Star Wars: The Force Unleashed II

“May the force be with you!” Het zijn al jaren de bekende woorden onder miljoenen Star Wars-fans. Vele van deze fans waren dan ook heel gelukkig toen er twee jaar geleden eindelijk weer eens een zeer degelijke Star Wars-game uitkwam, met de titel Star Wars: The Force Unleashed. Nu, twee jaar verder, ligt Lucas Arts hun nieuwste spel in de winkel, namelijk Star Wars: The Force Unleashed 2. Weet Lucas Arts het succes voort te zetten, of laat de Force ze in de steek?

Kort en bondig
Het verhaal van The Force Unleashed 2 speelt zich af zeven maanden na het einde van deel één en laat je nogmaals de controle nemen over Starkiller. Dit keer kom je echter tot het wijze besluit dat trouw zijn aan Darth Vader helemaal niet zo'n goed plan is. Dus met wat kabaal en gebroken glas vertrek je en ga je opzoek naar Juno (je weet wel, de piloot uit deel één).

Dit flinterdunne verhaaltje maakt dan ook meteen heel het verhaal op voor TFU2. Gedurende het verhaal is Starkiller continu opzoek naar Juno, wat op den duur vrij repetitief is. Dit duurt echter niet al te lang, want na een viertal levels en een vijftal uren zit je toch echt door de game heen. Je kan nog een keer de verhaallijn doorspelen om alle collectibles te verzamelen en alle uitdagingen te voltooien, maar dan is het toch echt over en uit voor Star Wars: The Force Unleashed 2.
Niet één, maar twee Lightsabers

Eigenlijk had men twee jaar lang aan het verhaal moeten werken, maar nu is er dus schijnbaar gekozen om andere dingen te gaan verbeteren. Wat al snel opvalt zodra je begint met spelen, is dat je dit maal niet één, maar twee Lightsabers in je handen hebt. De gevechten in Star Wars: The Force Unleashed 2 zijn ontzettend verbeterd en werken nu vele malen soepeler. Ook het combineren met Force krachten is verbeterd en er is zelfs de mogelijkheid om iemand van dichtbij vast te pakken en je twee Lightsabers door hem heen te steken.

Daarnaast gaat de karakter progressie vele malen sneller door de korte speelduur. Tijdens de verschillende gevechten krijg je meer zogeheten ‘Force points’, waarmee je Starkillers vaardigheden kan verbeteren. Echter is het verschil per level niet zo groot als in het originele deel, omdat je aan het begin van de game toch al vrij sterk bent. Een andere wijziging is het verbeteren van je verschillende statistieken. Waar het in het origineel nog ging door middel van levelen en dan verbeteringen kopen, gaat het in deeltje twee door het verzamelen van verschillende ‘Holocrons’ (de zwevende blokken die men ook in deel één tegen kwam).

Hij kwam zomaar uit de lucht vallen…
Gedurende het spelen is het echter niet alleen maar met Storm Troopers spelen dat de klok staat. Op verschillende momenten in de game heb je echt een ‘wow-gevoel’. Dit begint al in de eerste missie wanneer je probeert te ontsnappen en Darth Vader en je uit de grote toren op Kamino springt. Je duikt naar beneden in vrije val en tijdens de val moet je de Force gebruiken om alles wat op je pad komt te vernielen. Denk aan Storm Troopers, Tie Fighters en gehele constructies die aan stukken worden geblazen, terwijl jij met een flinke dreun neer komt op de grond. Zo zitten er nog een aantal momenten in die zo’n gevoel geven, maar jammer genoeg is dit niet genoeg om de game naar het zelfde niveau als twee jaar geleden te tillen.

De korte verhaallijn is echter niet het enige hekelpunt in de game. Ook op technisch aspect struikelt de game op een paar essentiële punten. Tijdens de vijf uur die ik aan de game heb besteed, ben ik maar een paar momenten tegen gekomen die een stabiele frame rate of korte laadtijd hadden. Na het installeren was er wel enige verbetering, maar lang niet voldoende verbetering om over naar huis te schrijven. Vervelend genoeg zijn het dit soort punten die er voor zorgen dat de aftiteling een lichte verademing is.

Conclusie: Did the Force leave you?
Begrijp me niet verkeerd: Ik vind Star Wars een geweldige saga en de wereld eromheen is al net zo prachtig. Lucas Arts slaat hier echter de plank goed mis. Het slappe omhulsel wat men het verhaal noemt is in de verste verte niet bijzonder te noemen en is pure noodzaak om de levels aan elkaar te linken. Ook zijn de technische aspecten van de game niet om over naar huis te schrijven en worden dan ook al snel vervelend. Gelukkig zijn de verbeteringen aan de gevechten goed aanwezig en zitten er ook zeker een aantal ‘wow-momenten’ in de game, maar is dit niet voldoende om het niveau omhoog te halen. Kort gezegd: De basis van deel één is er, maar de afwerking mist.