Star Raiders

In 1979 verscheen Star raiders voor het eerst. Bij de release vormde de game toen op z’n eentje een nieuw genre en boeide het miljoenen spelers wereldwijd. Drie decennia later besloot Atari een remake van deze klassieker te ontwerpen voor de Xbox 360, maar of dit spel zijn grootvader eer aan doet, is een andere vraag…

Het verhaal is nogal klassiek. Een jonge spacepiloot, genaamd Talon, trekt naar het slagveld om de wereld en de mensheid te beschermen tegen de Zygons. Hierbij krijgt hij een joekel van een ruimteschip toegewezen, met zowaar drie standen. In Assault-mode verandert het schip in een supersnelle, wendbare fighter compleet met hittezoekende raketten. Daarnaast is er Turret-mode, een destructieve ruimtetank met de wendbaarheid van een olietanker. Tenslotte is er Attack mode, wat tussen de twee vorige modi in ligt, maar deze compleet zinloos maakt. Een leuk concept op het eerste zicht, maar lang niet voldoende om het spel boeiend genoeg te maken. Assault-mode en Turret-mode brengen nagenoeg niets bij tot de speelbaarheid. Integendeel, de controls zijn zeer stroef tijdens het spelen, wat de gameplay eigenlijk zwaar belemmerd.

Gelukkig is er toch nog de mogelijkheid je wapens te upgraden? Niet dus. Je krijgt echter wel credits, door onder meer meteorieten en ruimtebrokstukken neer te schieten. Helaas schijnen de upgrades en bots die je ermee kan kopen geen merkbare veranderingen op te leveren.

Qua diepgang en storyline is deze titel ook niet echt een hoogvlieger. Behalve wat statische voice-acting aan het begin van het spel, is van verdere interactie geen spoor. Er zijn wel boodschappen die worden weergegeven in de HUD, maar deze zijn zo klein dat ze zelfs met een verrekijker nog onleesbaar zouden zijn. Ook de omgevingen zijn niet echt opwindend, voor zover dat eigenlijk mogelijk is in een ruimteoorlog, al moet wel gezegd worden dat deze grafisch wel in orde zijn. Audio helpt nog minder om een sfeer te creëren. De achtergrondmuziek lijkt echt van een “galaxy far far away” te komen, want je hoort nauwelijks een melodie. Nog meer storend, en enigszins beschamend, is het feit dat de oorlogsgeluiden en kanonschoten verre van synchroon verlopen, waardoor Star Raiders echt op een oude, low-budget game gaat lijken.

Als de ontwerpers hadden gezorgd voor wat meer uitdaging, dan was deze titel waarschijnlijk nog te redden. Helaas, je kan dit spel zelfs blindelings uitspelen. Na honderden respawns heb je nog steeds dezelfde statistieken alsof je niet was neergehaald door de vijand.

Star Raiders is zelfs voor de grootste fans vast een teleurstelling. Ook al zijn de transformaties een leuk concept en zijn de spelomgevingen grafisch zeker toonbaar; het is overduidelijk dat dit een poging is om uit een klassieker toch nog wat winst te persen. Slechte audio, een onbestaand verhaal, stugheid van controls en een zwakke gameplay zijn de hoofdredenen dat dit spel beter zo snel mogelijk wordt vergeten, voordat de reputatie van de originele Star Raiders onherroepelijk wordt besmeurd.