Split/Second: Velocity

Ontwikkelaar Black Rock Studio verraste vorig jaar nog vriend en vijand met Pure, een sublieme offroad racegame die ons in een verkwikkend modderbad onderdompelde. Dat het geen toevalstreffer was, blijkt al snel, want ook met hun nieuwste geesteskind Split/Second breken de Britten weer de nodige spreekwoordelijke potten.

Split/Second is opgebouwd rond een TV-show die twaalf episodes in beslag neemt, met telkens acht onverschrokken piloten die met het mes tussen de tanden racen in een afgesloten circuit, waarbij het decor telkens tot de nok gevuld is met kletterende explosieven en valstrikken. Iedere aflevering bestaat vervolgens uit zes evenementen, waarbij de snelheidsduivels de nodige credits bij elkaar kunnen sprokkelen om brutere wagens vrij te spelen en om een ticket te verdienen voor de volgende episode. Het TV-concept dient louter als excuus om het geheel aan elkaar te lijmen met bombastische en schreeuwerige tussenfilmpjes, waarbij de volgende uitzending uiteraard steeds nòg waanzinniger belooft te worden en niet te missen is. En dat het geen leugen is, werd al snel bewezen door de dichtgeknepen bilspleet waarmee we gedurende 72 events van start tot finish raasden!

Drift, draft and KABOOM!
Het spelconcept van Split/Second is een verraderlijk eenvoudige variant op het basisgegeven van Burnout: met het stijlvol driften door bochten, vervaarlijke sprongen en andere waaghalzerij achter het stuur vul je een driedelige powerbalk op. Wanneer je een van de blokken gevuld heb, kan je op specifieke plaatsen in het decor een vakkundig geplaatste lading explosieven laten ontploffen via een zogenaamde powerplay. Niet enkel een fraai spektakel voor ogen en oren, maar indien juist getimed vooral een krachtig wapen om het raceverloop te beïnvloeden en de tegenstand tijdelijk uit te schakelen. De meest bescheiden varianten veroorzaken een krachtige drukgolf die een wagen tegen de omgeving te pletter blaast, maar ingestorte bruggen, hels brandende tankstations en daverende rotslawines spreken ongetwijfeld meer tot de verbeelding en zijn maar een voorproefje van de honderden boobytraps die verspreid liggen over de elf verschillende tracks.

How to avoid a Boeing by car?
De verleiding is groot om aanvankelijk iedere mogelijke powerplay te benutten en je trommelvliezen onophoudelijk te terroriseren met een knallend spektakel, maar al gauw leer je dat een beetje geduld oefenen ook in Split/Second beloond wordt. Wanneer je een volledig gevulde powerbalk hebt opgebouwd, krijg je namelijk tevens toegang tot een level 2 powerplay, die niet enkel een drastische invloed kan hebben op het raceverloop en de posities, maar ook op de beschikbare routes. Deze opgewaardeerde powerplays kan je slechts uitvoeren op een twee- à drietal locaties per omgeving en laten geen gamer onberoerd. Zo kan je bijvoorbeeld een trein laten ontsporen die vervolgens over enkele honderden meters voor apocalyptische taferelen zorgt, of een verdieping van een vliegdekschip dynamiteren, waardoor je niet enkel de deelnemers die niet tijdig konden ontsnappen tot spijs herleidt, maar ook nog eens een geïmproviseerde schans in elkaar knutselt die je tot op het bovendek van het schip katapulteert om daar je weg verder te zetten tussen de straaljagers. Pure sensatie!

Simplistic complexity
Het vernuft van Split/Second zit hem in de praktische uitwerking van het spelidee. Sommigen bestempelen het concept als een ouderwetse Burnout met explosies, maar dat doet de prestatie van Black Rock Studio ons inziens niet alle eer aan. Niettegenstaande het eindresultaat duidelijke gelijkenissen vertoont met die omschrijving, heeft de ontwikkelaar enkele niet evidente hindernissen moeten overwinnen om tot het zo gesmaakte eindresultaat te komen. Reeds van bij de aankondiging van Split/Second hadden we namelijk onze bedenkingen wat betreft enerzijds het balanceren van de powerplays en hun invloed op de race en anderzijds het vermijden van een overdaad aan regie. Iedere mogelijke powerplay is immers vooraf vastgepind op het parcours op steeds weer dezelfde locatie, met als risico dat niet enkel een race snel in herhaling zou kunnen vallen, maar ook dat jouw rol in het geheel zou verwateren tot louter die van een veredelde toeschouwer bij een aaneenschakeling aan set pieces waartussen je als racer nog weinig kunde aan de dag moet brengen. Driewerf hoera, want Black Rock Studio heeft overduidelijk de tijd genomen om beide zaken tot in de puntjes te verfijnen.

Do or die
Een eerste belangrijke punt is dat niet iedere powerplay sowieso garant staat voor het vernielen van de tegenstand. Wil je meestrijden voor de eerste plaats, dan moet je de powerplays correct timen voor een optimaal resultaat, want anders kan het zijn dat je een schampschot veroorzaakt en je voorligger lachend door de mazen van het net glipt. Of nog erger: je triggert een boobytrap op een moment waar je zelf niet meer kan ontsnappen aan de desastreuse gevolgen. Wie Split/Second dus speelt als een halve gare en denkt dat iedere pop-up van een mogelijke powerplay als een Quick Time Event moet beschouwd worden, zal in veel races naar de achterste gelederen verwezen worden. Daarnaast is het ook zaaks om stelselmatig jouw baankennis te verbeteren, want zeker bij de latere evenementen in het spel wordt het belangrijk om correct in te schatten welke powerplays je op welk tijdstip in de race wil uitbuiten. De ene heeft een al drastischere impact dan de andere en we hebben bij verschillende wedstrijden uiteindelijk aan het kortste eind getrokken wanneer de prijzen werden uitgedeeld, omdat we te snel voor een makkelijke, ogenblikkelijke oplossing hadden gekozen in plaats van geduldig het juiste moment af te wachten om een definitieve kloof te slaan. Want je hebt uiteraard geen oneindige voorraad powerplays en het verkwanselen van opportuniteiten wordt cash betaald aan de eindmeet.

