Splinter Cell: Conviction

Ubisoft heeft er een handje van weg om haar succesvolste series flink te wijzigen of zelfs helemaal om te gooien. Door de jaren heen zagen we zo bijvoorbeeld de Rainbow Six- en Ghost Recon-franchise veranderen van tactische en vooral traag spelende shooters in gemoderniseerde actiespellen, waarbij het strategische element iets meer naar de achtergrond werd geschoven. Met succes: de niche doelgroep van voorheen werd dankzij de toegenomen toegankelijkheid ingeruild voor een veel groter publiek. Met deze Conviction wilden ze ook de Splinter Cell-reeks een compleet nieuwe richting insturen. Al vanaf de eerste beelden, waarin een bebaarde Sam Fisher op de vlucht was voor zijn voormalige werkgever en zich een weg baant doorheen een mensenmenigte, werd het duidelijk dat er flink gesnoeid was in de klassieke Splinter Cell-gameplayformule. Het publiek reageerde echter onverschillig en ook het groepje professionele gamejournalisten was niet unaniem positief over wat ze te zien kregen. Ubisoft zag dat het niet goed was en nam daarop de dappere beslissing om het productieproces even stop te zetten en het concept van nul te herbekijken. Inmiddels zijn we drie jaar verder en ligt het eindresultaat, dat slechts in de verte nog lijkt op de matig ontvangen techdemo van toen, eindelijk in de rekken. Splinter Cell: Conviction herbergt onderhuids nog steeds het beste uit de vorige delen, maar is boven alles een spektakelrijke en vlot spelende actiegame geworden.

Conviction borduurt voort op de gebeurtenissen uit de voorganger Double Agent. Sam Fisher heeft zijn typische nachtkijker definitief aan de kant gesmeten en staat niet langer op de loonlijst van de geheime spionagedienst Third Echelon. Sam leeft ondergedoken in de dwergstaat Malta waar hij in alle stilte de dood van zijn dochter probeert te verwerken. Via een anoniem telefoontje krijgt Sam te horen dat er toch opzet in het spel was bij het tragische auto-ongeluk van zijn dochter. Gedreven door wraakgevoelens wil hij daar absoluut het fijne van weten en voor je het goed en wel beseft sta je opnieuw midden in de actie. Al spelend blijkt dat er een veel groter complot gaande is - de ene plotwending volgt de andere in sneltempo op - maar daar ga ik bewust niet verder over uitweiden. De manier waarop het verhaal wordt verteld maakt bovendien indruk.

In tegenstelling tot de saaie menu’s uit het verleden wordt in Conviction alle belangrijke informatie op de omgeving geprojecteerd. Zo zie je regelmatig nieuwe missieobjectieven, hints en filmpjes over Sam’s herinneringen voorbijkomen, die je extra informatie verschaffen over de huidige missie of het verleden. Er is zelfs geen stealth-meter meer die je vertelt hoe goed je verborgen bent. Dit leid je af aan de kleurcorrectie van de omgeving. Naarmate je minder zichtbaar bent voor de patrouillerende vijanden trekt de kleur uit de omgeving weg. Het is een visueel foefje en ik begrijp dat Ubisoft zo min mogelijk metertjes op het scherm wil tonen, maar de omgevingen ogen zo prachtig, dat het soms echt zonde is om bewust alle kleuren uit de omgeving te halen.

Het mooie aan de vernieuwde Splinter Cell-formule is dat deze komaf maakt met het trage en vaak onvergefelijke spelverloop uit het verleden. Hoewel het nog steeds tot de mogelijkheden behoort om ongezien te blijven door op een slimme manier gebruik te maken van de omgeving en zo min mogelijk lawaai te maken door altijd naar je silenced gun te grijpen, betekent gezien worden ditmaal niet meteen het einde voor onze Sam. Wanneer je door een vijand opgemerkt wordt, verschijnt er een halfdoorzichtig silhouet in beeld op de plek waar ze je voor het laatst zagen. Verdwijn snel genoeg uit het zicht en de aanwezige tegenstanders zullen zich allemaal focussen op dat ene punt, waardoor jij de tijd krijgt om het hazenpad te kiezen. Dit zogenaamde ‘Last Known Position’-systeem kun je evenzeer in je eigen voordeel gebruiken door ze nadien van op een veilige positie en afstand op een vernuftige wijze één voor één uit te schakelen.

