Space Hulk: Death Angel

Maar waar gaat het in Space Hulk nu om? Een Space Hulk is in feite een gigantisch ruimteschip dat verloren is gegaan in de oneindigheid van de ruimte. Een buitenaards ras van monsters, de genestealers genaamd, nemen deze schepen over en gebruiken ze om zich door de ruimte te laten drijven. Als die verloren gewaande schepen door de mensheid bevolkte sterrenstelsels bereiken, is het aan de “menselijke” helden van het spel, de Space Marines, om de schepen binnen te dringen en de Genestealers uit te moorden. De Genestealers houden zich echter vaak verborgen in de smalle, donkere gangen van de schepen, waar het voor de zwaar bepantserde marines moeilijk manoeuvreren is. Daar ligt dan ook meteen de hele strategie van zowel het originele bordspel als van het kaartenspel dat we zo dadelijk zullen bespreken. De marines moeten tactische punten in het gangenstelsel zien veilig te stellen zodat de bliksemsnelle Genestealers hun formatie niet kunnen omsingelen. Hun strategie moet continu bijgesteld worden naarmate ze verder in de Space Hulk binnendringen en meer en meer Genestealers door de gangen op hun af komen stormen. Pittig detail: de Genestealers beschikken niet over een arsenaal aan vuurwapens zoals de Space Marines, maar moeten zich beroepen op vlijmscherpe klauwen en op hun quasi oneindige getallen.

 

Abstractie

In Death Angel begeeft een rij Space Marines zich “single file” door de gangen van een Space Hulk. Dit wordt voorgesteld door een rij van Space Marine-kaarten. Waarbij elke marine ofwel de linker ofwel de rechter flank van de “formatie” in de gaten houdt, aangegeven door een pijl op zijn kaart. 

 

 

Rondom de gang waardoor de formatie loopt, bevinden zich een aantal kaarten met andere gangen en kamers waaruit genestealers tevoorschijn kunnen komen. Het is dan ook belangrijk dat de marines naar de gang kijken en er niet met hun rug naar staan. Het klinkt simpel, maar het brengt een zee van tactische keuzes met zich mee. Het moet wel vermeld worden dat je die gangen en ruimten abstract moet voorstellen: hoewel de marines zich zogezegd in een smalle gang bevinden, kunnen de Genestealers die vanuit de aangrenzende kamers komen toch langsheen hun formatie in de gang om hen te omsingelen… Sommige dingen (of regels) in het spel vallen niet binnen het spelconcept uit te leggen, maar moeten gewoon zo aangenomen worden. In een spel dat enkel uit kaarten bestaat en al een abstractie is van een zeer gedetailleerd voorgesteld bordspel is dat waarschijnlijk een punt waar sommige spelers zullen afhaken.

 

For the emperor!

Een spelletje Death Angel bestaat uit drie phases die steeds herhaald worden. Als eerste aan de beurt zijn de marines: elke speler kan voor zijn squad van twee marines één van zijn drie actiekaarten spelen. Je kan kiezen voor move&activate, support of voor attack. Move&activate laat je Space Marines een andere plaats in de formatie innemen en de andere kant opkijken. Activate activeert de speciale eigenschappen van bepaalde terreinen. Dit kan bijvoorbeeld een deur zijn die je afsluit om de Genestealers weg te houden. Support geeft je recht op één supporttoken die je kan toekennen aan één Space Marine zodat deze de gevechtsdobbelsteen één maal mag herwerpen. Attack laat elk van je marines één maal schieten. Hiervoor rol je een zeszijdige dobbelsteen en hoop je op een schedel icoon (1 kans op 2). Elke kaart heeft steeds ook een speciale eigenschap, meestal voor slechts één van de twee marines. Zo mag de marine met het autocannon maar drie keer schieten in plaats van één keer.

 

Het vervelende is dat je de kaart die je deze beurt speelt, de volgende beurt niet mag spelen. Continu de trekker van je wapen inhouden is dus geen optie. Je zal met je medespelers moeten overleggen wie wanneer op wie schiet en wie aan welke marine support geeft. Bovendien schieten niet alle wapens even ver en zullen er continu gaten in je verdediging komen te zitten.

Na de marines is het de beurt aan de overgebleven genestealers. De stealers komen in zwermen (herinner de grote getallen). Dit wordt voorgesteld door een pakje stealerkaarten dat naast een marine kan liggen. De sterkte van een zwerm is dan ook het aantal kaarten waaruit hij bestaat. Een Space Marine moet met een dobbelsteen hoger rollen dan het aantal Genestealers in de zwerm die hem aanvalt. De dobbelsteen begin bij een vervloekte 0, dus zelf één Genestealer kan dodelijk zijn! Helaas gaat de dobbelsteen ook maar tot 5, dus een zwerm van meer dan vier Genestealers heeft sowieso een marine te grazen! Inderdaad, één keertje slecht verdedigen en je bent al één van je twee marines kwijt! Niks lichaamsspunten of tweede levens dus!

 

 

Na de Genestealer-fase wordt er tot slot een eventkaart getrokken. Die kaart heeft verschillende doelen. Ten eerste is er het event zelf: een meestal slechte gebeurtenis die roet in je perfect geplande strategie gooit. Ten tweede versterkingen: die geeft een kleurencode bij welke gang of ruimte er nieuwe Genestealers in het spel komen. Ten slotte is er het bewegingsicoon: elke zwerm met minstens één genestealer kaart met een overeenstemmend icoon beweegt één plaats rond de formatie marines. Hierbij kan het dus gebeuren dat twee kleinere zwermen samensmelten tot een grote zwerm. De marines weten dus meteen wat te doen aan het begin van de volgende ronde: uitdunnen!

 

Blessings from the Emperor

Voor iemand die nog nooit van Warhammer 40k, noch van het originele Space Hulk heeft gehoord, zou dit spel dus wel eens net iets te vaag en abstract kunnen zijn. Het spelregelboekje vertelt niet al te veel over het hoe en waarom van de strijd tussen de Space Marines en de Genestealers. Het vergt ook flink wat inlevingsvermogen om in de rijen kaartjes een eeuwenoud ruimtewrak te zien met kamers en gangen, of om in de rij identiteitskaarten op de tafel een tactische formatie Space Marines te herkennen. Eén enkele enthousiasteling in je gamegroep volstaat echter om iedereen mee te slepen in dit verder razend spannende spel! Het is soms nagelbijten terwijl die perfect geplande strategie uitgevoerd wordt. Vooral als het die ene medespeler is die raak moet schieten om net jouw marine te redden.

 

Daar schuilt meteen zowel een sterk als een zwak punt van het spel: het komt soms net iets te veel neer op die ene dobbelsteenworp. Geluk speelt na al die strategische overwegingen toch een net iets te grote rol. Het leuke is dan wel weer dat je echt van elkaars hulp afhankelijk bent. Er moet echt samen gewerkt worden wil je de missie tot een goed einde brengen! Een laatste punt is dat het spel best wel moeilijk te winnen is. Dat werkt de eerste aantal keren ontzettend motiverend, maar als je na zoveel spelletjes wéér verliest door die vervloekte “0” op de dobbelsteen kan het toch wel frustrerend worden. Daartegenover kan gesteld worden dat je jezelf maar beter had moeten indekken met supporttokens om die ” 0” te kunnen herrollen. Al bij al komt de feel van het originele Space Hulk-bordspel goed over. De mix van strategie en dobbelgeweld lijkt goed naar een kaartspel omgezet.