Splatterhouse

De ontvoering van een beeldige jonkvrouw staat al jaar en dag synoniem voor de start van een met paddenstoelen en loodgietersnorren overladen avontuur, maar Splatterhouse breide in 1988 aan deze openingsscène een extreem bloederig, alternatief vervolg. Werkt hetzelfde shockeffect nog anno 2010?

De tweedimensionale sidescrolling beat ‘em up van de hand van Namco riep in de late jaren ’80 de toorn van menig ouder over zich dankzij een uitgesproken gewelddadig avontuur en een weelderig met pixelbloed besprenkeld beeldscherm, waardoor Splatterhouse zelfs een van de eerste titels was die een ‘parental advisory’-waarschuwing op de hoes meekreeg. Een bescheiden cult-icoon was geboren en in de daaropvolgende jaren werden nog twee vervolgen uitgebracht, die de enigszins obscure blauwdruk van de serie trouw bleven en het verhaal vertelden van Rick en diens vriendinnetje Jennifer. Hun bloeiende liefde wordt in de trilogie geterroriseerd door de geschifte Dr. West, een resem demonische monsters en een duivels masker dat Rick bovenmenselijke krachten belooft in ruil voor zijn ziel. Het zogenaamde Terror Mask heeft een explosieve invloed op Ricks spiermassa en stelt hem in staat om in slechts luttele seconden de tronie van tientallen gruwelijke belagers tot pulp te herleiden en de ledematen van hun torso te rukken. Alle ingrediënten zijn bijgevolg aanwezig voor een onversneden, ouderwetse buttonbasher om de frustraties van de dag van je af te spelen en Namco besliste dan ook enige tijd geleden om het verhaaltje andermaal te herkauwen met een remake van de eerste Splatterhouse, zij het met hier en daar enkele twists.

Op de fles
De reanimatie van Splatterhouse werd uitbesteed aan BottleRocket Entertainment, een hoogst dubieuze beslissing, want het beschamend slechte Xiaolin Showdown was de enige titel die tot dan door de studio was ontwikkeld. Het resultaat liet dan ook niet lang op zich wachten en in de loop van 2009 werden de jongens van BottleRocket vanwege kwaliteitsproblemen vriendelijk bedankt voor de bewezen diensten en nam een interne studio van Namco het heft in handen in de hoop om toch met iets presenteerbaar op de proppen te kunnen komen. De voorgeschiedenis van Splatterhouse lijkt bijgevolg een schoolvoorbeeld van de spreekwoordelijke kroniek van een aangekondigde mislukking, of zorgen de liters bloed, welig zwierende ingewanden en afgerukte ledematen toch nog voor een geslaagde slachtpartij?

Geschaakte schoonheid
Splatterhouse opent met een versufte Rick in een kleverige plas bloed, spartelend tegen de dood en het hartverscheurende verlies van zijn aanstaande verloofde. Voordat hij de laatste adem uit zijn longen perst, verkoopt hij echter zijn ziel aan een mysterieus masker, dat hem een laatste kans belooft om zijn geschaakte schoonheid te redden. In een mum van tijd muteert Rick van een saaie nerd in een Hulkachtige, gespierde kolos die tijdens zijn jeugdjaren in een soepketel annabole steroïden lijkt gevallen te zijn en is hij een speelbal in de handen van het masker, dat hem domineert, verbaal belachelijk maakt – maak je borst al maar nat voor een beschamende scheldpartij wanneer je een ‘game over’-scherm krijgt! - en hem meesleept in een eindeloze jacht naar vers bloed. Om ons meteen in de juiste stemming te brengen – namelijk deze van een agressieve, dolgedraaide Spaanse stier wiens hersenpan tilt slaagt bij de aanblik van bloederig rood -, draaiden we reeds vanaf de eerste seconde de volumeknop stevig open, zodat de metal soundtrack geen spaander heel zou laten van onze boxen. Met ronkende namen als Lamb of God op de artiestenlijst werden onze metalen oren meer dan verwend, maar al gauw blijkt dat de eigenlijke gameplay de nochtans geambieerde adrenalineopstoot gewoonweg niet aan kan.

Boom, boom, pow!
Splatterhouse is namelijk een uiterst simplistische brawler, waarbij je van de ene kleine ruimte naar de volgende loopt om telkens weer een horde mutanten terug naar hun eigen dimensie te meppen en gretig hun bloed op te slurpen, om zo je schier oneindige kracht te voeden en extra vaardigheden vrij te spelen. Het bloed van je vijanden laat je immers toe om je afgetakelde lichaam te herstellen – zelfs een afgerukte arm van Rick kan je gebruiken als knuppel en vervolgens laten regenereren -, maar dat is dan ook meteen het enige originele kunstje dat de protagonist in zijn nieuwe truukendoos heeft zitten. Het eigenlijke vechten brengt je met een combinatie van monotone aanvallen en eindeloos in herhaling vallende vijanden nagenoeg ogenblikkelijk in een apatische roes en dat is ook de enige manier waarop je van Splatterhouse langer dan enkele minuten kan genieten. Zelfs de Splatterkills – de finishing moves – kunnen niet voor enige opwinding zorgen en portretteren de actie tegen een lege, zwarte achtergrond en zijn zo een toonbeeld voor het ganse spel: een stokoude gameformule die onvoldoende is aangekleed om de jarenlange slijtage te verbergen.

Twintig jaar geleden shockeerde Splatterhouse de publieke opinie, maar intussen zijn we veel meer gewend en zijn de – bovendien cel shaded – foltertaferelen in deze moderne adaptie nog nauwelijks als ranzig te bestempelen. Splatterhouse is op alle vlakken voorbijgestreefd, zelfs pikante foto’s van Jennifer bieden geen soelaas!