Frighteningly first
Doordat je een powerplay enkel kan activeren wanneer je een voorligger in het vizier hebt – al dan niet op grotere afstand bij meer open ruimtes -, kan de eerste in de race geen powerplays benutten en is deze gedoemd om met een gigantisch ei in de broek zich naar de finish te haasten. In titels als Mario Kart was de leider ook steeds minder bedeeld en moest deze zich behelpen met onder meer schamele bananen, maar in Split/Second is het dus nog erger gesteld. Dit werkt echter wonderwel, doordat de primus van het raceklasje nooit zomaar een vogel voor de kat is of niet anders kan dan wachten tot het moment dat hij genadeloos wordt afgemaakt door een achtervolger. Net zoals de rest van de deelnemers bouw je ook dan zorgvuldig je powerbalk op en gebruik je deze om een zeldzame kortere route te activeren – met duidelijk effect op de voorsprong! – of om meteen terug te kunnen slaan wanneer iemand een aanval heeft uitgevoerd. Bovendien is zoals eerder vermeld niet elke aanval per definitie dodelijk en kan je geregeld tussen de ontketende onploffingen slalommen om alsnog een voorsprong te behouden.

No super aid
Als eerste in de race kan je ook niet zomaar op eender welk moment gesaboteerd worden door eender wie. De laatsten in het veld krijgen dus geen voorkeursbehandeling met speciale powerplays die een verre voorligger op oneerlijke wijze in de vernieling kunnen drijven en zo het deelnemersveld kunstmatig compact houden. Je kan wel degelijk een kloof slaan en enkel een level 2 powerplay zou op drastische wijze roet in het eten kunnen gooien, maar ook hier zonder garantie op succes voor de uitvoerder! Enige minpuntje is evenwel dat zeer uitzonderlijk de piloten rond je dermate uit elkaar zijn geslagen, dat je gedurende tien of meer seconden – een eeuwigheid in Split/Second, zoals de titel al doet vermoeden – helemaal niemand ontmoet, hetgeen dus ook betekent dat er niets ontploft. Op die momenten is het heel eventjes saai, maar die situaties konden we tijdens onze spelsessies op een hand tellen en ze vallen bovendien in het niets bij de voordelige gevolgen van deze ontwerpkeuze. De powerplays zijn zodanig gebalanceerd dat ze nooit té overheersend en dus frustrerend worden. Het tempo van de races blijft hierdoor altijd behouden en je wordt niet om de haverklap tot een wrak herleid door een onrechtvaardige, willekeurige powerplay of een valsspelende A.I. Meer nog, je kan een (deels) mislukte aanval van de tegenstand uitbuiten in jouw voordeel en de drukgolf gebruiken als een katalysator voor een lange, zwierige drift die je extra power oplevert. Audiovisueel wordt dit overigens eveneens aantrekkelijk in beeld gebracht met een donker scherm, alsof er een grauwe aswolk langsheen jouw PK-monster waait. Het zijn die vele onderliggende interacties en voor- en nadelen verbonden aan iedere keuze die er mede voor zorgen dat Split/Second verrassend en onvoorspelbaar blijft tot het einde.

Big Rig Boom
Split/Second zorgt ontegensprekelijk voor een fris briesje in het racegenre, maar ondanks het vele vertier dat de game ons bezorgd heeft, kan je niet anders dan stellen dat het spel rond een gimmick is opgebouwd en deze hebben nu eenmaal een beperkte levensduur. Black Rock Studio heeft getracht om dit vakkundig te verdoezelen dankzij onder andere enkele gesmaakte alternatieve types aan evenementen bovenop het klassieke racen: bij Elimination is de laatste plaats dodelijk, Detonator laat je dan weer tegen de klok racen terwijl op de baan de vele boobytraps geactiveerd worden, Survival is een – niet zo geslaagde - bescheiden ode aan de Hollywoodiaanse actiefilms met een obligatoire “mega truck versus hero car”-scene en Air Strike en Air Revenge laten je tot slot de handschoen opnemen tegen een gevechtshelikopter die dodelijke rakketten op het circuit afvuurt. Verveling krijgt zo nooit een kans en de gimmick blijft vermakelijk tot het einde, maar de keerzijde van de medaille is dat bij ons de credits al over het scherm rolden na slechts acht uur spelen – nog aan te dikken tot tien stuks voor het perfectioneren van de scores -, wat te weinig is om een absolute topscore te rechtvaardigen voor een racegame.

Split/Second rond met andere woorden af net voordat de stofwolk van de chaos, vernieling en opwinding weer is gaan liggen en dreigde vervangen te worden door een zekere graad van voorspelbaarheid. Splitscreen en online multiplayer kunnen hopelijk het vertier nog verder verlengen, maar tot dan genieten we alvast nog even na met een brede grijns op ons gelaat!