig bestraft. En dit heeft zware implicaties. Weet je immers niet tijdig te ontsnappen aan de dood met behulp van de schietstoel, dan komt er een genadeloze “Game Over” op het scherm, en zal je net zoals in de goede oude tijd helemaal opnieuw moeten beginnen bij missie 1. Ontsnappen is dus de boodschap, maar de legerleiding, en vooral diens boekhouding, lachen niet met het verlies van hun high tech apparatuur. Je zal dus uit eigen portemonnee een nieuwe mech moeten kopen om de missie opnieuw aan te vatten. Ben je echter platzak dan word je gedegradeerd tot de kuisploeg en is je legercarrière afgelopen. Een nieuwe account aanmaken en terug bij missie 1 beginnen is de enige optie. Niet voor doetjes dus! Tegenover deze zware bestraffingen staan gelukkig ook gulle beloningen voor de geleverde prestaties. Recht evenredig met je prestaties op het slagveld krijg je namelijk een flinke duit zakgeld toegestopt. Missies die succesvol beëindigd worden, zijn daarenboven beschikbaar in een aparte modus, waar je de missies elk apart extra kan oefenen. Ook in het toekomstige leger staat geld symbool voor rang en status, en wie er warmpjes bijzit, wordt al gauw gepromoveerd en krijgt toegang tot betere mechs, en krijgt tevens een eigen team onder zijn leiding. De weg naar roem en succes is echter lang en slopend.

Je krijgt onderweg een breed gamma aan missies en opdrachten voorgeschoteld, 23 stuks in zijn totaliteit, die je al snel het nodige vuur aan de schenen leggen. In het prille begin krijg je nog een aperitiefje voorgeschoteld alvorens het echte werk wordt aangevat, maar je wordt even later al snel geconfronteerd met verscheidene pittige uitdagingen die je het bloed van onder de nagels tergen. Frustrerend bij wijle, omdat je met de neus op de harde feiten wordt geramd. Je bent een soldaat van vlees en bloed en geen afspiegeling van een goddelijk personage zoals in vele andere games. Maar anderzijds is de voldoening tig keer zo groot, als je beseft dat je de opdracht succesvol hebt volbracht dankzij het uitstippelen van een goede tactiek en gecoördineerd teamwerk. Deze opdrachten variëren van nachtelijke verkenningsmissies die in alle discretie plaatsvinden en bestormingsmissies in de claustrofobische straatjes van een stad tot ware epische veldslagen op uitgestrekte vlaktes, met tientallen VT’s, straaljagers, bommenwerpers en pantservoertuigen. De laatste missie spant wat dat betreft de kroon en is een toonbeeld van epische taferelen met de hoofdletter E. Zelden kom je zo een eindlevel tegen, die je van bij de eerste seconde naar de keel grijpt en versmacht gedurende een klein uur. Op zulke ogenblikken zit je niet meer in je woonkamer achter verduisterde ramen, maar vervaagt de realiteit rondom je en word je in de oorlog gezogen. Eer je echter het einde goed en wel achter je hebt liggen zal je er vele tientallen uren, overgoten met bloed, zweet en tranen, op hebben zitten.

Het hoeft geen extra betoog dat het gameplay-aspect als een pas geoliede machine functioneert, maar Steel Battalion bewijst op indrukwekkende wijze dat het niet altijd een keuze moet zijn in de stijl van “gameplay boven graphics” en konsoorten. Capcom besefte maar al te goed dat de unieke ervaring pas gecreëerd wordt als ook het technische plaatje, met de graphics en sound op kop, boven het gemiddelde uitstijgen en elkaar aanvullen. De gameplay probeert je namelijk met zijn verregaande simulatie te overtuigen dat je werkelijk in de cockpit van een VT zit en het ding bestuurt, maar ook de technische elementen dragen hiertoe bij. Zo zijn de graphics erg grauw en somber om het pijnlijke, realistische karakter van het spel te benadrukken. Een VT is anderzijds ook geen wandelende sofa waarin je achterover leunt en naar een groot duidelijk scherm kijkt. Het beeldscherm van je TV staat werkelijk bol van de info en metertjes, die je op de hoogte houden van de huidige conditie van je troeteldier. Als een gek tegen 100 Km/u over de ondergrond rennen veroorzaakt daarenboven een heftig schokkende camera, waardoor het overzicht helemaal belemmert wordt. Enkele voltreffers zullen daarnaast ook de nodige averij aanrichten, hetgeen resulteert in pinkende lampjes (om aan te tonen waar de inslag is), rook en modder voor je vizier en dergelijke meer. Allemaal zaken die sommige rotverwende gamers mateloos zullen irriteren. Onterecht, want het is net dat wat bijdraagt tot de unieke (realistische) sfeer die het spel wil uitademen.
Toch is het echter op het grafische departement dat Steel Battalion enkele, zij het te verwaarlozen, steken laat vallen. De tussenstukjes die het verhaal aaneen rijgen zijn doorgaans van ondermaatse (tekenfilm-) kwaliteit, en in bepaalde levels heeft het spel te kampen met pop up in de achtergrond. Niets dramatisch echter, waardoor het slechts 2 negatieve druppeltjes op een verhitte plaat zijn.

Ook de geluidstechnici hebben uitstekend werk afgeleverd, waardoor je op het slagveld overrompeld wordt door de indrukwekkende klanken, komende van overvliegende bommenwerpers, ontploffingen en naburige mechs. De conversaties met je teamleden zijn ook van hoogstaande kwaliteit en je hebt nooit het gevoel dat je naar een amateurstheater aan het luisteren bent.
Achtergrond muziek is bewust achterwege gelaten om aan de ervaring geen afbreuk te doen. De echte rijke stinkers kunnen zich na verloop van tijd wel een klein radiootje veroorloven dat je in de cockpit kan neerpoten. Hieruit zullen dan enkele merkwaardige klanken galmen, afgewisseld met een occasionele ruis.

De review windt er vermoed ik geen doekjes rond: de indruk die Steel Battalion op me heeft nagelaten is zonder meer uniek. Het tilt op zijn eentje gamen naar een hoger niveau, in die mate zelfs dat je haast kan spreken van een echte ervaring. Dit is geen game voor iedereen, zelfs niet als je het hoge prijskaartje dat eraan vast hangt even wegdenkt, maar dat was dan ook niet de intentie van Capcom. Zij wilden een verregaande mechsimulatie creëren, zonder toegevingen naar de verwende massa toe. Het etiquette “Hardcore” is hier zonder meer op zijn plaats, al is het een term die ik niet graag in de mond neem. De aanschaf van dit totaalpakket is een aanslag op je portefeuille, maar elke euro (van de 200tal in totaal) is zijn geld waard. Naast de immense single player komt er immers in de nabije toekomst ook een online add on voor Steel Battalion, zodat je een geavanceerde oorlog kan voeren over het Xbox Live netwerk. De intensiteit van die veldslagen, overgoten met een overdosis tactisch overleg, zal wederom een niet te vergeten ervaring vormen. Ik begin er nu al van te schuimbekken...