South Park: Lets Go Tower Defense Play!

Trey Parker en Matt Stone - de makers van South Park - verwerken vaak games in hun serie en met succes: de World of Warcraft-episode wordt bekeken als een van de beste in de reeks en ook de op Guitar Hero geïnspireerde aflevering werd met lof ontvangen. Helaas heeft het omgekeerde nog niet dezelfde vruchten afgeworpen en het is bijna een decennium geleden dat de laatste South Park game het licht zag. Developer Doublesix ging de uitdaging aan om dit euvel te verhelpen. Hun keuze om de South Park-licentie te mixen met het tower defense genre zal velen, mijzelf inclusief, raar in de oren klinken, maar het resultaat mag er zijn.

Voor wie nog nooit van tower defense gehoord heeft even een korte uitleg: de bedoeling is om vijanden die de map doorkruisen te stoppen door verschillende torens te bouwen die naar hen zullen schieten wanneer ze er voorbij lopen. Dit eenvoudige opzet is al ontzettend veel keer toegepast in verschillende flashgames en custom maps voor RTS-titels als Warcraft III.

Waar deze game afwijkt van het genre, is dat je vier personages onder je hoede hebt waarvan je er telkens één bestuurt. Elk personage kan munten die gesneuvelde vijanden achterlaten gebruiken om torens te bouwen en te upgraden, maar ze kunnen ook zelf aanvallen met sneeuwballen. Ze hebben allen verschillende stats - de ene kan sneller lopen of beter sneeuwballen gooien - en een speciale power die opgeladen wordt door het sneeuwballengevecht. Butters zal bijvoorbeeld als een tapdansende wervelwind iedereen in zijn pad vernielen en Kyle geeft iedereen een boost zodat ze sneller lopen en meer schade berokken. Dit alles maakt van de personages mobiele torens die je zal moeten micro-managen om ze opnieuw en opnieuw op een goede plaats te zetten terwijl de vijanden van punt A naar B lopen.

De campagne modus bestaat uit elf levels waarin Kyle, Stan, Kenny en Cartman - eens afgerond kan je de campagne opnieuw spelen met je zelfgekozen team - South Park moeten beschermen van een onbekend gevaar. Het verhaal wordt tussen de missies door verteld en alhoewel het af en toe een glimlach op je gezicht tovert, is het niets meer dan de lijm die de levels aan elkaar doet kleven. Het spel start makkelijk met onder meer ginger kids, oude mensen en koeien die een pad volgen waarnaast je de torens kan neerzetten. In de latere levels wordt de moeilijkheid opgedreven met bijvoorbeeld terroristen, Mongolen en demonen en zal je zelf muren moeten bouwen om je vijanden op een strategische manier doorheen de level te leiden.

De levels zelf zijn goed met hier en daar een extra twist. Zo is er in Kenny's level een kraan die je kan gebruiken om autowrakken op de aanstormende vijanden te laten vallen en rolt er in de bergen af en toe een verpletterende sneeuwbal naar beneden. Naast de campagne zijn er vijf extra challenge levels die ik niet erg uitdagend vond, maar desalniettemin leuk zijn om te spelen. Om wat extra content aan het spel te geven - en wat ook de enorme download van 882MB verklaart - zijn er een tachtigtal clips uit de serie vrij te spelen die niet alleen grappig zijn maar ook meer info geven bij de hoofdpersonages en vijanden.

Het grote nadeel aan deze game is de singleplayer-ervaring en het micro-management dat het spel met zich meebrengt. Enkele torens of een pad maken door muren te bouwen alvorens de volgende golf van vijanden op je scherm verschijnt, is een heel lastige taak op je eentje en je zal ook vaak de vier personages moeten verplaatsen zodat ze vijanden blijven bekogelen met sneeuwballen. Het is dan ook bizar dat men de moeilijkheidsgraad niet aangepast heeft volgens het aantal mensen die spelen.

Op naar de multiplayer dus! Hier kan je zowel lokaal als via Xbox Live - of de combinatie hiervan - elke level in co-op spelen. Met twee spelers is het verschil in moeilijkheidsgraad al meteen merkbaar en met vier spelers die elkaar niet in de weg lopen - wat soms het geval kan zijn op Xbox Live - is de uitdaging soms even zoek en kan je je ene duim gewoon het werk laten doen door enkel sneeuwballen te gooien. Je favoriete personage kiezen in een multiplayer game is jammer genoeg niet mogelijk aangezien de host alle karakters kiest. Een vreemde keuze als je het mij vraagt.

South Park zit natuurlijk ook boordevol humor en ook in dit spel is dat het geval. Tijdens het spelen hoor je de personages enkele oneliners bovenhalen die vooral de fans van de reeks nostalgisch zullen doen terugdenken. Helaas is er naast het verhaal zo goed als geen nieuw materiaal aanwezig en wordt alles snel repetitief: voor de zoveelste keer Cartman horen zeggen dat Kenny arm is, is er soms teveel aan. De grafische stijl van de serie wordt hier goed gebruikt en dat daar ook humor in zit is vooral te zien aan de torens: een laser gemaakt uit een barbecue, dozen met vuurwerk die zorgen voor salvo's aan raketten en een toren met een kat die vijanden besproeit met urine,… het zijn maar enkele voorbeelden!

Als je de South Park-laag wegschraapt, bekom je een middelmatig maar degelijk tower defense game. De licentie is echter goed gebruikt en zorgt ervoor dat de game meerwaarde krijgt voor fans van de serie. Helaas slorpt het micro-management-gedeelte in de singleplayer de fun weg zodat deze game pas tot zijn recht komt met meerdere spelers.