Tevens nieuw en gameplaybepalend is het ‘Mark & Execute’-mechanisme. Hiermee kan onze protagonist een aantal vijanden en/of decorelementen (kroonluchter, brandblusapparaat, noem maar op…) markeren, waarna je ze dan met een enkele druk op de knop in een vloeiende beweging op een kogel uit je pistool mag trakteren. Dit is een erg coole, effectieve en stijlvolle manier om een heleboel belagers in één keer af te maken. Om de balans niet onnodig te verstoren en de moeilijkheidsgraad niet nog meer naar beneden te trekken, is het noodzakelijk om eerst iemand op de traditionele manier (lees: ongezien) uit te schakelen met een brute mêleeaanval (een bewaker zijn nek omwringen, iemand uit het raam trekken, …). Een goed doordachte beslissing van de ontwikkelstudio om op deze manier het gebruik van stealthmoves aan te moedigen. Het blijft gedurende de hele game geweldig om het mark & execute-systeem steeds weer op een andere manier toe te passen: de mogelijkheden zijn legio.

Het maakt van Conviction meer dan ooit een game waarin je als speler zelf mag bepalen hoe je iedere situatie aanpakt. Speel je extreem voorzichtig en probeer je ongezien de missie te voltooien (iets wat in latere missies nagenoeg onmogelijk is)? Ga ja van heimelijke stealth-kills over tot actie en weer terug? Of heb je gewoon zin om alles kapot te knallen? Het kan allemaal. Wie de guns blazing-tactiek opereert zal ongetwijfeld een aantal keren tegen de vlakte gaan, al speelt de uitstekende besturing en het vlotte dekkingssysteem absoluut in het voordeel van de speler.

Sporadisch kom je ook in aanraking met enkele ondervragingscènes. Hoewel ze vooral geprezen werden omwille van hun interactiviteit, is het net diezelfde interactiviteit die in de praktijk te beperkt is en daarom een beetje tegenvalt. Je wandelt met het ongelukkige slachtoffer door de met onzichtbare muren afgebakende locatie en maakt tot driemaal toe gebruik van uiteenlopende omgevingsobjecten zoals toiletten, wasbakken en spiegels... Na iedere klap lost het tuig een beetje informatie en na drie klappen weet je alles wat je moet weten. Dit stramien wordt nooit onderbroken en naar het einde toe zijn de ondervragingen nooit ofte nimmer zo spectaculair en gewelddadig als in de eerdere missies van het spel.

De aftiteling van de game heb je trouwens opvallend snel bereikt. Op de normale moeilijkheidsgraad deed ik er iets meer dan zeven uur over. Met uitzondering van de dramatisch slechte flashbackmissie die zich afspeelt in het Irak van de eerste Golfoorlog, heb ik me gedurende de volle zeven uur absoluut vermaakt. Doordat je iedere missie op een andere manier kunt benaderen is het leuk om bepaalde gedeeltes te herspelen met een compleet andere speelstijl. Naast de zeven uur durende singleplayercampagne, biedt Splinter Cell: Conviction nog een uitstekende coöperatieve verhaallijn, die functioneert als proloog. Samen met een vriend krijg je de controle over een Russische en Amerikaanse eliteagent (Kestrel & Archer) en moet je samenwerken om enkele massavernietigingswapens terug te vinden, zodat ze niet in slechte handen terechtkomen. Je maakt ook in de coöp-modus gebruik van het ‘Last Known Position’- en ‘Mark & Execute’-systeem, al levert dat samen met een tweede speler nog leukere situaties op. De coöperatieve proloog bestaat uit vier missies, levert zo’n viertal uur extra gameplay op, en is zowel speelbaar via Xbox Live als in split-screen met een maat op de bank. Dat laatste maakt van de coöperatieve spelstand een absolute meerwaarde en krikt de eindscore dan ook gevoelig op.

Conclusie:
Het productieproces van Splinter Cell: Conviction liep niet van een leien dakje. Ubisoft had het lef om de game in een late fase opnieuw richting tekentafel te sturen en het moet gezegd worden dat het finale resultaat alsnog mijn hoge verwachtingen heeft ingelost. De ondervragingscènes vallen wat tegen, de speelduur van de singleplayercampagne is té kort, en het Irak-level is zwak uitgewerkt en past niet in het totaalplaatje. Daartegenover staat echter een geweldige game die het beste van beide werelden (actie en stealth) met elkaar combineert. De introductie van het Last Known Position- en Mark & Execute-systeem is een welkome toevoeging aan de serie en maakt komaf met het onvergefelijke spelverloop uit de eerdere Splinter Cell-delen. Ubisoft slaagt er dus wederom in om één van haar belangrijkste franchises gedeeltelijk om te gooien en het op die manier toegankelijker te maken voor een grotere doelgroep. Sam Fisher heeft een flinke Jason Bourne-injectie gekregen en ik zag dat het goed was.