Spartan: Total Warrior

Wanneer ik me verveel tijdens saaie lessen Latijn of Grieks ga ik altijd maar in het boek bladeren op zoek naar leuke plaatjes en verhalen. Steeds stuit ik op verhalen over bloedige veldslagen, vreselijk monsters, neukgrage goden en moedige helden. En dan vraag ik me wel eens af waarom er toch zo weinig actiegames zijn die in die tijd afspelen. Spartan: Total Warrior was het antwoord van de goden.

Het Real Time Strategy-genre (RTS) op de pc heeft geen tekort aan games die zich, realistisch of juist niet, op de grote veldslagen van de klassieke oudheid storten. Het is geen verrassing dus dat Spartan Total Warrior gemaakt is door een doorgewinterde RTS-ontwikkelaar: The Creative Assembly. Deze gameontwikkelaar, die misschien bij het consolepubliek minder bekend is, heeft naam gemaakt met de Total War-reeks. Met het laatste deel uit de serie, Rome Total War hebben ze het hele RTS-genre veroverd. De game was een enorm succes, mede door de massale gevechten, waarbij de speler het bevel voert over duizenden gedetailleerde eenheden.
Met Spartan: Total Warrior heeft The Creative Assembly echter een game ontwikkeld die helemaal los van diens pc- broertje(s) staat. Niet alleen de naam is veranderd van Total War naar Total Warrior, maar de serie heeft op de consoles ook een genreswitch gemaakt, want een consolegame moet immers vlot spelen en vol actie zitten. Daarom bevindt de speler zich in Total Warrior midden in het strijdgewoel en is hij niet meer de generaal die zijn troepen vanuit vogelperspectief aanvoert. De massale veldslagen zijn gelukkig wel gebleven. Spartan Total Warrior is dus zuiver een hack ’n slash game geworden. De historische accuraatheid, waar Total War zo bekend om staat, heeft The Creative Assembly ook overboord gegooid. Ze hebben hun fantasie in Spartan echt de vrije loop gelaten. Regelmatig zul je in de game de strijd aan moeten gaan met monsters en helden uit de oudheid. Voor gamers met een beetje kennis van mythologische verhalen zal de game een feest van herkenning zijn.

De game begint zo’n 2000 jaar geleden. Heel Griekenland is bezet door de legers van Tibirius, de Romeinse keizer. Héél Griekenland? Nee, de kleine stadstaat Sparta bleef moedig weerstand bieden aan de overweldigers. Helaas hebben de Spartanen geen toverdrank van Panoramix en staan ze inmiddels alleen tegenover de grote Romeinse legers. Jij bent in deze situatie een naamloze Spartaan en het is jouw taak om Griekenlands Spartaanste deelstaat te redden van haar ondergang. Nadat je de eerste Romeinse aanval hebt afgeslagen, en Sparta (tijdelijk) van de ondergang hebt gered, begint een bloedige reis die jou samen met een klein Spartaans legertje, en je medehelden Cartos en Pollux (beschermers van de equites, je weet toch?), uiteindelijk naar Rome, het hol van de leeuw, brengt.

In de veertien uitgebreide levels neem je het op tegen verschillende vijanden van barbaren tot levende doden (of hoe je dat ook zeggen moet: doden die jou ook graag dood zien?). De gevechten zijn dan ook echt een orgie van geweld en daar ligt de kracht van deze game dan ook. Als je samen met een klein groepje Spartanen belaagd wordt door honderden Romeinen en je je een weg hakt door de Romeinse linies, waarbij het bloed en de ledematen in het rond spatten, dan voelt dat goed. Het slachten van Romeinen wordt afgewisseld met opdrachten die je tijdens de strijd moet volbrengen, zoals het in brand steken van een barbaars dorp of het uitschakelen van dodelijke Romeinse balista’s. En eens in de zoveel tijd moet je het gevecht aangaan met indrukwekkende eindbazen, zoals Medusa, die tot wapen van de Romeinen gemaakt is, of de negenkoppige draak Hydra. Om al deze vijanden naar het hiernamaals te sturen heb je een schild, waarmee je vijanden weg kan beuken om ruimte te maken, een zwaard en een boog met pijlen. Gaandeweg het avontuur kom je ook in het bezit van nieuwe wapens die ieder een andere vechtstijl vereisen. Mijn favoriet is Blades of Athena, twee zwaarden waarmee je je een weg slaat door hordes Romeinen als door een pakje boter, maar verdedigend is het wapen zwak aangezien je geen schild vast hebt.

De besturing van de Spartaan is in de basis eenvoudig, maar kent, zeker wanneer je de game op een hoger niveau speelt, genoeg diepgang en strategie. Je hebt grofweg twee aanvallen. Met de A-knop concentreren je slagen zich op slechts één vijand, terwijl je met de B-knop als een waanzinnige om je heen mept. Ook krijg je hulp van de goden die jou, als je genoeg zielen van gedode vijanden verzameld hebt, goddelijk kracht geven. Bij de godpowers kun je ook weer kiezen of je ze op één vijand of meerdere vijanden richt, idem dito voor je schildaanval en je woedeaanvallen (vrij vertaald naar ‘rage moves’), waar je regelmatig last van hebt. Deze rage moves zijn de eerste keren echt een lust voor het oog, maar na een paar keer heb je ze toch ook wel gezien.

Het grootste minpunt aan Spartan: Total Warrior is dat de game (te) kort is. Ik had hem de eerste keer in ongeveer zeven á acht uur uitgespeeld, en als je het avontuur dan nog een keer speelt is het in een zestal uur te doen. De game kent geen multiplayer, wel een Arena-mode waarin je zoveel mogelijk vijanden moet doden voor een highscore, leuk voor even, maar niet meer dan dat. Ik vraag me ook af of de game wel echt veel langer had moeten zijn, want de gameplay werd, toch zeker in de tweede speelsessie, wel een beetje repetitief. Ook hadden de vijanden wel wat mooier gemogen, maar dat vergeef ik The Creative Assembly wel, want gevechten met wel honderd vijftig man tegelijk, zonder vertraging, zijn een uitzonderlijke prestatie. Het zijn deze gevechten die de game echt leuk maken om te spelen. Het spel zit gewoon goed in elkaar en is al bij al gewoon heerlijke hack’n slash in de zuiverste graad, met massale gevechten waar je helemaal in op gaat. Of dat voor jou genoeg is om de wat korte speelduur te vergeven, moet je zelf beslissen. Ik heb me in ieder geval uitstekend vermaakt met Spartan: Total Warrior.