Space Invaders Extreme

De historiek der videogames

Wanneer begint het gametijdperk precies? In 1889 toen Marufuku – het latere Nintendo – werd opgericht, of misschien in 1912 wanneer Leonardo Torres y Quevedo de eerste (schaak)computergame bouwde? Officieel spreken we pas van videogames toen in 1947 een simpel raketschietspel ontwikkeld was voor een ding dat men de Cathode-Ray Tube Amusement Device noemde. Het zou vervolgens nog duren tot 1972 vooraleer de eerste commerciële console verscheen, namelijk de Magnavox Odyssey en in datzelfde jaar werd ook het wereldberoemde Pong op het publiek losgelaten. Drie jaar later releasde Atari zijn systeem, de Atari 2600, die weliswaar pas echt in 1980 doorbrak toen Space Invaders ook de huiskamers onveilig maakte na een succesvolle uitstap in de speelhallen in ’78. De voorvader van de videogames legde ook developer Taito geen windeieren, want het spel bracht in al die jaren ruim een half miljard US dollar op. Het zal je bijgevolg niet verbazen dat de dertigste verjaardag werd gevierd met een speciale editie op de draagbare spelcomputers en deze versie vond een jaar later ook de weg naar het XBLA-platform.

Een spel met kleuren

In de eerste seconden dat je de ruimtescheepjes van rechts naar links en omgekeerd ziet manoeuvreren om vervolgens aan het einde van het scherm een lijn te zakken, lijkt er niet veel veranderd te zijn. Een fractie later opent de wonderbaarlijke wereld van de ultieme Space Invaders zich voor je. De vijanden zijn gevarieerder, niet alleen qua uitzicht maar ook qua gedragingen. Sommigen kantelen zich op hun zij zodat ze amper nog een pixel breed zijn, anderen werden dan weer uitgerust met geavanceerdere wapens. Twee vuistregels blijven alvast overeind: de indringers mogen de bodem van het scherm waar je schip heen en weer beweegt niet bereiken en ook geldt nog steeds one shot, one kill. Tenminste als je de eindbazen niet meerekent, want hun kritieke punt gaat verscholen achter een heleboel blokjes die je eerst moet opruimen. Voor wat verpozing zorgen de bonusstages die je opent door de uiteenlopende ufo's die gezapig voorbijtrekken, neer te halen. Daar stopt het echter niet, want – en dit is misschien wel de grootste vernieuwing – met je standaard boordkanon ben je vrijwel kansloos. In plaats daarvan laten de vijanden nu power-ups vallen zodat je je wapen heel even kan upgraden naar de laser (blauw), bomb (rood), broad shot (groen) of shield (grijs). Er komt aardig wat strategie en handigheid bij kijken omdat je hiertoe achtereenvolgens vier opponenten van dezelfde kleur moet raken. De brede stralen van dit vervaarlijke wapentuig maakt het ook wat gemakkelijker de op jou afgevuurde projectielen te vernietigen. Mede dankzij het feit dat je kan inpikken in de level waar je het loodje legde en kan kiezen uit verschillende routes in ware Outrun-stijl (waardoor het aantal effectieve stages wordt opgedreven van vijf naar elf), resulteert deze grondige update van de gameplay in een ervaring die uitnodigt om nog eens een ronde te proberen. Voor de volledigheid dien ik ook te vermelden dat er eveneens een omvangrijke multiplayer is ingebouwd. Zowel lokaal als online kan je kiezen voor versus of coöperatief en dat in verschillende smaken, maar zoals zo vaak bij XBLA-games is het vinden van een andere speler op Live al een hele achievement op zich.

Ruimtegiraffes gesignaleerd

Space Invaders heeft ook op presentatiegebied een ware metamorfose ondergaan. Het resultaat is een kleurrijk spektakel waarbij explosies en speciale effecten hand in hand gaan zonder in het proces het speelveld al te zeer aan je blik te onttrekken, niet onbelangrijk als je van alle kanten beschoten wordt en één voltreffer fataal is. Maar toch kan de 360-versie zijn PSP-roots niet verbergen. Meer nog, ze lijken haast identiek en bijgevolg ziet het er weinig current-gen uit. Op een klein schermpje als dat van de PlayStation Portable zijn de hoekige graphics geen probleem, op de tv in de huiskamer heb je ondanks de HD-resolutie niet het gevoel dat je op een 360 speelt, het had evenzeer de oude Xbox kunnen zijn. Dat is ongetwijfeld een bewuste keuze van de makers, zo herken je immers de iconische vijanden van weleer en blijft ook de omgeving geloofwaardig. Een identieke tweeling is het echter niet geworden, want terwijl men voor de 30th Anniversary-editie nog koos voor een speciaal voor de gelegenheid ontworpen “screensaver”, pakt men nu uit met Neon, de bekende achtergrondgenerator van gamegoeroe Jeff Minter (die je trouwens ook terugvindt in de 360-muziekspeler evenals in de cultgame Space Giraffe). Het resultaat is een pak aangenamer voor je ogen en, zoals al gezegd, de vortex van kleuren leidt de speler verrassend genoeg niet voortdurend af.

Een frisse look, dan kan je ook niet zonder een nieuwe sound. Vaak valt men bij shooters graag terug op een stevige beat en Space Invaders vormt hierop geen uitzondering. In combinatie met het ritme van de schoten en explosies zwepen de lekkere tunes het tempo op, maar verwacht nu geen Rez of E4 toestanden waarbij muziek een prominente(re) rol opeist. Ook dien ik de vriendelijke dame te vermelden die je met een warme, zachte stem door de niveaus loodst. Als mijn gps even leuk klonk, zou ik haast opzettelijk de verkeerde route nemen!

Retro Gamer

Nee, Space Invaders Extreme vindt het genre niet opnieuw uit, maar dit is een mooi voorbeeld van hoe je een versleten spel met een likje verf, maar vooral frisse ideeën, nieuw leven kan inblazen zonder daarbij te raken aan het basisprincipe. Mocht het magazine Retro Gamer over een tiental jaar nog bestaan en men zou een artikel wijden aan de beste Live Arcade-spelletjes, dan lijkt het me logisch dat deze release vermeld dient te worden zonder dat het daarbij aanspraak kan maken op de allerbeste plaatsen. Langs de ene kant kan Taito de vraagprijs van ongeveer tien euro perfect rechtvaardigen – het is immers geen simpele conversie van het hoogbejaarde origineel – maar de concurrentie is vandaag de dag moordend. Heb je daarenboven de amper verschillende PSP-versie al in je bezit, dan spendeer je de puntjes beter aan één van de vele andere toppers op XBLA. Vergis je echter niet, als Deal of the Week aan halve prijs (fingers crossed dat het ooit zover komt) is dit brokje geschiedenis essentieel voor iedereen, retro voelde nog maar zelden zo nieuw aan. Schietspelfanaten hoeven natuurlijk niet te wachten op een afprijzing.

Nog even dit: de PDLC die je 240 MPS armer maakt, is goed voor drie extra levels met bijbehorende nieuwe invaders en bosses, maar ook de beide originelen zijn hierin speelbaar. Jammer dat je daarvoor moet bijbetalen...