Soul Calibur

Wanneer een ouderwets robbertje vechten op de straat geen voldoening meer schenkt, kan de onrustige agressieveling in ieder van ons zijn toevlucht zoeken tot een potige knokpartij in de vele beschikbare beat ‘m up games. Tekken is een grote naam in het genre, afkomstig uit Namco’s stal, maar de ontwikkelaar heeft ook nog een andere franchise die al jaren in het genre meedraait. Soul Blade (of Soul Edge) verscheen oorspronkelijk in de arcades en op Playstation 1, en ondanks dat de game meteen menig gamer wist te bekoren, was het pas het latere vervolg Soul Calibur dat de serie daadwerkelijk uit de schaduw van de Tekken-reeks wist te krijgen. De originele Soul Calibur viert dit jaar inmiddels zijn tiende verjaardag. Als originele arcadetitel uit 1998 en een jaar later ook succesvol op Dreamcast, staat deze game vandaag nog steeds bekend als een van de beste fighting games allertijden. Met de komst van Soul Calibur 4 eind deze maand - waarschijnlijk om deze nog een beetje extra naar de release toe te hypen - verwent Namco ons met de oorspronkelijke game op Xbox Live Arcade. Maar of het een verhaal is “om eeuwig over te vertellen” is nog maar de vraag...

Zoals ieder fighting game, is ook aan deze titel een verhaal gekoppeld. Na het spelen van al de reeds verschenen delen in de reeks, begrijp ik zelf al niets meer van de ganse mythe rond het mysterieuze zwaard dat in de titel verschijnt. Ieder personage heeft zo zijn eigen drijfredenen en gaat er dan maar op uit, om iedereen een pak voor de broek te geen. Maar het verhaal in dit type games is altijd al meer bijzaak geweest. Zolang de gameplay maar goed zit, en eerlijk toegegeven heeft Soul Calibur de tand des tijds vrij goed doorstaan.

Soul Calibur is het type spel dat iedereen kan spelen. Makkelijk om aan te leren of om gewoon een beetje op de knopjes te drukken, maar genoeg diepgang om de meer fanatieke spelers uren spelplezier te bezorgen. Het meest charmante aspect van Soul Calibur is altijd al de variatie in de verschillende personages geweest. Zaken als afstand en snelheid komen in deze reeks nog steeds uitstekend tot hun recht. Daar waar sommige personages eerder traag en lomp uit de hoek komen, maar dit compenseren met grotere wapens en krachtige aanvallen, kunnen andere personages niet dezelfde afstanden onderbruggen, maar zijn ze dan weer uitermate geschikt voor high pressure gameplay om je tegenstander in de fout te lokken. Voor elk type speelstijl is er in deze game wel een personage aanwezig en ze bieden allemaal voldoende diepgang om variatie in je spel te leggen. Soul Calibur 2 was misschien nog iets diepgaander, maar deze game bewijst nogmaals waarom de reeks zo verdomd goed is. Veel mogelijkheden, een vrij goede balans en een tactisch ring-out element om een verloren strijd eventueel alsnog in je voordeel lte aten uitdraaien of om minder ervaren spelers zwaar op te zenuwen te werken.

Het enige probleem met deze versie is het gebrek aan opties. De mission mode is weggevallen, waardoor er een grote brok aan single player-ervaring weg valt. Alle personages, kostuums en artworks zijn al onmiddellijk beschikbaar en dat vreet toch wel een beetje aan de levensduur van de game. De standaard arcademode is weliswaar leuk, maar als je niet onmiddellijk iemand bij de hand hebt om een stevig potje versus te spelen, gaan de single player-opties toch wel vrij snel vervelen. De grootste teleurstelling is het ontbreken van een online component aan de game. Dit was gewoon de ultieme opwarmer voor het vierde deel geweest en een feature waar menig gamer ongetwijfeld naar uitkeek. Desondanks is deze nergens te bespeuren en het is en blijft een verdomd spijtige zaak. Er zijn wel leaderboards voor Survival en Time Attack, maar het blijft qua online functionaliteit een heel mager pakketje.

Grafisch gezien is de game een beetje opgepoetst met iets scherpere textures, maar de feeling van het origineel is nog duidelijk aanwezig. En de game ziet er na al die jaren niet eens zo slecht uit. Ook op gebied van audio is de klassieke feeling van Soul Calibur nog steeds aanwezig met dezelfde catchy deuntjes en vervelende stemgeluidjes. Verwacht geen mirakels qua presentatie maar het heeft nog steeds zijn eigen nostalgische charme. Ook de artworks zijn van uitstekende kwaliteit en het is zeker de moeite waard om het museum een keertje door te lopen.

Al bij al is deze versie van Soul Calibur toch een beetje teleurstellend uitgevallen. Het ontbreken van een online optie en de mission mode haalt de algemene kwaliteit van deze XBLA-versie naar beneden. Een ontzettend spijtige zaak want de core gameplay van Soul Calibur is op zijn minst gezegd uitstekend te noemen. Mensen die van het origineel genoten hebben, zullen ongetwijfeld een aanzienlijk deel nostalgische waarde uit dit 800 punten dure spel weten te halen. Mensen die niet zo bekend zijn met de reeks kunnen misschien beter wachten tot de nieuwste telg uit de reeks binnen enkele weken in de winkelrekken ligt. Hoe je het ook draait of keert, Soul Calibur is een spel dat zijn gloriezangen meer dan verdiend heeft. Het is alleen spijtig dat door zijn gebrek aan features en misschien ook wel de korte tijdspanne waarin het vierde deel verschijnt, de game zich niet zo aantrekkelijk weet te profileren tussen andere remakes die misschien wel dat tikkeltje meer qua opties weten te bieden.